III FSK 2359/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M., L.M., P. M., M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 968/19 w sprawie ze skargi A. M., L.M., P. M., M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 23 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 968/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA") oddalił skargę A. M.,L. M., P. M. i M. M. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: "SKO") w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżący zaskarżyli wyrok w całości i wnieśli o jego uchylenie. Skarżący zrzekli się przeprowadzania rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7, ust. 2 pkt 1 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1445, dalej: "u.p.o.l."), w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor między innymi podnosił, że zarówno organ II instancji, jak również WSA nierzetelnie oceniły właściwe rozporządzenie, odnoszące się do ewidencji gruntów. Pominięte zostały szczegółowe wyjaśnienia dotyczące rodzaju gruntu oznaczonego symbolem Tr, z których wynika brak związku z działalnością gospodarczą Skarżących. Z przepisów nie wynika, aby grunt oznaczony symbolem Tr, był przeznaczony do rekultywacji. WSA w swoich wywodach pominął rzeczywisty aspekt niewykonywania czynności rekultywacyjnych i w konsekwencji niewykorzystywania terenów dzierżawionych, w tym leśnych, do prowadzenia działalności gospodarczej. Wbrew wywodom WSA, zdaniem autora skargi kasacyjnej, formalne zakończenie rekultywacji decyzją właściwego organu, nie przesądza o zmianie statusu danej nieruchomości w ujęciu podatkowym (vide: wyrok WSA w Lublinie z 25.03.2020 r., I SA/Lu 10/20). Dla opodatkowania danej nieruchomości najwyższymi stawkami, nie może decydować posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, lecz rzeczywista działalność, stanowiąca źródło przychodów (vide: wyrok NSA z 8.01.2019 r., II FSK 2549/18 oraz wyrok NSA z 16.01.2020 r., II FSK 484/18).

Naruszenie prawa materialnego w postaci powyższych przepisów było podnoszone również przez Skarżących w pierwotnej skardze, a miało polegać na błędnej ich wykładni w kontekście wykorzystywania spornych nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej.

SKO nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny rozstrzygnięcia WSA o zasadności decyzji SKO o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, przewidzianej dla prowadzenia działalności gospodarczej, gruntów będących w posiadaniu Skarżących.

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Tym samym, zarzuty skargi kasacyjnej, jak i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale. Zważywszy na konieczność spełnienia warunków formalnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzono wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (m. in. radcę prawnego, adwokata, doradcę podatkowego).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że jej zarzuty nie odpowiadają wymogom z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. Artykuł 174 p.p.s.a. przewiduje dwie podstawy kasacyjne: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem strony jest wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej.

Dokonując oceny sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy przede wszystkim zwrócić uwagę na zasadnicze błędy konstrukcyjne, którymi są one dotknięte, w tym niedostosowanie treści i uzasadnienia zarzutu do powołanych podstaw kasacyjnych. Opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenie prawa materialnego, ograniczono się wyłącznie do naruszeń przepisów prawa materialnego, jednakże nie wskazano na czym polegało to naruszenie. Autor skargi kasacyjnej, podnosząc w jej petitum zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. wynikający z "art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7, ust. 2 pkt 1 i art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach.", w uzasadnieniu tej skargi nie wykazał, czy to naruszenie przepisów prawa materialnego polegało na jego błędnej wykładni, czy też na niewłaściwym zastosowaniu. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, nie może być rozpatrywany merytorycznie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ramach tego zarzutu, podjęto próbę zwalczania ustaleń faktycznych w sprawie. Jednakże przyjęty przez WSA stan faktyczny, nie został skutecznie zakwestionowany. Nie powołano również przy formułowaniu tej podstawy kasacyjnej, który z przepisów cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został naruszony przez sąd administracyjny I instancji. W taki sposób wywiedziona podstawa kasacyjna, jest zatem wadliwa. Za utrwalony bowiem należy uznać pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji (zob. wyrok NSA z 9 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2570/21, opublikowany w: CBOSA; wyrok NSA z 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, opublikowany w: ONSA i WSA 2005/4/67, POP 2005/6/134).

Dlatego też wniesiona skarga kasacyjna w danej sprawie nie spełnia wymogów z wymienionych wyżej art. 176 w zw. z art. 174 u.p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Dominik Gajewski Jacek Brolik Sławomir Presnarowicz