III FSK 203/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. B. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1643/22 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 września 2022 r., nr 2401-IEW2.4123.2.2022.22 2401-IEW2.4121.3.2022 UNP: 2401-22-180707KO w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 sierpnia 2023 r., I SA/Gl 1643/22, oddalił skargę M. B. (dalej: "Skarżący’’) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 29 września 2022 r., nr 2401-IEW2.4123.2.2022.22 2401-IEW2.4121.3.2022 UNP: 2401-22-180707, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu z 20 grudnia 2021 r., nr 2471-SEW-2.4123.72.2020.BA 2471-SEW-2.4121.55.2020.BA 2471-SEW-2.4123.3.2021.38, wobec wydanej przez ten organ "decyzji z 10 stycznia 2020 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Skarżący w swoim wniosku domaga się wyłącznie wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zasadniczo orzeczenie o wstrzymaniu wykonania w pierwszej kolejności dotyczy zaskarżonego aktu, a w dalszej kolejności innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie ma jednak podstaw, aby uznawać tą regułę za bezwzględną w tym znaczeniu, że nie jest możliwe wstrzymanie wyłącznie innego aktu niż zaskarżony, o ile został on wydany w granicach tej samej sprawy (por. postanowienia NSA: z 12 grudnia 2013 r., I OSK 2861/13, z 16 stycznia 2014 r. II OZ 1231/13). Decydujące powinno być to jaki jest charakter i przedmiot decyzji kwestionowanej przez stronę skarżącą, domagającą się ochrony tymczasowej. Dlatego sam fakt, że strona wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, nie może być przyczyną oddalenia takiego wniosku. W tej sprawie o odmowie zastosowania omawianego środka ochrony tymczasowej zdecydowały inne względy.

Wymaga wskazania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego w tej sprawie wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 13 marca 2023 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji pierwszej instancji stwierdzając, że niedostateczne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie, uniemożliwiło ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."). Zdaniem sądu, Skarżący twierdzi z jednej strony, że ewentualna egzekucja może wywołać u niego znaczny uszczerbek majątkowy, z drugiej zaś wskazuje, że on sam i jego dotychczasowa postawa dają pełną rękojmię należytego wykonania zobowiązania w przyszłości. Nadto Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na jego sytuację majątkową.

Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji de facto stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Kolejny raz Skarżący wskazał jedynie, że brak zawieszenia wykonalności może stanowić podstawę wszczęcia bądź kontynuowania egzekucji przeciwko niemu należności wynikającej z nieprawomocnej decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał, że ostateczna wysokość zobowiązania podatkowego za jaką miałby odpowiadać ma charakter sporny. Jego zdaniem występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku. Poza tym nie wykazał jednak niebezpieczeństwa bądź potencjalnego ryzyka, że zobowiązań tych nie wykona.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie złożonego wniosku nie ma podstaw do objęcia Skarżącego ochroną tymczasową. Wniosek Skarżącego nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową i majątkową, które pozwoliłyby uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Skarżący nie powołał żadnych konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania wykonania wskazanej decyzji.

Przypomnieć należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Oznacza to, że obowiązkiem Skarżącego było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. W rozpoznawanej sprawie, Skarżący nie uzasadnił wystarczająco wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie.

Jednocześnie wskazać należy, że sam fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego nie może być utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r., II FZ 128/15). Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.