III FSK 200/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 200/23 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2023 r. nr 3201-IEE2.711.110.2022.8 3201-IEE2.2.711.103.2022.107 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 19 października 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 200/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w G. dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 27 stycznia 2023 r., nr 3201-IEE2.711.110.2022.8; 3201-IEE2.2 711.103.2022.107 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik na zasadzie art. 173, art. 174 pkt 2, art. 175 § 1, art. 176, art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości.

W stosunku do zaskarżonego wyroku podniósł zarzut naruszenia przepisu

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z [pic]dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 45 i art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) poprzez oddalenie skargi pomimo:

- braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., co wykluczało możliwość wszczęcia oraz prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

- braku doręczenia zobowiązanemu innych pism i postanowień w toku postępowania egzekucyjnego, co czyniło te czynności formalnie wadliwymi.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

i o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz

o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zarządzeniem z 24 czerwca 2024 r., w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował sprawę na posiedzenie niejawne.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 45 i art. 44 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do tych zarzutów należy wyjaśnić, że kontroli sądu pierwszej instancji podlegało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. odmawiające skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny zastosował w tym przypadku art. 61a § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. W skardze kasacyjnej nie podważono prawidłowości zastosowania tych przepisów.

Skoro organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów egzekucyjnych to bezpodstawne jest twierdzenie o naruszeniu art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W tym miejscu trzeba zauważyć, że organy przyjęły, iż w postępowaniu egzekucyjnym znajdowały zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r. Tymczasem treść skargi kasacyjnej wskazuje, że jej autor odwołał się do art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., nie kwestionując jednocześnie prawidłowości ustalenia przez organ stanu prawnego obowiązującego na gruncie niniejszej sprawy. Niezależnie od tego ww. przepis stanowi, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Skoro organ egzekucyjny nie rozpatrywał merytorycznie zgłoszonych zarzutów to nie mógł naruszyć normy stanowiącej podstawę do ich oddalenia, określającej kompetencje wierzyciela.

Organy w wydanych w sprawie postanowieniach nie wypowiadały się w kwestii braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Nie ma zatem podstaw do stawiania zarzutów w tym zakresie.

Odnośnie ogólnie sformułowanego zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu "innych pism i postanowień" można jedynie stwierdzić, że w zaskarżonym orzeczeniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w prawomocnym wyroku z 19 października 2022 r., sygn. I SA/Sz 233/22 uznał za prawidłowe dokonanie doręczenia postanowienia o przybiciu z 29 lipca 2021 r. na adres [...] w trybie zastępczym, o jakim mowa w art. 44 § 4 k.p.a. WSA odniósł się w szczególności do kwestii właściwości adresu, na który wysłano postanowienie, dokonał oceny prawidłowości zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia i jego weryfikacji dokonanej przez organ, a także podstaw do zastosowania w przypadku spornego doręczenia art. 44 k.p.a. W zaskarżonym wyroku sąd wskazał na związanie oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu na podstawie art. 153 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., co skutkuje brakiem możliwości weryfikacji prawidłowości stanowiska dotyczącego oceny doręczeń dokonanych w toku postępowania.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

sędzia del. WSA Mirella Łent sędzia NSA Jan Rudowski sędzia NSA Jacek Pruszyński

-----------------------

2