III FSK 2889/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 404/20 w sprawie ze skargi A.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A.C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Gd 404/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.C. (dalej także jako "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku złożył pełnomocnik skarżącego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi postawione zostały zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."):

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. - dalej jako "u.p.e.a."), poprzez uznanie, iż skarżący uchylał się od wykonania obowiązku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 18 lipca 2013 r. nieruchomości,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 § 1 w zw. z art. 160 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż wydanie decyzji zabezpieczającej wpływ na ocenę uchylania się od wykonania obowiązku,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż nie zgłoszono zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego w zakresie części odsetek w związku z niewskazaniem okresów i niewyłączeniem okresu naliczania odsetek za zwłokę,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 18, art. 33 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż w sprawie nie zaistniała konieczność wezwania do sprecyzowania zarzutów, w związku z posiadanymi przez organ wątpliwości,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez zaniechanie dokonania analizy prawidłowości tytułu wykonawczego w oparciu o spełnienie wymogów z art. 27 u.p.e.a. w całości,

2) przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania:

- art. 151 w zw. art. 3 § 1 w zw. z art. 133 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o informacje odwołujące się do dokumentów nie znajdujących się w aktach sprawy (niezweryfikowane przez WSA), tj. imiennego pełnomocnictwa/upoważnienia osób podpisanych na tytule wykonawczym, które dostępne są Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku jako pracodawcy tych osób oraz innych dowodów potwierdzających dokonanie weryfikacji wszystkich wymogów z art. 27 u.p.e.a.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia organu nadzoru, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze wskazano również, że skarżący zrzeka się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w głównej mierze skupia się na zarzucie niedopuszczalności egzekucji na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. i jej przedwczesności, z uwagi na fakt złożenia wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości podatkowej (wniosek złożony w ostatnim dniu terminu zapłaty). W ocenie skarżącego fakt złożenia wskazanego wniosku świadczy o tym, że nie uchylał się on od wykonania obowiązku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok. W tym kontekście w pierwszej kolejności winno się dokonać wykładni art. 6 § 1 u.p.e.a.

W myśl wskazanego przepisu w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Sąd I instancji, w kontekście tego przepisu, wskazywał na obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Na gruncie administracyjnego postępowania egzekucyjnego obowiązuje zasada obligatoryjnego podejmowania egzekucji - skutkiem podjętych przez wierzyciela "czynności" zasadniczo jest powstanie obowiązku wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania i przystąpienia do egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., II FSK 1604/09; wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., II FSK 797/10). Odmienne zachowania muszą być umocowane w konkretnych przepisach prawa przewidujących, że takie postępowanie nie będzie prowadzone. Jak wynika z treści art. 6 § 1 u.p.e.a., konieczność podjęcia egzekucji istnieje, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku. Pojęcie uchylania się od wykonania obowiązku należy rozpatrywać w ten sposób, że zobowiązany świadomie zmierza do niewykonania ciążącego na nim obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2020 r., II FSK 2600/19 i wyrok NSA z dnia 25 października 2016 r., II FSK 2832/14), zatem nie w każdym przypadku niewywiązanie się z obowiązku będzie równoznaczne z uchylaniem się od jego wykonania. Świadomość uchylania nie może być ustalana tylko i wyłącznie w oparciu o sam fakt upływu terminu wykonania obowiązku. Muszą zajść dodatkowe przesłanki faktyczne, które wskazywałyby na takie nastawienie zobowiązanego.

W analizowanej sprawie istotną kwestię stanowił złożony przez skarżącego wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Należy ocenić, że samo złożenie takiego wniosku nie oznacza jeszcze, że zobowiązany nie uchyla się od wykonania obowiązku. Zasadnie wskazuje się w doktrynie i w orzecznictwie, że niedopuszczalność podjęcia postępowania egzekucyjnego wobec wniesienia takiego wniosku mogłaby uniemożliwiać realizację wynikającej z art. 6 u.p.e.a. zasady obowiązkowego wszczynania egzekucji (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2019 r., II FSK 3083/17, czy też wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r., II FSK 3197/14). Trudno przyjąć, że w każdym przypadku złożenia wniosku o rozłożenie należności na raty, niedopuszczalne byłoby podjęcie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania w tej sprawie ostatecznej decyzji. W tym czasie zobowiązany mógłby skutecznie usunąć swój majątek spod egzekucji (por. D. R. Kijowski [w:] E. Cisowska-Sakrajda, M. Faryna, W. Grześkiewicz, C. Kulesza, W. Łuczaj, P. Pietrasz, J. Radwanowicz-Wanczewska, P. Starzyński, R. Suwaj, D. R. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2015, art. 6). Jednocześnie organ w postępowaniu egzekucyjnym nie ocenia kwestii spełnienia przesłanek rozłożenia należności na raty, czy jej odroczenia, ale zamiar uchylania się od wykonania obowiązku. W tym kontekście istotna pozostaje natomiast analiza całokształtu okoliczności sprawy, w tym okoliczności złożenia wniosku i jego treści. Ocena ta powinna być dokonana przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Niewątpliwie w przypadku złożenia takiego wniosku organ może odstąpić od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych tylko wtedy, gdy nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny (np. obawa bezskuteczności egzekucji w wypadku zwłoki w jej wszczęciu).

Jak zauważył organ odwoławczy, w badanej sprawie skarżący w czternastym dniu (18 listopada 2019 r.) licząc od daty doręczenia decyzji wymiarowej (4 listopada 2019 r.) nie dokonał wpłaty jakiejkolwiek kwoty tytułem jej wykonania, lecz złożył wskazany wniosek. Co istotne we wniosku skarżący ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, że w swojej obecnej sytuacji finansowej nie jest w stanie jednorazowo uregulować tej zaległości oraz podniesienia faktu wydania decyzji wymiarowej tuż przed upływem terminu przedawnienia i konieczności zapłaty wysokich odsetek. Do wniosku zobowiązany nie załączył też dokumentów potwierdzających okoliczność, na którą się powołał. W związku z tym konieczne było wezwanie skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego, co organ uczynił pismem z dnia 25 listopada 2019 r. Zasadnie zatem, w ślad za organem, Sąd I instancji wskazał, że na tym etapie postępowania podatkowego nie sposób było określić ani terminu jego zakończenia, ani tym bardziej rodzaju rozstrzygnięcia. O ile w dacie złożenia wniosku obowiązek skarżącego nie był jeszcze wymagalny, to był już wymagalny w dacie wystawienia tytułu wykonawczego i stanowił wówczas zaległość podatkową. Należy podkreślić, że tytuł wykonawczy został wystawiony przez wierzyciela, a zarazem organ egzekucyjny 28 listopada 2019 r. i w tej dacie została dokonana ocena zasadności jego wystawienia. Stąd późniejsze uwzględnienie wniosku o rozłożenie na raty na podstawie dodatkowych dokumentów złożonych przez skarżącego nie może rzutować na prawidłowość tej oceny.

Oceny, czy skarżący uchyla się od wykonania obowiązku, organ dokonał na podstawie materiału dowodowego dostępnego na dzień 28 listopada 2019 r. Należy uznać, że zasadne było oparcie tej oceny również na okolicznościach, związanych z wydaniem decyzji zabezpieczającej z dnia 24 czerwca 2019 r. nr [...] Wbrew przekonaniu skarżącego Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że samo wydanie decyzji zabezpieczającej ma wpływ na ocenę uchylania się od wykonania obowiązku. W argumentacji zarówno Sądu, jak i organu odwoławczego intencją było wskazanie przyczyn uzasadniających wydanie decyzji zabezpieczającej, nie zaś sam fakt jej wydania. Wskazano bowiem, że skarżący wyzbył się majątku, zatem Sąd uwidocznił w ten sposób, że wszczęcie egzekucji było tym bardziej konieczne również z tego względu.

Nie można podzielić poglądu skarżącego, że okoliczności związane z innymi zaległościami publicznoprawnymi nie mogą być brane pod uwagę, gdyż nie dotyczą tego konkretnego obowiązku, od którego wykonania miałby się uchylać skarżący. W tym przypadku ocena okoliczności związanych z innymi należnościami publicznoprawnymi była uzasadniona również w kontekście wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości podatkowej. W dacie jego złożenia aż do wystawienia tytułu wykonawczego nie było możliwe dokonanie oceny zasadności wniosku z uwagi na brak załączonych dokumentów, które mogłyby świadczyć o sytuacji skarżącego. Natomiast fakty świadczące o dotychczasowej postawie skarżącego w odniesieniu do innych należności publicznoprawnych (zaległości z tytułu należnych składek względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, opóźnianie się z wpłacaniem jako płatnik należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłacaniem tego podatku jako podatnik, nieterminowe regulowanie podatku od towarów i usług, nieprawidłowe rozliczanie przychodów i kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej poprzez przyjmowanie do rozliczenia faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych oraz wprowadzanie do obrotu tzw. pustych faktur, a przede wszystkim fakt wyzbycia się przez skarżącego majątku ruchomego, jak i nieruchomości oraz zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej) w realiach tej konkretnej sprawy uzasadniały przekonanie wierzyciela, że wniosek skarżącego ma na celu uchylanie się od wykonania obowiązku. W związku z tym nie ma podstaw stanowisko skarżącego, że intencją wierzyciela i zarazem organu egzekucyjnego przy wystawieniu tytułu wykonawczego było naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego. Odnośnie tej ostatniej kwestii trzeba jedynie dodatkowo zauważyć, że zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej.

Mając na uwadze powyższe, zasadnie Sąd I instancji uznał za prawidłową ocenę organu egzekucyjnego w przedmiocie uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku stosownie do treści art. 6 § 1 u.p.e.a., zatem WSA w Gdańsku nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 oraz art. 160 § 1 u.p.e.a.

Nie mógł zostać uwzględniony również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdyż organ odwoławczy rozpoznał podniesione przez stronę zarzuty w pełnym zakresie, w tym dotyczące tytułu wykonawczego. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a.

Przede wszystkim należy zgodzić się z Sądem I instancji, że skarżący nie podniósł zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę stosownie do art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ograniczył się do wskazania zarzutów z art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. W sytuacji, gdy w treści pisma z 19 grudnia 2019 r. jednoznacznie określono podstawy prawne zarzutów, a skarżący był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, organ nie miał podstaw, by wzywać stronę do sprecyzowania zarzutów. Konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów spoczywa na zobowiązanym. W przypadku wskazania tej podstawy organ nie ma obowiązku z urzędu badać czy jest ona adekwatna do uzasadnienia. Nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie byłby uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek przesłanek wymienionych w art. 33 (por. wyrok NSA z 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10).

Skarżący sformułował na podstawie art. 33 § 1 pkt 6, art. 33 § 1 pkt 10 w zw. art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w tym przepisie, w zakresie nieistnienia obowiązku co do części odsetek w związku z niewskazaniem okresów i niewyłączeniem okresu naliczania odsetek za zwłokę. Jak już podniesiono, wobec takiego określenia zarzutu nie było podstaw do oceny przez organ egzekucyjny kwestii istnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę. Przesłanka nieistnienia obowiązku stanowi bowiem podstawę zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który nie został wskazany. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez zobowiązanego organ stwierdził, że tytuł wykonawczy z dnia 28 listopada 2019 r. spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 27 § 1 u.p.e.a. i został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850). W szczególności przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera kwotę należności pieniężnej: 19.610,00 zł, datę od której nalicza się odsetki: 1 maja 2014 r. oraz kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego: 8.274,90 zł. Sąd I instancji zaakceptował tę ocenę, stanowisko te podziela również Naczelny Sąd Administracyjny.

W ocenie skarżącego, Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania (tj. art. 151 zw. z art. 133 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.) poprzez wydanie wyroku w oparciu o informacje odwołujące się do dokumentów nieznajdujących się w aktach sprawy. Skarżący zwrócił uwagę na stwierdzenie WSA w Gdańsku z uzasadnienia wyroku, że upoważnienia osób podpisanych na tytule wykonawczym są dostępne Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku jako pracodawcy tych osób.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego dopiero na etapie skargi podniósł szczegółowe kwestie dotyczące treści tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2019 r., tj.: stawki odsetek, wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia, czy też weryfikacji uprawnień/pełnomocnictw osób podpisanych na tytule wykonawczym. Sąd I instancji odnosząc się do tego zarzutu, odwołał się do wyjaśnień organu, iż w tytule wykonawczym wskazano stawkę odsetek obowiązującą w dniu jego wystawienia (8%), wskazano również podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia, tj. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 131, § 2 pkt 1-9). Powtórzono też stwierdzenie organu odwoławczego z odpowiedzi na skargę, że upoważnienia osób podpisanych na tytule wykonawczym są dostępne Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku jako pracodawcy tych osób.

W piśmiennictwie (P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2006, s. 139) i w orzecznictwie (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., III SA/Wa 1151/07) wskazuje się, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Ani organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy (odpowiednio) w zażaleniu, skardze czy skardze kasacyjnej. Pogląd ten w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny.

W kontrolowanej sprawie, Sąd I instancji nie powinien zatem odnosić się do zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego zgłoszonych dopiero w skardze dotyczących w szczególności upoważnień osób podpisanych na tytule wykonawczym. Należy jednak uznać, że uwagi Sądu w tym zakresie nie rzutują na prawidłowość rozstrzygnięcia oddalającego skargę, które odnosiło się do zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. W związku z powyższym dostrzeżone uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Wśród zarzutów skargi wskazano na art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższe uregulowanie ma charakter ogólny i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej. O naruszeniu przepisu art. 3 p.p.s.a. można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w tym przepisie mowa. Przepis ten nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia tego uregulowania (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., I GSK 3208/18).

Z powyższych przyczyn skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Jacek Pruszyński Bogusław Dauter Sławomir Presnarowicz