III FSK 3759/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1173/20 w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1.1. Wyrokiem z 16 września 2020 r., III SA/Wa 1173/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T.S. (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 18 września 2018 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddalił skargę. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

1.2. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej Naczelnik, organ egzekucyjny) wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez P. S.A. (dalej Wierzyciel), obejmującego zaległości z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres styczeń 2011 r.− lipiec 2015 r. (pod adresem przy ul. [...] w P.) w kwocie należności głównej w wysokości 315,50 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Zawiadomieniem z 27 września 2016 r. Naczelnik dokonał zajęcia rachunku bankowego skarżącego.

Wierzyciel po rozpoznaniu zarzutu skarżącego do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.; dalej u.p.e.a.), tj. zarzutu nieistnienia obowiązku w związku z tym, że pod adresem przy ul. [...] w P. skarżący nie posiadał odbiornika radiowo-telewizyjnego, za który byłby obowiązany opłacać abonament i zarzutu niezgodnego z prawem naliczenia abonamentu wobec posiadania statusu rencisty, postanowieniem z 19 stycznia 2017 r. uznał wniesione przez skarżącego zarzuty za nieuzasadnione.

Organ odwoławczy, tj. P. S.A. − Dyrektor Centrum [...], postanowieniem z 2 maja 2018 r. ‒ po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie z 19 stycznia 2017 r. ‒ utrzymał je w mocy. Naczelnik postanowieniem z 10 sierpnia 2018 r., uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie ‒ na skutek zażalenia skarżącego na postanowienie z 10 sierpnia 2018 r. ‒ postanowieniem z 18 września 2018 r. utrzymał je w mocy. Organy obu instancji uznały, że wiąże je ostateczne stanowisko Wierzyciela zawarte w postanowieniu z 2 maja 2018 r., co do tego, że nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania odbiornika RTV pod adresem przy ul. [...] w P., a strona również takiego dowodu nie przedstawiła. Podniesiony dopiero w zażaleniu zarzut przedawnienia dochodzonego obowiązku za okres 1 marzec 2011 r. − 31 lipiec 2015 r. organ drugiej instancji ocenił jako niepodlegający rozpatrzeniu w postępowaniu odwoławczym. W postępowaniu zażaleniowym nie mogą być rozpatrywane jakiekolwiek zarzuty, jeżeli zostały zawarte dopiero w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego, a nie w piśmie wszczynającym to postępowanie.

2.1. W skardze na decyzję organu drugiej instancji skarżący zarzucił, iż nastąpiło przedawnienie roszczeń z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego, a ponadto, lokal przy ul. [...] w P. nie jest jego własnością.

Organ drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi.

2.2. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ocenę organu drugiej instancji, że organ egzekucyjny, a następnie organ nadzoru, są związane ostatecznym stanowiskiem Wierzyciela w sprawie zarzutu zgłoszonego m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Dyrektor Centrum [...] uznał zaś ostatecznie, że zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji przyjął jednocześnie, że stanowisko Wierzyciela nie jest wiążące dla sądu rozpoznającego skargę na postanowienie organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. W konsekwencji uznał, że postanowienie z 2 maja 2018 r. jest zgodne z prawem, wobec prawidłowego ustalenia przez organy, że skarżący nigdy nie wyrejestrował odbiornika RTV, pomimo wyprowadzeniu się z poprzedniego miejsca zamieszkania. Sąd zwrócił uwagę na to, że akta potwierdzają, iż takiego wyrejestrowania nigdy nie dokonano, gdyż skarżący jako przyczynę rzekomego braku obowiązku uiszczania opłaty wskazywał brak odbiornika po wyprowadzeniu się z poprzedniego miejsca zamieszkania oraz po rozwodzie z żoną. W żadnym momencie skarżący nie stwierdził, że dokonał wyrejestrowania, nie zgłosił też na tę okoliczność żadnego dowodu.

Za prawidłowe uznał sąd pierwszej instancji także rozstrzygnięcie dotyczące pozostawienia bez dalszej analizy zarzutu przedawnienia podniesionego przez skarżącego dopiero w zażaleniu. Sąd zaznaczył, że w postępowaniu w przedmiocie zarzutów termin na ich zgłaszanie jest zawity (7 dni). Zarzuty, które nie zostały zgłoszone w ustawowym terminie, nie mogą być przedmiotem analizy wierzyciela oraz organu egzekucyjnego, a w konsekwencji nie mogą być też przedmiotem analizy sądu administracyjnego, choćby taki zarzut został zgłoszony w skardze.

3.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy poprzez uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, poprzedzającego je postanowienia Naczelnika oraz rozstrzygnięć P. S.A.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 p.p.s.a. − poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej i niezastosowanie środka przewidzianego w ustawie, wyrażające się oddaleniem skargi w sytuacji, gdy organ administracji dopuścił się obrazy art. 54 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, że środek egzekucyjny był prawidłowy, podczas gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy jest on nieprawidłowy i nie powinien był w ogóle zostać zastosowany;

2) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. − wobec braku odpowiedniego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia, a także poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym przede wszystkim nie zostały w sposób wyczerpujący omówione i odparte wszystkie zarzuty skarżącego podniesione w skardze;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. − poprzez błędne przyjęcie, że organy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący oraz obiektywny cały materiał dowodowy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu sprawy, który to stan Sąd błędnie przyjął jako podstawę swojego rozstrzygnięcia, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do utrzymania zaskarżonego postanowienia i oddalenia skargi.

3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

4.2. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.: "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

4.3. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i 176 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 kwietnia 2021 r., II FSK 3096/18, 1 marca 2017 r., II FSK 3133/16). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne i jednoznaczne, gdyż − z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej − Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych norm prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 grudnia 2020 r., II GSK 900/20). Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Należy wyjaśnić, jak w ocenie skarżącego powinien być on rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Uzasadniając natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu wykazać należy, że sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Należy wytłumaczyć, jaki przepis powinien być zastosowany, dlaczego powinien być zastosowany, bądź w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy.

Powyższe teoretyczne uwagi mają znaczenie w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny skardze kasacyjnej, gdyż nie wszystkie jej zarzuty odpowiadają wymogom z art. 174 i 176 p.p.s.a. Dokonując oceny sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy przede wszystkim zwrócić uwagę na zasadnicze błędy konstrukcyjne, którymi są one dotknięte.

4.4. Przedstawiając pierwszy z zarzutów autor skargi kasacyjnej ograniczył się do wskazania, że nastąpiło naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej i niezastosowanie środka przewidzianego w ustawie, wyrażające się oddaleniem skargi w sytuacji, gdy organ administracji dopuścił się obrazy art. 54 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, że środek egzekucyjny był prawidłowy, podczas gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy jest on nieprawidłowy i nie powinien był w ogóle zostać zastosowany. Jak wynika z treści tego zarzutu, wprawdzie autor skargi kasacyjnej wskazał konkretne przepisy procesowe, które ‒ w jego ocenie ‒ miał naruszyć sąd pierwszej instancji, jednakże nie wyjaśnił, w czym przejawia się wadliwość zastosowania przez organ administracji art. 54 § 1 u.p.e.a., której nie dostrzegł sąd pierwszej instancji. Należy podkreślić, że powołany w zarzucie art. 54 § 1 u.p.e.a. zawiera dwie odrębne podstawy wniesienia skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Tymczasem, w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego ograniczył się do wskazania całego § 1 tego artykułu. Również treść uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wyjaśnia istoty postawionego zarzut. W żadnym miejscu uzasadnienia pełnomocnik zresztą nie odniósł się ponownie do powołanego w zarzucie art. 54 § 1 u.p.e.a. Już zatem taki brak precyzji uniemożliwia zrozumienie, a następnie odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny.

4.5. Podobnie jako niejasny i nieprecyzyjny należało ocenić drugi z zarzutów skargi kasacyjnej. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. − wobec braku odpowiedniego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia, a także poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym przede wszystkim nie zostały w sposób wyczerpujący omówione i odparte wszystkie zarzuty skarżącego podniesione w skardze. Uzasadniając wskazany zarzut autor skargi kasacyjnej ograniczył się do wskazania, że: "WSA w Warszawie w swoim wyroku nie ustosunkował się w ogóle lub w sposób pełny i odpowiedni do wszystkich zarzutów skargi" oraz "W braku odpowiedniego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia; i sporządzenie wadliwego (niepełnego i nieodnoszącego się do wszystkich zarzutów Skarżącego) uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym nie zostały w sposób wyczerpujący omówione i odparte wszystkie zarzuty Skarżącego podniesione w skardze - zabrakło wnikliwego rozważenia przez Sąd stanu niniejszej sprawy oraz omówienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w postaci własnej, przeprowadzonej na potrzebny rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, argumentacji prawnej Sądu uzasadniającej nieuwzględnienie zarzutów Skarżącego, podniesionych w skardze oraz w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie." Przytoczone fragmenty uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazują, że omawiany zarzut sformułowany został ogólnikowo. Skarżący przede wszystkim nie wskazał, do jakich zarzutów skargi sąd pierwszej instancji się nie odniósł w treści uzasadnienia wyroku. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości ustalenia, w jaki sposób miało to wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić trzeba, że skarga będąca przedmiotem rozpoznania sądu pierwszej instancji złożona jest zaledwie z dwóch zdań (k.3). Zdanie pierwsze dotyczy kwestii przedawnienia roszczeń z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego, a zdanie drugie dotyczy braku tytułu prawnego skarżącego do lokalu przy ul. [...] w P., a tym samym bezpodstawnego dochodzenia od skarżącego przedmiotowej zaległości z tytułu opłat abonamentowych. Do obu wymienionych kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustosunkował w treści uzasadnienia wyroku. Uzasadnienie to zawiera zresztą wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do zagadnienia przedawnienia roszczeń, sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w postępowaniu w przedmiocie zarzutów termin na ich zgłaszanie jest zawity (7 dni), zaś zarzuty, które nie zostały zgłoszone w ustawowym terminie, nie mogą być przedmiotem analizy wierzyciela oraz organu egzekucyjnego. W konsekwencji nie mogą być też przedmiotem analizy sądu administracyjnego, choćby taki zarzut został zgłoszony w skardze. Z kolei, w zakresie niezasadności dochodzenia należności wobec podnoszonych przez skarżącego twierdzeń o braku podstaw do naliczenia opłat abonamentowych, a w konsekwencji prowadzenia egzekucji wobec utraty przez skarżącego prawa do lokalu, to sąd pierwszej instancji przeprowadził analizę dotyczącą stanu faktycznego w sprawie na tle obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Sąd wziął pod uwagę, że skarżącemu wyjaśniono, iż obowiązek uiszczania opłat abonamentowych obciąża zobowiązanego m.in. do dnia wyrejestrowania odbiornika RTV. Z akt tymczasem nie wynika, aby skarżący kiedykolwiek wyrejestrował odbiornik RTV, pomimo wyprowadzeniu się z poprzedniego miejsca zamieszkania.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że sąd pierwszej instancji zbadał i rozpatrzył wszystkie zarzuty skargi. Uwzględniając zaś, że w skardze kasacyjnej nie doprecyzowano, jakie jeszcze inne rzekomo postawione zarzuty skargi miałyby zostać pominięte przez sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić omawianego tu zarzutu jako uzasadniony.

4.6. Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ‒ jak utrzymywał skarżący ‒ przyjęcie, że organy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący oraz obiektywny cały materiał dowodowy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu sprawy, który to stan Sąd błędnie przyjął jako podstawę swojego rozstrzygnięcia, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem doprowadziło do utrzymania zaskarżonego postanowienia i oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku wadliwej, niepełnej, nieobiektywnej i niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy właściwej ocenie materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść Skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oraz automatyzm działania, które nie powinno w tym przypadku mieć zastosowania." Przede wszystkim, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarówno zarzut kasacyjny, jak i jego uzasadnienie są nieprecyzyjne i niejasne. Skarżący zarzuca, że sąd pierwszej instancji "nie zastosował środka określonego w ustawie", jednak nie wskazuje, o jaki środek chodzi. I dalej, skarżący zarzuca, że "Wskutek powyższych błędów proceduralnych, doszło do wadliwego zastosowania przepisów egzekucyjnych, podejmując je i kontynuując, pomimo nieistnienia zobowiązania oraz braku podstaw faktycznych i prawnych do takich działań." Na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, że skarżący kwestionuje nieuchylenie decyzji administracyjnych, które miałyby być nieprawidłowo podjęte wobec przedawnienia roszczenia (nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia, do czego − zdaniem skarżącego − sąd pierwszej instancji był zobowiązany). Jednak, w dalszej części skarżący kwestionuje sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wyrejestrowania odbiorników przez skarżącego. Wierzyciel nie dokonał − zdaniem autora skargi kasacyjnej − wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności dotyczącej istnienia obowiązku podlegającego przedmiotowej egzekucji. W jego ocenie, to wierzyciel nie wykazał w sposób niezbity zarejestrowania odbiornika na imię i nazwisko skarżącego (poza powołaniem nr abonenckiego), zwłaszcza wobec wieloletniego braku jakiejkolwiek reakcji Wierzyciela na nieuiszczanie opłat abonamentowych przez skarżącego. Z żadnych przepisów prawa nie wynika, że skarżący jest zobowiązana posiadać i bezterminowo przechowywać dokument (dowód) wyrejestrowania odbiornika.

Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo podziela stanowisko skarżącego, że abonent nie ma obowiązku bezterminowo przechowywać dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV. Z żadnych przepisów nie wynika bowiem takie zobowiązane strony. Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza zresztą wskazaną wykładnię prawa (zob. m.in. wyroki: WSA w Poznaniu z 19 listopada 2019 r., III SA/Po 596/19, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 października 2017 r., I SA/Go 341/17). Skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest 5-letni (zastosowanie znajdują tu przepisy ordynacji podatkowej w tym art. 70 § 1), to nie sposób wymagać od strony, aby taki dokument przechowywała w nieskończoność.

Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie wskazuje jednak, że nie znajduje ono zastosowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Nie budzi wątpliwości, że Wierzyciel zobowiązany był do wyjaśnienia kwestii wyrejestrowania odbiornika RTV przez skarżącego, gdyż to ona przesądza o istnieniu albo nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Postępowanie takie zostało przeprowadzone, co prawidłowo ocenił sąd pierwszej instancji. Brak jest podstaw do twierdzenia, aby organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący oraz obiektywny całego materiału dowodowego, co doprowadziłoby do błędnego ustalenia stanu sprawy, który to stan sąd pierwszej instancji błędnie przyjąłby jako podstawę swojego rozstrzygnięcia. Sąd ten w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyraźnie wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący kiedykolwiek wyrejestrował odbiornik. Ponadto, akta potwierdzają, że takiego wyrejestrowania nigdy nie dokonano, gdyż skarżący jako przyczynę rzekomego braku obowiązku uiszczania opłaty wskazywał brak odbiornika po wyprowadzeniu się z poprzedniego miejsca zamieszkania oraz po rozwodzie z żoną. Sąd pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę, że na żadnym etapie toczącego się postępowania egzekucyjnego skarżący nie powołał się na to, że dokonał wyrejestrowania odbiornika RTV. Nie zgłosił też na tę okoliczność żadnego dowodu. Zatem, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafne stanowisko sądu pierwszej instancji, że wobec twierdzeń samego skarżącego, który nie kwestionuje ustaleń organów administracyjnych co do tego, że skarżący nie wyrejestrował odbiornika RTV, przedmiotowy obowiązek cały czas spoczywał na skarżącym.

Powyższy wniosek prowadził z kolei do uznania, że również ostatni z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie.

4.7. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zarówno wadliwość konstrukcyjna części podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów jak i bezzasadność pozostałych z nich prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej jako niemającej usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.