III FSK 3295/21

Wynikającym z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 7.11.1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2137) obowiązkiem organu nadzoru jest umożliwienie uczestnictwa w posiedzeniu kolegium regionalnej izby obrachunkowej przedstawicielowi jednostki samorządu terytorialnego w przypadku, gdy uchwała jej organu stanowiącego jest przedmiotem postępowania nadzorczego. Zawiadomienie o terminie posiedzenia kolegium może być zamieszczone na stronie biuletynu informacji publicznej regionalnej izby obrachunkowej, pod warunkiem uprzedniego zawiadomienia jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a., o wszczęciu wobec niej postępowania nadzorczego oraz zachowania przewidzianego w art. 79 § 1 K.p.a. siedmiodniowego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marek Kraus, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Rady Miasta i Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt I SA/Po 343/20 w sprawie ze skargi Rady Miasta i Gminy W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu z dnia 23 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. uchyla w całości zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, 3. zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu na rzecz Rady Miasta i Gminy W. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Sygnatura akt III FSK 3295/21

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Rady Miasta i Gminy W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości opłaty dla nieruchomości.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Rada Miasta i Gminy W. dnia 27.02.2020 r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506, dalej: u.s.g.) oraz art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010, dalej: u.c.p.g.) podjęła uchwałę w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania wysokości opłaty dla nieruchomości z terenu Gminy W., przyjmując, że wchodzi ona w życie dnia 1.04.2020 r., za wyjątkiem jej § 3, ustalającego zryczałtowaną stawkę opłaty dla nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia opublikowania uchwały.

Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu uchwałą z dnia 23.03.2020 r. stwierdziło nieważność uchwały Rady Miasta i Gminy w części odnoszącej się do określenia terminu wejścia w życie stawek opłaty dla nieruchomości, na której znajduje się dom letniskowy lub wykorzystywanej na cele rekreacyjne. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g. opłata ta ma charakter roczny, więc powinna obowiązywać w okresie całego roku podatkowego, którym na mocy art. 11 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: O.p.) jest rok kalendarzowy. Ustalenie nowej stawki opłaty z dniem 1.04.2020 r. oznacza zatem jej wprowadzenie w trakcie roku podatkowego.

W skardze na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej Rada Miasta i Gminy W. podniosła, że dopuszczalne jest ustalenie opłaty na okres dwunastu miesięcy, poczynając od dnia 1.04.2020 r., a nie na rok podatkowy, zwłaszcza w przypadku obniżenia obciążeń z kwoty 190 zł do kwoty 169 zł na rok. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 91 ust. 2 i ust. 3 u.sg oraz art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 7.10.1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2137, dalej: u.r.i.o.) przez brak zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania nadzorczego oraz uniemożliwienie jej uczestniczenia w posiedzeniu Kolegium.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wyjaśniła, że zawiadomienie o porządku obrad jej Kolegium w dniu 23.03.2020 r., obejmującym sprawę uchwały Rady Miasta i Gminy W., w dniu 18.03.2020 r. opublikowano na stronie biuletynu informacji publicznej Izby Obrachunkowej.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podzielił zapatrywanie Regionalnej Izby Obrachunkowej co do niedopuszczalności ustalania w trakcie roku kalendarzowego wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, skoro opłata ta ma charakter roczny, a rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Nie można przy tym przyjąć, że uchwała ta pomniejszała obowiązujące stawki, bowiem w dacie jej podjęcia (to jest w dniu 27.02.2020 r.) nie obowiązywała już poprzednia uchwała, ustalająca te stawki, a to w związku ze stwierdzeniem jej nieważności i opublikowaniem stosownej uchwały organu nadzorczego w dniu 21.02.2020 r. Jakkolwiek art. 18 ust. 3 u.r.i.o. nie określa trybu, w jakim regionalna izba obrachunkowa winna powiadamiać jednostkę samorządu terytorialnego o terminie posiedzenia w jej sprawie, niemniej można przyjąć, że dopuszczalne i wystarczające jest zamieszczenie stosownej informacji na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej izby – jednak pod warunkiem uprzedniego zawiadomienia tej jednostki o takim sposobie informowania. Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu nie wykazała, by zawiadomiła skarżącą o omówionym sposobie informowania o terminach posiedzeń, w których może ona brać udział, niemniej ze względu na stałe powiązania pomiędzy organem nadzoru a nadzorowanymi przez ten organ jednostkami samorządu terytorialnego sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie może powodować wadliwości rozstrzygnięcia tylko z tego powodu. Niezawiadomienie skarżącej o terminie posiedzenia Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem nie wykazano, jakich informacji Kolegium zostało z tego powodu pozbawione, a wady prawne badanej uchwały zidentyfikowano prawidłowo.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie:

1. art. 6j ust. 3b i art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w związku z art. 11 O.p., przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zasada braku dopuszczalności dokonywania zmian obciążeń podatkowych w trakcie roku podatkowego, która wynika z art. 2 Konstytucji RP, znajduje zastosowanie do uchwały rady gminy, wydanej na podstawie art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w sytuacji, gdy w dacie podjęcia takiej uchwały art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 19.07.2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. poz. 1579, dalej: z.u.c.p.g.) dawał organowi stanowiącemu gminy możliwość dokonania zmiany uchwały w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy, a więc w terminie do dnia 6.09.2020 r.;

2. art. 6j ust. 3b u.c.p.g. i art. 11 O.p. w związku z art. 6m ust. 2a u.c.p.g. oraz art. 9 ust. 1 zm.u.c.p.g., przez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, że w przypadku przedmiotowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym i z tego powodu ustalenie nowej stawki takiej opłaty powinno nastąpić przynajmniej na miesiąc przed końcem poprzedniego roku kalendarzowego, w myśl zasady roczności obciążeń podatkowych w rozumieniu wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;

3. art. 91 ust. 5 u.s.g. w związku z art. 61 § 1 i § 4 oraz art. 10 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.), a także art. 18 ust. 3 u.r.i.o., przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania nadzorczego i niezapewnienie możliwości udziału w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej i tym samym uniemożliwienie przedstawienia stanowiska, które przemawiało za podjęciem przedmiotowej uchwały przez skarżącą przed rozstrzygnięciem o stwierdzeniu nieważności części tej uchwały, skutkowało istotnym naruszeniem prawa do czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym i naruszyło zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, która z mocy art. 165 ust. 2 Konstytucji RP podlega ochronie sądowej, gdyż w sposób sprzeczny z prawem skutkowało ingerencją organu nadzoru w sferę działalności ustawowo zastrzeżoną dla organu stanowiącego gminy;

4. art. 6j ust. 3b u.c.p.g. w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., przez przyjęcie, iż naruszenie prawa, jakiego dopuściła się skarżąca, jest na tyle istotne, że uzasadnia tak daleko idącą sankcję, jak stwierdzenie nieważności uchwały w części odnoszącej się do dnia jej wejścia w życie, co miałoby uniemożliwić Gminie W. pobranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w roku 2020.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w toku poprzednio prowadzonych wobec Gminy W. postępowań nadzorczych była ona na piśmie zawiadamiana o ich wszczęciu, natomiast o wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie powzięła wiadomość dopiero z doręczonego jej rozstrzygnięcia nadzorczego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że brak zawiadomienia skarżącej o terminie posiedzenia organu nadzorczego nie miał wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej wywiedziono w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a więc jako naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Mimo takiej redakcji skargi kasacyjnej postawiono też zarzut wadliwości postępowania nadzorczego, polegającej na niezawiadomieniu skarżącej o jego wszczęciu oraz pozbawieniu jej możliwości udziału w posiedzeniu organu nadzoru, z przytoczeniem jako podstaw kasacyjnych art. 91 ust. 5 u.s.g. w związku z art. 61 § 1 i § 4 oraz art. 10 § 1 K.p.a., a także art. 18 ust. 3 u.r.i.o. W istocie jest to więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, o którym stanowi w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Mimo wadliwości jego przyporządkowania do właściwej podstawy kasacyjnej zarzut ten może być rozpoznany i winien być rozpoznany w pierwszej kolejności, ponieważ jego ewentualna zasadność, o ile wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powodowałaby konieczność powtórzenia procedury nadzorczej, a w takim przypadku badanie pozostałych zarzutów, odnoszących się do naruszenia prawa materialnego, byłoby przedwczesne.

Art. 91 ust. 5 u.s.g. stanowi, że do postępowania nadzorczego w przedmiocie nieważności aktu prawa miejscowego przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio. Z kolei zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie, a zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto zgodnie z art. 18 ust. 3 u.r.i.o. w posiedzeniu kolegium regionalnej izby obrachunkowej ma prawo uczestniczyć przedstawiciel jednostki samorządu terytorialnego, którego sprawa jest rozpatrywana. Należy dodać, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie podjęcia kwestionowanego przez skarżącą rozstrzygnięcia nadzorczego zgodnie z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej miał obowiązek doręczania pism za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, a w przypadku, gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania był podmiot publiczny obowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej, zgodnie z art. 392 K.p.a. doręczenia winny być dokonywane na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu.

Nie powinno więc budzić wątpliwości, że na regionalnej izbie obrachunkowej ciąży obowiązek zawiadomienia jednostki samorządu terytorialnego o wszczęciu wobec niej postępowania nadzorczego oraz o terminie posiedzenia kolegium izby obrachunkowej – tak, by przedstawiciel nadzorowanej jednostki mógł wziąć w nim udział. Zawiadomienie to zasadniczo powinno mieć formę doręczenia pisma za pokwitowaniem, a od dnia 1.06.2017 r., gdy wszedł w życie art. 392 K.p.a. – doręczenie to powinno być dokonywane na elektroniczną skrzynkę podawczą nadzorowanej jednostki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano jednak pogląd, że ze względu na szczególną relację pomiędzy nadzorowaną jednostką samorządu terytorialnego a organem nadzoru, wyrażającą się w istnieniu stałych, instytucjonalnych powiązań, sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego nie powoduje wadliwości rozstrzygnięcia nadzorczego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.10.2002 r., OPS 9/02) oraz że zamieszczenie porządku obrad kolegium regionalnej izby obrachunkowej na stronie internetowej jej biuletynu informacji publicznej uznaje się za dopuszczalny sposób zawiadomienia, ale pod warunkiem, że jednostka samorządu terytorialnego została uprzednio poinformowana o takim sposobie zawiadamiania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26.01.2011 r., II GSK 159/10 i z dnia 1.03.2016 r., II GSK 2412/14).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku poszedł nieco dalej, stwierdzając, że wprawdzie warunek poinformowania skarżącej o stosowanym przez regionalną izbę obrachunkową sposobie zawiadamiania o terminach posiedzeń kolegium tej izby (przez zamieszczenie informacji na stronie biuletynu informacji publicznej) nie został spełniony, niemniej uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż ze względu na brak sporu co do okoliczności faktycznych udział przedstawiciela skarżącej w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu nie doprowadziłby do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego o odmiennej treści. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podzielając pogląd o dopuszczalności zawiadamiania jednostek samorządu terytorialnego w sposób uproszczony (w formie wpisu na stronie biuletynu informacji publicznej regionalnej izby obrachunkowej), nie może jednak zaaprobować dalej idącego poglądu, dopuszczającego hipotetyczną ocenę znaczenia lub braku znaczenia udziału przedstawiciela jednostki samorządu terytorialnego w posiedzeniu kolegium, a co za tym idzie – relatywizującego uprawnienie przyznane takiej jednostce w art. 18 ust. 3 u.r.i.o. Tymczasem przepis ten nie przewiduje jakichkolwiek warunków uczestnictwa przedstawiciela kontrolowanej jednostki w takim posiedzeniu, stwierdzając jednoznacznie i stanowczo, że jest to prawo tej jednostki. Musi być ono zatem respektowane nawet wtedy, gdy nikłe jest prawdopodobieństwo rzeczywistego wpływu argumentacji przedstawiciela jednostki na treść rozstrzygnięcia nadzorczego. Nie sposób więc podzielić zapatrywania, że niezawiadomienie skarżącej o terminie posiedzenia Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie miało wpływu na wynik sprawy ze względu na niewykazanie, jakich informacji Kolegium zostało w ten sposób pozbawione, a wady prawne badanej uchwały zidentyfikowano prawidłowo; niezależnie bowiem od tego, czy przedstawiciel skarżącej przedstawiłby argumenty broniące zakwestionowanej uchwały organu stanowiącego jednostki samorządowej i czy argumenty te byłyby przekonujące, a nawet niezależnie od tego, czy skorzystałby z prawa do wzięcia udziału w posiedzeniu Kolegium, nadzorowana jednostka winna być zawiadomiona o terminie tego posiedzenia.

Można dodać, że minimalny standard ochrony praw proceduralnych jednostki samorządu terytorialnego wyznacza przytoczone wcześniej orzecznictwo sądowoadministracyjne. W rozpoznawanej sprawie standard ten nie został zachowany nie tylko dlatego, że wcześniej nie poinformowano skarżącej o przyjętym przez Regionalną Izbę Obrachunkową sposobie zawiadamiania o terminach posiedzeń jej Kolegium, ale dodatkowo wprowadzono skarżącą w błąd wskutek uprzednio stosowanej praktyki pisemnego zawiadamiania o wszczęciu postępowania nadzorczego, od której to praktyki odstąpiono w rozpoznawanym przypadku. Zaaprobowanie takiej praktyki postępowania organu nadzoru prowadziłoby w istocie do zanegowania normy wyrażonej w art. 18 ust. 3 u.r.i.o., czyniąc iluzorycznym przewidziane nią uprawnienie jednostki samorządu terytorialnego.

Uznać więc należy zasadność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 91 ust. 5 u.s.g. w związku z art. 61 § 1 i § 4 oraz art. 10 § 1 K.p.a. i art. 18 ust. 3 u.r.i.o. przez przyjęcie, że niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania nadzorczego i niezapewnienie możliwości udziału jej przedstawiciela w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie miało wpływu na wynik sprawy. Uniemożliwienie przedstawicielowi skarżącej przedstawienia racji, które przemawiały za podjęciem przez uchwały zakwestionowanej w postępowaniu nadzorczym, skutkowało istotnym naruszeniem prawa do czynnego udziału jednostki w tym postępowaniu. Trafnie też dostrzeżono, że naruszyło to zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, a ze względu na nieudzielenie skarżącej ochrony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny – doprowadziło także do naruszenia art. 165 ust. 2 Konstytucji RP.

Uwzględnienie tego zarzutu prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, a także – ponieważ w tym zakresie sprawa jest dostatecznie wyjaśniona – także do rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. i w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego nią rozstrzygnięcia nadzorczego Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a to ze względu na stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzając ponowne postępowanie nadzorcze Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu zgodnie z art. 153 w związku z art. 193 P.p.s.a. zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istotę stanowi stwierdzenie, że obowiązkiem organu nadzoru jest umożliwienie uczestnictwa w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej przedstawicielowi jednostki samorządu terytorialnego w przypadku, gdy uchwała jej organu stanowiącego jest przedmiotem postępowania nadzorczego; w odniesieniu do zakwestionowanej uchwały konieczne jest więc powtórzenie postępowania nadzorczego. Prowadząc ponowne postępowanie nadzorcze w stosunku do uchwały Rady Miasta i Gminy W. z dnia 27.02.2020 r. w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania wysokości opłaty dla nieruchomości Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu nie będzie jednak obowiązana do zawiadamiania wymienionej jednostki samorządu terytorialnego o wszczęciu postępowania nadzorczego (ponieważ jednostka o wszczęciu postępowania wiadomość już powzięła), a zawiadomienie o terminie posiedzenia Kolegium może nastąpić przez zamieszczenie stosownej informacji na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej Regionalnej Izby Obrachunkowej, z wyprzedzeniem umożliwiającym uczestnictwo przedstawiciela nadzorowanej jednostki w posiedzeniu Kolegium (ponieważ jednostka o takim trybie zawiadamiania o posiedzeniach Kolegium jest już poinformowana); należy dodać, że na mocy odpowiednio zastosowanego art. 79 § 1 K.p.a. zawiadomienie winno nastąpić przynajmniej na siedem dni przed terminem posiedzenia.

Przedwczesna byłaby natomiast ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, odnoszących się do wykładni i zastosowania przytoczonych w nich przepisów prawa materialnego. W szczególności przedwczesna byłaby ocena, czy rozstrzygnięcie nadzorcze było sprzeczne z prawem i doprowadziło do nieuprawnionej ingerencji organu nadzoru w sferę działalności ustawowo zastrzeżoną dla organu stanowiącego gminy. Dlatego też na obecnym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie może się wypowiedzieć ani o problemie tożsamości roku kalendarzowego z rokiem podatkowym (daninowym), ani o ewentualnym wpływie ustawy nowelizującej u.c.p.g. z 2019 r. na dopuszczalność odstąpienia od zasady ustalania opłaty na rok kalendarzowy, ani o zasadności i zakresie sankcji zastosowanych przez organ nadzoru w następstwie stwierdzenia naruszenia wymienionej zasady. Wszystkie te kwestie winny być ponownie rozważone w postępowaniu nadzorczym przeprowadzonym z poszanowaniem obowiązujących reguł proceduralnych.

O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.), zasądzając od organu nadzoru na rzecz skarżącej kwotę 840 zł, na którą składają się: kwota 480 zł tytułem opłaty za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji oraz kwota 360 zł tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez adwokata, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), w następstwie uznania przez przewodniczącego, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących.