III FSK 55/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 795/22 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 maja 2022 r., nr SKO Gd/578/22 w przedmiocie ulgi płatniczej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 4 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 795/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.M. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: organ odwoławczy) z 10 maja 2022 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Sąd zaakceptował ustalenia organów podatkowych, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Tym samym brak było podstaw do rozważenia przez organy podatkowe możliwości zastosowania ulgi podatkowej przy wykorzystaniu przyznanej tym organom swobody w wydaniu rozstrzygnięcia. Jak bowiem organy wykazały, wydatki miesięczne ponoszone przez stronę przekraczają osiągany przez nią dochód, niemniej jednak wnioskodawczyni regularnie uiszcza opłaty i zobowiązania związane z opłatami za dom i media, tj. gaz, woda, energia, abonament telefoniczny. Nie bez znaczenia jest fakt, iż w ww. opłatach, w tym tych związanych z remontem dachu, wnioskodawczyni może zapewne liczyć na wsparcie ze strony córki i zięcia, którzy mieszkają wspólnie ze stroną i oboje pracują zawodowo osiągając stałe dochody. Zasadnie organy uznały, że rodzina na czas złożenia przez stronę wniosku o zastosowanie przedmiotowej ulgi nie poniosła nadzwyczajnych wydatków wynikających ze zdarzeń nagłych i losowych, tj. pożar, powódź czy kradzież. Również jednorazowego kosztu związanego z zakupem materiału na dach w wysokości 2. 726,00 zł wraz z usługą majstra, czy też kosztów związanych z zakupem okularów dla wnuczek, nie można uznać jako sytuacji nadzwyczajnej, uzasadniającej zastosowanie wnioskowanej ulgi. Co istotne, umorzenie zobowiązań podatkowych prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania bez jego zapłaty, co dla organu podatkowego stanowi koszt, który poniósł bezzwrotnie.

W ocenie Sądu, organy zasadnie stwierdziły, że nie zachodzi też druga przesłanka warunkująca zastosowanie omawianej ulgi, tj. interes publiczny. Zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należnych od strony opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za III kwartał roku 2021 w wysokości 288,00 zł uszczupliłoby budżet gminy przeznaczony na pokrycie kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, co nie byłoby zgodne z interesem publicznym. Zwróciły również uwagę, iż trudna sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie jest sytuacją, która wystąpiła w sposób nagły, czy niespodziewany. Ponadto sytuacja zdrowotna, będącej w starszym wieku, wnioskodawczyni jest na tyle stabilna, że jest ona w stanie samodzielnie funkcjonować w życiu codziennym. Dodały, że w celu ułatwienia spłaty powstałej zaległości stronie przysługuje możliwość złożenia wniosku o rozłożenie na raty powstałego zobowiązania.

Sąd podkreślił nadto, że dla sprawy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi bez znaczenia pozostaje to, że skarżąca nie produkuje odpadów komunalnych. Opłata ta jest bowiem daniną publiczną, co oznacza że ma ona charakter obowiązkowy i właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek regulowania opłaty za gospodarowanie odpadami. Podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody w decydowaniu o potrzebie (obowiązku) jej ponoszenia.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej radca prawny ustanowiony z urzędu zaskarżył ww. wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") obrazę przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U.z 2021r., poz. 888, dalej "u.c.p.g.") w zw z art. 191 i 187 § 1 i 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") poprzez powielenie przez Sąd błędu organu polegającego na zaniechaniu gruntownego zbadania i zweryfikowania oraz należytej oceny wszystkich okoliczności sprawy wyrażających się w szczególności w braku zanalizowania sytuacji skarżącej w szerszym kontekście oraz w braku wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w istotnych elementach stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz treści żądania skarżącej, co zaowocowało błędnym przyjęciem, iż nie zachodzą żadne przesłanki umorzenia w całości zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami oraz zwolnienia z tego obowiązku na przyszłość,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez nienależytą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, iż sytuacja skarżącej nie kwalifikuje się - poprzez odpowiednie stosowanie przepisów O.p. - ani pod kątem ważnego interesu podatnika ani pod kątem interesu publicznego - do umorzenia zaległości w całości, w szczególności Sąd - w ślad za organem - nie wyjaśnił, dlaczego skarżąca nie zasługuje na umorzenie zaległości w całości ani dlaczego nie powinna być zwolniona z przedmiotowej opłaty na przyszłość, a także jakie racje za tym przemawiają, zwłaszcza, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd zwrócił, uwagę na konieczność położenia szczególnego nacisku na analizę ekonomiczną sytuacji podatnika, a nie jedynie ograniczenie badania sytuacji pod kątem zdarzeń losowych. Ponadto pominięcie oceny przesłanek umorzenia i zwolnienia z obowiązku, w sytuacji osiągania przez skarżącą niskiego dochodu (ze środków publicznych), który nie wystarcza na bieżące utrzymanie a tym samym przesłanek, jakie warunkowały przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 191 i 187 § 1 O.p. i art. 67a § 1 pkt (bez podania punktu) O.p. w zw. z art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez brak wszechstronnego rozważenia i umotywowania, czy wobec stwierdzenia trudnej sytuacji finansowej skarżącej oraz ciężkiej sytuacji zdrowotnej, w sytuacji, w której zarówno skarżąca, jak i domownicy korzystają z pomocy publicznej, nie jest zasadnym wtórne odbieranie tej pomocy poprzez odmowę zwolnienia z obowiązku uiszczania daniny publicznej w postaci opłaty za gospodarowanie odpadami, która znacząco uszczupla budżet skarżącej. Powyższe, wyraziło się w braku uchylenia zaskarżonej decyzji i braku odpowiedniej refleksji Sądu pod tym właśnie kątem tj. m.in. celowości wprowadzeniu przez ustawodawcę możliwości umorzenia zaległości podatkowej na wniosek podatnika, który w szczególnych okolicznościach ubiega się udzielenie pomocy przez państwo,

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 191 i 187 § 1 O.p. i art. 67a § 1 pkt (bez podania punktu) O.p. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd, polegające na zaakceptowaniu braku poczynienia przez organ odwoławczy jakichkolwiek własnych ustaleń w sprawie oraz skupienie się przez organ w treści zaskarżonej decyzji jedynie na zreferowaniu ustaleń organu pierwszej instancji oraz na wątpliwościach zaistniałych w sprawie, bez dążenia do ich wyjaśnienia,

5. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, 77, 78 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności w sytuacji przeprowadzenia oględzin na nieruchomości pozwanej i sporządzeniu protokołu z czynności przez upoważnionych pracowników, którzy pomimo możliwości przeprowadzenia pełnego i kompletnego wywiadu środowiskowego, w konkluzjach protokołu skupili się jedynie na nieistotnych aspektach sprawy np. wadach kompostownika skarżącej.

Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym o kosztach udzielonej pomocy prawnej z urzędu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (udzielenie prawa pomocy w zakresie całkowitym). Nadto na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy.

Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak

z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi.

Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenia przepisów postępowania przez Sąd, Strona upatruje w tym, że Sąd oparł się na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organ w sposób pełny i z tego powodu niezasadnie oddalił skargę. Ponadto w ocenie Skarżącej Sąd powielił błąd organów polegający na zaniechaniu gruntownego zbadania i zweryfikowania oraz należytej oceny wszystkich okoliczności sprawy wyrażających się w braku zanalizowania sytuacji skarżącej w szerszym kontekście.

Istota sporu sprowadza się do prawidłowego zastosowania w sprawie art. 67a

§ 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy na wniosek podatnika,

w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może realizować wskazaną w tym przepisie ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych

w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W niniejszej sprawie wniosek dotyczył umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zastosowanie ulgi o której mowa w art. 67a § 1 o.p. w odniesieniu do przedmiotowych opłat wynika z art. 6q ust. 1. u.c.p.g, zgodnie z którym, to przepisem, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.

W przytoczonej regulacji art. 67 a § 1 o.p. przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Wystarcza przy tym spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2020 r., II FSK 359/18). Podkreślić należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie.

Przywołany przepis wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego. W pierwszej organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi. To zaś wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie obowiązki organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 O.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz wykładnia art. 67a § 1 O.p. W przypadku stwierdzenia, że spełniona została jedna bądź obie z wymienionych przesłanek, postępowanie przechodzi do drugiej fazy, w której organ podatkowy

w ramach uznania administracyjnego, dokonuje wyboru, czy ulgę zastosować,

czy odmówić jej udzielenia. Na tym etapie organ powinien wyważyć "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" i w ramach przysługującego mu uznania administracyjnego dokonać wyboru właściwego rozstrzygnięcia. Artykuł 67a § 1 O.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednak nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Organu podatkowego nie może w tym zakresie zastąpić Sąd administracyjny (wyrok NSA z 9 czerwca 2021r. sygn. akt III FSK 3609/21).

Jeżeli jednak organ ustali, że w danej sprawie nie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie będzie uprawniony do zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W tym przypadku organ nie dysponuje żadnym wyborem,

a jego decyzja może być tylko odmowna (zob. np. wyroki NSA: z 16 marca 2006r. sygn. akt II FSK 493/05, z 18 grudnia 2009r. sygn. akt II FSK 1117/08, z 29 maja 2018r. sygn. akt II FSK 1431/16, zob. też M. Jaśkowska, Glosa do wyroku NSA z 26 września 2002r, III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdziły, że ustalone okoliczności faktyczne nie wypełniają przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", które pozwoliłyby na umorzenie zaległości podatkowych ciążących na skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny i w pełni pozwalał na dokonanie jego subsumcji pod określoną normę prawną, a konkretnie art. 67a § 1 pkt 3 O.p.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, organy podatkowe wnikliwie przeanalizowały sytuację finansową, majątkową, rodzinną i zdrowotną skarżącej i ustaliły, że nie uzasadnia ona zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w wysokości 288 zł. Wykazały, że skarżąca ma 72 lata. Jej sytuacja zdrowotna jest na tyle stabilna, że jest w stanie samodzielnie funkcjonować w życiu codziennym. Skarżąca posiada działkę gruntową o pow. 1300m² zabudowanej domem jednorodzinnym, w którym mieszka wraz z córką i jej rodziną, i chlewikiem. Posiada inwentarz żywy. Skarżąca ma stałe źródło dochodu. Porównując dochody i wydatki skarżącej, wydatki przekraczają osiągany przez nią dochód. Niemniej jednak wnioskodawczyni regularnie uiszcza wszystkie opłaty i zobowiązania związane z opłatami za dom i media, a także związane z remontem domu, co dowodzi, że może zapewne liczyć na wsparcie ze strony córki i zięcia, którzy ze stroną prowadzą wspólne gospodarstwo domowe i oboje pracują zawodowo osiągając stałe dochody. Rodzina na czas złożenia przez stronę wniosku o zastosowanie przedmiotowej ulgi nie poniosła nadzwyczajnych wydatków wynikających ze zdarzeń nagłych i losowych. Organy zwróciły również uwagę, że sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie jest sytuacją, która wystąpiła w sposób nagły, czy niespodziewany. Te spostrzeżenia pozwalają stwierdzić, że skarżąca jest w stanie zapłacić zaległą opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która powinna być uwzględniana w podstawowych kosztach każdego gospodarstwa domowego.

Przesłanką istnienia w tej sprawie ważnego interesu skarżącej nie uzasadnia również okoliczność, że skarżąca utrzymuje się ze środków z pomocy społecznej otrzymywanej z Gminy i jednocześnie jest zobowiązana do zapłaty na rzecz tej Gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która znacząco uszczupla budżet skarżącej. Z kolei, z uwagi na charakter tej opłaty, umorzenia tej zaległości nie uzasadnia także okoliczność, że skarżąca nie produkuje odpadów komunalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu pierwszej instancji, że umorzenie należnych od strony opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za III kwartał roku 2021 w wysokości 288,00 zł uszczupliłoby budżet gminy przeznaczony na pokrycie kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. W pełni słuszne jest też uznanie, że umorzenie byłoby zbyt daleko idącą ulgą wobec skarżącej. Przewidziana w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. instytucja umorzenia zaległości podatkowych stanowi bowiem wyjątek od ogólnego obowiązku ponoszenia przez podatników ciężarów podatkowych i nie może być traktowana jako reguła stosowana przy każdej trudnej sytuacji finansowej podatnika, a zwłaszcza jak w rozpatrywanej sprawie, gdy podatnik świadomie nie reguluje ciążących na nim zobowiązań podatkowych.

Mając powyższe na uwadze, nie zasługują na uwzględnienie podniesione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 191, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 O.p., jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 191 i 187 § 1 O.p. i art. 67a § 1 w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność zastosowania w sprawie instytucji uznania administracyjnego. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył argumenty przemawiające za zastosowaniem przepisów prawa materialnego w sprawie, a następnie wyciągnął prawidłowe wnioski z tych dowodów w świetle przywołanych przepisów prawnych. Ustaleń tych w skardze kasacyjnej nie podważono. Skarżąca w skardze kasacyjnej nie przytoczyła okoliczności, których nie uwzględnił i nie rozpoznał organ odwoławczy. Nie wskazała też na dowody, które organ pominął. Argumentacja skarżącej w sumie sprowadza się do zarzutu nie uwzględnienia jej sytuacji finansowej i zdrowotnej w szerszym kontekście jako przesłanki umorzenia zaległości. Fakt, że skarżąca nie zgadza się z poczynionymi w sposób wyczerpujący i prawidłowy ustaleniami faktycznymi, nie akceptuje ich oceny i wniosków z niej wynikających, nie oznacza że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad postępowania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu postawionego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez nienależytą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, iż sytuacja skarżącej nie kwalifikuje się - poprzez odpowiednie stosowanie przepisów ordynacji podatkowej - ani pod kątem ważnego interesu podatnika ani pod kątem interesu publicznego - do umorzenia zaległości w całości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ należycie wyjaśnił, co prawidłowo zbadał i uargumentował Sąd pierwszej instancji, dlaczego skarżąca nie zasługuje na umorzenie zaległości zgodnie z wnioskiem. Wskazał szczegółowo powody, jakie za tym przemawiają, odnosząc je do sytuacji skarżącej i analizując je zarówno na gruncie interesu podatnika, jak również pod kątem interesu publicznego.

Ponadto na podstawie art. 67a § 1 O.p. wbrew oczekiwaniom skarżącej nie można zwolnić z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi "na przyszłość". W powołanym przepisie ustawodawca zdecydował się na umieszczenie następujących ulg: odroczenie terminu płatności podatku i zapłaty zaległości, rozłożenie na raty podatku i zaległości, umorzenie zaległości podatkowej i opłaty prolongacyjnej. Wskazany przepis nie przewiduje ulgi jaką jest zwolnienia z dopiero mających powstać opłat.

Za niemający uzasadnionych podstaw należy uznać także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, art. 75, art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Tymczasem art. 67a §1 pkt 3 i art. 67b §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawarte zostały w Dziale III tej ustawy. Przepisy te nie mogły być zatem podstawą orzekania organów podatkowych i nie mogą też stanowić podstawy zarzutów skargi kasacyjnej. Tak więc organy jak i Sąd nie mogły naruszyć przepisów prawa, których nie stosowały. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 12 u.c.p.g., do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku w przedmiocie wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały pokryte ani w całości ani w części. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest bowiem przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (w rozpatrywanym przypadku przez WSA w Gdańsku) w postępowaniu określonym w przepisach art. 258−261 P.p.s.a.

|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Stanisław Bogucki |Jolanta Sokołowska |