III FSK 2866/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Rady Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 104/20 w sprawie ze skargi B. L. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę rady miasta w sprawie ustalenia miejscowości posiadającej korzystne właściwości klimatyczne w której pobiera się opłatę miejscową 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz T. L. oraz M. L. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 104/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA") w sprawie ze skargi B. L. (dalej: "Skarżący") stwierdził nieważność w całości uchwałę Rady Miasta T. (dalej: "Rada Miasta") z dnia 22 listopada 2012 r. nr [...] (dalej: "Uchwała") w przedmiocie ustalenia miejscowości posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe i warunki umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych, w których pobiera się opłatę miejscową. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Rada Miasta zaskarżyła go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów procedury, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów: art. 151 w zw. z art. 147 § 1 oraz art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") i w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 dalej też: "u.s.g."), poprzez niewłaściwe zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż podlegała ona oddaleniu z uwagi na brak interesu prawnego po stronie Skarżącego, gdyż zaskarżona uchwała nie regulowała bezpośrednio praw i obowiązków Skarżącego, nie dawała uprawnienia do oczekiwania świadczenia wzajemnego i w świetle definicji ustawowych zawartych w art. 4 i w art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: "o.p.") nie mogła wprowadzać obowiązku podatkowego, ani czynić Skarżącego podatnikiem, ani nie kreowała wymiaru podatku;

- zdaniem organu, uchybienie powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ustalenie, że Skarżący ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały, spowodowało błędne przyjęcie, że Skarżący posiada legitymację do zaskarżenia uchwały, co uruchomiło ocenę zgodności zaskarżonego aktu z prawem a w efekcie doprowadziło do stwierdzenia jego nieważności - podczas, gdy gdyby WSA prawidłowo dostrzegł brak interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały po stronie Skarżącego, oddaliłby skargę;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy:

1) art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że interes prawny Skarżącego w rozumieniu tego przepisu nie musi być oparty o obowiązującą normę z zakresu administracji publicznej, stanowiącej podstawę prawną zaskarżonej uchwały i o naruszeniu interesu prawnego Skarżącego uchwałę może świadczyć fakt uiszczenia opłaty miejscowej, do czego nie obligowała Skarżącego zaskarżona Uchwała i w konsekwencji wadliwe zastosowanie - podczas, gdy prawidłowa jest taka wykładnia art. 101 ust. 1 u.s.g., że wymaga on istnienia interesu własnego, indywidualnego i wynikającego z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a Skarżący winien wykazać, że istnieje prawnomaterialny związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała ta narusza jego interes prawny lub uprawnienie "z zakresu administracji publicznej", przy czym podstawą do wyprowadzenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia mogą być wyłącznie przepisy prawa, na mocy których została podjęta zaskarżona uchwała, więc dokonując subsumcji stanu fatycznego pod ten przepis, WSA powinien oddalić skargę z uwagi na brak interesu prawnego po stronie Skarżącego;

- zdaniem organu, uchybienie powyższe miało wpływ na wynik sprawy, gdyż na skutek błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 101 ust. 1 u.s.g., który był bezpośrednią podstawą wydania orzeczenia, WSA uwzględnił skargę, która w przypadku prawidłowej wykładni i przy prawidłowym zastosowaniu ww. przepisu podlegałaby oddaleniu;

2) art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 i 4 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej też: "u.p.o.l.") w zw. z art. 92 ust. 1, 168 i 217 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłata miejscowa jest rodzajem daniny publicznej, która nie jest podatkiem, lecz opłatą pobieraną w zamian za świadczenie ekwiwalentne - zapłatą za wysiłek, jaki samorząd ponosi w związku z utrzymaniem odpowiedniego stanu miejscowości, w związku z tym WSA uznał, że uchwała wydana na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l. bezpośrednio narusza własny interes prawny Skarżącego, który w ocenie WSA miał prawo oczekiwać od Gminy Miasta T. w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały zindywidualizowanego świadczenia wzajemnego - podczas, gdy stosownie do treści tych przepisów wykładanych w zgodzie z Konstytucją RP, w szczególności uwzględniając wzorce z art. 92 ust. 1, 168 i 217 Konstytucji RP, opłata miejscowa jest podatkiem, o czym świadczy nieodpłatny charakter tego świadczenia wynikający z tego, że z obowiązek wnoszenia opłaty miejscowej nie jest w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, a żadne przepisy prawa, w szczególnego wykonawczego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową (Dz. U. Nr 249, poz. 1851), nie pozwalają wykazać jakiegoś zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego w zamian za zapłatę opłaty miejscowej, a jednocześnie zaskarżona uchwała wydana na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l. nie mogła wprowadzać obowiązku podatkowego w rozumieniu w art. 4 o.p., ani czynić Skarżącego podatnikiem w rozumieniu art. 7 § 1 o.p., ani nie kreowała wymiaru podatku;

- zdaniem organu, uchybienie powyższe miało wpływ na wynik sprawy, gdyż na skutek błędnej wykładni przepisów art. 17 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3, 4 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. oraz ust. 5, WSA uznał, że Skarżący ma wynikający z błędnie zinterpretowanych ww. przepisów interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w zaskarżeniu Uchwały i uwzględnił skargę, która w przypadku prawidłowej wykładni i prawidłowego zastosowania tych przepisów podlegałaby oddaleniu wobec braku interesu prawnego po stronie Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa radcowskiego w postępowaniu kasacyjnym, według norm prawem przepisanych.

Postanowieniem z 30 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej Rady Miasta od wyroku WSA z 13 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 104/20, do czasu zgłoszenia lub wskazania następców prawnych zmarłego Skarżącego.

W dniu 28 lutego 2022 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego do akt sprawy wypis aktu poświadczenia dziedziczenia, z którego wynika, że następcami prawnymi zmarłego skarżącego są T.L. (matka) oraz M.L.(ojciec).

Postanowieniem z 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 2866/21, Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z poźn. zm.), sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w dniu 5 maja 2022 r., w celu rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zauważenia wymaga, że tożsamy problem prawny był już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 15 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3579/17 oraz z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3441/21 w odniesieniu do innych jednostek samorządu terytorialnego. Orzekający w sprawie skład NSA podziela zapatrywania prawne oraz argumentację zaprezentowaną w tym tych wyrokach i wykorzysta je w dalszej części uzasadnienia.

Uprzednio jednak przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej, sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa wnoszący skargę kasacyjną, podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania (za wyrokiem NSA z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3001/17). Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Ponadto, co istotne w rozpoznawanej sprawie, pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe.

Niniejsza sprawa będzie więc rozpoznana w zakresie wyznaczonym przez zarzuty skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu jej uzasadnienia. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie - w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej oznaczonymi w punkcie 1 oraz 2.1) - sprowadza się do oceny legalności wyroku WSA w odniesieniu do stwierdzenia istnienia po stronie Skarżącego interesu prawnego do zaskarżenia Uchwały oraz zasadności stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Rady Miejskiej, WSA naruszył prawo, poddając Uchwałę merytorycznej kontroli pod kątem jej zgodności z prawem, gdy tymczasem, Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki określonej w art. 101 ust. 1 u.s.g., tj. że zaskarżony akt narusza jego konkretny interes prawny.

Sąd administracyjny może dokonać merytorycznej analizy legalności przepisów prawa miejscowego, wyłącznie po uprzednim zbadaniu, czy podmiot inicjujący postępowanie sądowoadministracyjne wykazał istnienie konkretnego interesu prawnego, który został naruszony przez zaskarżony akt. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2813/15, w przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. chodzi o naruszenie interesu prawnego podmiotu występującego w stosunku administracyjnoprawnym, jako strona podległa władztwu organu administracyjnego, przy pomocy którego organ może oddziaływać na sferę praw i obowiązków podmiotu podległego (...). W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się w "granicach" interesu prawnego skarżącego. Z kolei w wyroku z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2648/15, NSA wskazał, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam Skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżania aktów organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez określoną regulację normatywną nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem, nie daje uprawnienia do jej wniesienia.

Odnosząc się do stanowiska Rady Miejskiej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Rada Miejska nie dostrzega, że wydanie uchwały ustalającej konkretne obowiązki fiskalne nie zostało bezpośrednio powiązane przez ustawodawcę z obowiązkiem realizacji przesłanek materialnoprawnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 17 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. Uprawnienie rady gminy do uchwalenia konkretnych przepisów prawa materialnego w zakresie opłaty miejscowej jest bowiem uzależnione wyłącznie od uprzedniego spełnienia przesłanki o charakterze proceduralnym - tj. istnienia w porządku prawnym aktu prawa miejscowego, wydanego na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l. Władztwo podatkowe jednostek samorządu terytorialnego jest - zgodnie z art. 94 i 217 Konstytucji RP - istotnie ograniczone przez ustawodawcę, który może uzależnić, i w tym wypadku uzależnia, powstanie kompetencji do wprowadzenia na terenie danej miejscowości opłaty miejscowej od spełnienia rygorów ustanowionych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, m.in. dotyczących ochrony środowiska. Należy podkreślić, że w tekście powołanego art. 17 ust. 5 u.p.o.l. wyraźnie stwierdzono, iż: "Rada gminy ustala miejscowości odpowiadające warunkom określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 i 4, w których pobiera się opłatę miejscową". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie "ustala miejscowości" nie oznacza pełnej swobody decyzyjnej organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w tym zakresie; przeciwnie, przepis ten powierza gminie ograniczoną władzę dyskrecjonalną, nakładając jednocześnie na organ stanowiący gminy obowiązek uprzedniej weryfikacji, czy dana miejscowość faktycznie spełnia przesłanki określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, wydanych na podstawie art. 17 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. Organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego - wydając uchwałę, o której mowa w art. 17 ust. 5 u.p.o.l. - nie mogą zatem działać woluntarystycznie, lecz winny stosować się do określonej w ustawie procedury stanowienia przepisów prawa miejscowego w tym konkretnym przedmiocie; rada gminy, chcąc wprowadzić opłatę miejscową, zobowiązana jest dokonać w sposób transparentny wnikliwej i miarodajnej analizy, czy warunki klimatyczne lub krajobrazowe istniejące w danej miejscowości odpowiadają przesłankom określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 17 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii musi opierać się na stwierdzeniu określonych faktów w kontekście przesłanek określonych w Rozporządzeniu RM; nie można traktować go wyłącznie jako "oświadczenie woli" rady gminy wprowadzenia w danej miejscowości opłaty miejscowej. Uchwała, o której mowa w art. 17 ust. 5 u.p.o.l. stanowi w istocie wynik procesu weryfikacji przez organ stanowiący gminy istnienia w danej miejscowości warunków, od których spełnienia uzależnione jest powstanie kompetencji do wydania konkretnej normy statuującej obowiązek uiszczenia opłaty miejscowej.

Zaskarżona uchwała sama w sobie nie kreuje konkretnego, czy nawet generalnego obowiązku uiszczenia opłaty, nie określa stawek, ani podmiotów zobowiązanych do jej zapłaty. Jest to uchwała w przedmiocie ustalenia miejscowości posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe i warunki umożliwiające pobyt osób w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych, w których pobiera się opłatę miejscową. Słusznie w tym kontekście argumentował Skarżący, że w miejscowości, w której przebywał w celach turystycznych, w ogóle tego typu opłata nie mogła być pobierana, bowiem miejscowość ta nie spełnia określonych warunków klimatycznych normowanych przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Co istotne, tej kluczowej kwestii neguje Rada Miasta w skardze kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący miał konkretny interes prawny w zaskarżeniu Uchwały, sprowadzający się do żądania od jednostki samorządu terytorialnego, by nałożona na niego opłata miejscowa, miała podstawę w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, spełniających wymogi koherencji norm w systemie prawa. Skoro warunkiem nałożenia opłaty miejscowej wg konkretnej stawki jest uprzednie wydanie uchwały na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l., to zgodność z prawem tej uchwały ma kluczowe znaczenie dla interesu prawnego osoby obciążonej opłatą miejscową. Ponieważ od legalności omawianej uchwały uzależnione jest powstanie po stronie rady gminy kompetencji do wprowadzenia opłaty miejscowej, stwierdzenie nieważności uchwały, o której mowa w art. 17 ust. 5 u.p.o.l. ma bezpośredni wpływ na zgodność z prawem podjętej na jej podstawie uchwały ustanawiającej konkretne normy materialnoprawne. Innymi słowy, wykazanie, że nie było podstaw do wydania uchwały, o której mowa w art. 17 ust. 5 u.p.o.l., ponieważ dana miejscowość nie spełnia np. warunków klimatycznych, prowadzi do wniosku, że obciążenie danego podmiotu obowiązkiem uiszczenia opłaty w oczywisty sposób narusza konkretny interesprawny podatnika; nakłada bowiem na niego obowiązek fiskalny bez wymaganej podstawy prawnej. Podkreślić należy, że podstawa prawna jest w tym wypadku złożona - nie można jej sprowadzić do jednostkowego przepisu, lecz składa się z kompleksu powiązanych ze sobą przepisów, tworzących normę prawnopodatkową. Związane jest to - jak wskazano powyżej - ze złożoną i wieloetapową procedurą tworzenia przepisów prawa miejscowego w zakresie opłaty miejscowej, w ramach której uwzględnić należy nie tylko aspekty fiskalne, ale także kwestie związane z ochroną środowiska.

Wobec powyższego zarzuty, w ramach których wskazano art. 101 ust. 1 u.s.g. uznać należało za nieuzasadnione.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący statusu prawnego opłaty miejscowej. Również tutaj NSA podziela pogląd wyrażony w cytowanych wyrokach. Przypomnieć wobec tego można, że w prawie podatkowym wyraźnie rozróżnia się podatek od opłaty; jednym z podstawowych kryteriów, na podstawie których dokonuje się tej dystynkcji jest ekwiwalentność. Obowiązek uiszczenia podatku przez podmiot podległy władztwu publicznemu nie rodzi po drugiej stronie stosunku administracyjnoprawnego obowiązku spełnienia świadczenia wzajemnego. Opłatę cechuje natomiast ekwiwalentny charakter - uiszczający tę daninę podmiot ma prawo żądać spełnienia wobec niego - w zamian za opłatę - określonego świadczenia. Z tego właśnie względu w przypadku opłaty miejscowej ustawa wiąże kompetencję rady gminy do wprowadzenia opłaty z zapewnieniem przez jednostkę samorządu terytorialnego minimalnych standardów klimatycznych i krajobrazowych, co wykazane musi zostać przez organ stanowiący gminy (por. P. Borszowski, K. Stelmaszczyk, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa, 2016). Podmioty podległe władzy fiskalnej zyskują dzięki temu gwarancję, że obowiązek zapłaty tego rodzaju należności skorelowany jest ze świadczeniem wzajemnym ze strony j.s.t. o określonym przepisami prawa standardzie, a uiszczona opłata miejscowa ma faktycznie ekwiwalentny charakter, a nie stanowi przykładu zakamuflowanego podatku.

Nie sposób podzielić argumentację skargi kasacyjnej w tym zakresie. Gdy jej autor pisze, że "brak jest podstaw pozwalających odczytać, jaki zamiar - odnośnie do koncepcji opłaty miejscowej oraz zakresu delegacji prawodawczej - towarzyszył ustawodawcy", stwierdzić należy, iż ten zamiar jest czytelny, wręcz jasny. Jak stanowił art. 17 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, "Opłata miejscowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach posiadających korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe oraz warunki umożliwiające pobyt osób w tych celach". Powiązanie wyjątkowych, lepszych niż przeciętne, okoliczności z obowiązkiem uiszczenia opłaty przedstawia się tutaj wprost.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił za podstawę orzeczenia przyjmując art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Jacek Pruszyński Anna Dalkowska Sławomir Presnarowicz