Sąd Najwyższy

III CZP 76/07

postanowienie z dnia 2007-08-22

  • Pełna treść
  • 1 powołanych przepisów

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CZP 76/07
Data orzeczenia2007-08-22
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział III
SędziowieDariusz Zawistowski, Henryk Pietrzkowski (autor uzasadnienia), Marek Sychowicz (przewodniczący)

Powołują to orzeczenie

Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 23. Na liście 18 z nich. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.

  • II CSKP 2397/22Sąd Najwyższy · postanowienie · 2024-10-29
    „II CKN 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 161; z 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20; z 6 maja 2003 r., V CK 435/02, z 14 września 2004 r., III CK 566/03, z 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, i z 4 grudnia 2009 r., III CSK 75/09).”
  • I CSK 6851/22Sąd Najwyższy · postanowienie · 2023-03-08
    „… 85/02, uchwała SN z 5 kwietnia 2006 r., III CZP 121/05, postanowienia SN: z 10 marca 1999 r., II CKN 340/98; z 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00; z 9 maja 2007 r., I PZP 2/07; z 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07).”
  • IV CSK 112/16Sąd Najwyższy · wyrok · 2017-01-11
    „CKN 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 161, z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20, z dnia 9 maja 2007 r., I PZP 2/07, OSNP 2009, nr 15-16, poz. 224, z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, nie publ.).”
  • IV CSK 549/14Sąd Najwyższy · wyrok · 2015-05-21
    „CKN 1000/97, OSNC 1999, Nr 1, poz. 6; z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1999, Nr 9, poz. 161; z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, Nr 1, poz. 20; z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, niepubl. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99, OTK 2000, Nr 5, poz. 143).”
  • III CZP 91/14Sąd Najwyższy · uchwała · 2014-12-03
    „… 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 161, z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20, z dnia 9 maja 2007 r., I PZP 2/07, OSNP 2009, nr 15 – 16, poz. 224, z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, niepubl, czy uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 85/02, OSNC 2003, nr 10, poz. 129 oraz uchwałę z dnia 5 kwietnia 2006 r., III CZP 121/05, OSNC 2006, nr 10, poz. 178, a …”
  • III CZ 46/14Sąd Najwyższy · postanowienie · 2014-09-11
    „… przez niego sposobu obrony (por. także np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2003 r., V CK 435/02, nie publ., z dnia 14 września 2004 r., III CK 566/03, nie publ., z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, nie publ. i z dnia 4 grudnia 2009 r., III CSK 75/09, nie publ.).”
Pokaż pozostałe (12)
  • I CSK 470/13Sąd Najwyższy · postanowienie · 2014-06-06
    „… z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20, z dnia 6 maja 2003 r., V CK 435/02, nie publ., z dnia 14 września 2004 r., III CK 566/03, nie publ., z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, nie publ. i z dnia 4 grudnia 2009 r., III CSK 75/09, nie publ.).”
  • II PK 259/13Sąd Najwyższy · wyrok · 2014-04-10
    „I CKN 1000/97, OSNC 1999 nr 1, poz. 6; z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1999 nr 9, poz. 161; z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 20; z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, LEX nr 345575 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99, OTK 2000 nr 5, poz. 143).”
  • IV CSK 12/13Sąd Najwyższy · postanowienie · 2013-07-05podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „… i orzecznictwie przyjmuje się szerokie rozumienie „sprawy cywilnej” (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2000 r. III CKN 1048/00, z dnia 22 sierpnia 2007 r. III CZP 76/07, z dnia 4 listopada 2011 r. I CSK 50/11 i z dnia 20 czerwca 2012 r. I CSK 558/11, niepubl.).”
  • III CZP 9/13Sąd Najwyższy · postanowienie · 2013-03-21
    „I CKN 1000/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 6; z dnia 10 marca 1999 r., II CK 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz.161; z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20; z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, niepubl. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99, OTK 2000, nr 5, poz. 143).”
  • I CSK 558/11Sąd Najwyższy · postanowienie · 2012-06-20
    „I CSK 112/06, niepubl., z dnia 21 maja 2002 r. III CK 53/02, OSNC 2003/2/31, z dnia 19 grudnia 2003 r. III CK 319/03, OSNC 2005/2/31, z dnia 5 listopada 2009 r. I CSK 16/09 i z dnia 22 sierpnia 2007 r. III CZP 76/07, niepubl.).”
  • III CZP 25/09Sąd Najwyższy · postanowienie · 2009-05-22
    „… postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1991, nr 9, poz. 161; z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20; z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, nie publ.; uchwałę Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 5 kwietnia 2006 r., III CZP 121/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 178).”
  • I ACa 2403/15Sąd apelacyjny · wyrok · 2017-03-24
    „… 10 marca 2004 r., IV CK 113/03, postanowienia: z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 1000/97, z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00 i z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07).”
  • I ACa 676/16Sąd apelacyjny · wyrok · 2017-01-12
    „… 1999, nr 9, poz. 161, z dnia 22 sierpnia 2000 r., IV CKN 1188/00, OSNC 2001, nr 1, poz. 20, z dnia 6 maja 2003 r., V CK 435/02, z dnia 14 września 2004 r., III CK 566/03, z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07, i z dnia 4 grudnia 2009 r., III CSK 75/09).”
  • III Ca 1159/20Sąd powszechny · wyrok · 2022-01-13
    „… 2 § 1 i 3 k.p.c. (porównaj: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003r., III CZP 85/02, OSNC 2003, nr 10, poz. 129, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2007r., III CZP 76/07).”
  • III Ca 370/14Sąd powszechny · wyrok · 2014-07-03
    „… twierdzenia powoda o istnieniu stosunku prawnego z zakresu objętego pojęciem sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 i 2 § 1 i 3 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2007 r., III CZP 76/07), na które to okoliczności powołał się również Sąd Rejonowy, odmawiając stwierdzenia niedopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie.”
  • IV Cz 154/14Sąd powszechny · postanowienie · 2014-03-20podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „Podkreślić należy, że zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2007 r.III CZP 76/07 (Lex 345575) „o dopuszczalności (niedopuszczalności) drogi sądowej nie decyduje obiektywne istnienie (nieistnienie) roszczenia, podlegającego ochronie na drodze sądowej, lecz przesądzają twierdzenia …”
  • I C 395/12Sąd powszechny · wyrok · 2013-03-28podąża za tym poglądem (Sąd przyjmuje pogląd wyrażony w tym orzeczeniu. Oznaczenie nadane automatycznie na podstawie przytoczonego zdania.)
    „Podkreślić należy, że zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2007 r. III CZP 76/07 (Lex 345575) „0 dopuszczalności (niedopuszczalności) drogi sądowej nie decyduje obiektywne istnienie (nieistnienie) roszczenia, podlegającego ochronie na drodze sądowej, lecz przesądzają twierdzenia …”

Oznaczenia przy wpisach nadano automatycznie na podstawie przytoczonego zdania i mogą być błędne. Samo zdanie pozwala je sprawdzić.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CZP 76/07 POSTANOWIENIE Dnia 22 sierpnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski Protokolant Bożena Nowicka w sprawie z powództwa M.P. przeciwko Skarbowi Państwa-Komendantowi Wojewódzkiemu Policji […] o zapłatę, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 sierpnia 2007 r., na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], "Czy dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia przez biegłego sądowego wynagrodzenia za opinię wydaną w toku postępowania przygotowawczego na zlecenie Policji ?" odmawia podjęcia uchwały. 2 Uzasadnienie Przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne powstało przy rozpoznawaniu przez Sąd Okręgowy w Ś. zażalenia powoda na postanowienie o odrzuceniu pozwu. Sąd Rejonowy odrzucając pozew uznał, że powód, któremu Komenda Wojewódzka Policji, prowadząc postępowanie przygotowawcze, zleciła jako biegłemu, wydanie opinii, nie jest uprawniony do dochodzenia na drodze sądowej wynagrodzenia za sporządzoną opinię. Stosunek prawny łączący biegłego i organ zlecający wydanie opinii ma swe źródło - jak zaznaczył ten Sąd - w przepisach procesowych, a więc w regulacjach o charakterze publicznoprawnym. Wynagrodzenie biegłego przyznawane jest przez organ zlecający opinię według reguł przewidzianych w przepisach dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, dalej jako: „dekret z 1950 r.” (Dz. U. Nr 49, poz. 445) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie kosztów przeprowadzania dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym, dalej jako: „rozp. M.S.” (Dz. U. Nr 46, poz. 254). Wskazując na te akty prawne Sąd Rejonowy podkreślił, że przyznanie wynagrodzenia biegłemu następuje na podstawie postanowienia organu zlecającego, na które przysługuje zażalenie. Sąd Okręgowy uznał wprawdzie, że stosunek prawny łączący biegłego i organ, zlecający wydanie opinii, nie jest stosunkiem równoprawnych podmiotów, jak to ma miejsce w stosunku cywilnoprawnym, wskazał jednak, że skoro w orzecznictwie (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99, OTK 2000, nr 5, poz. 143) przyjmuje się, że roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowi decyzja administracyjna, podlegają rozpoznaniu na drodze przed sądem powszechnym, to powstaje pytanie, czy żądanie powoda nie powinno zostać rozpoznane na drodze sądowej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie Sądu Najwyższego pojęcie „sprawa cywilna” rozumiane jest szeroko. Przyjmuje się, że działaniem lub zaniechaniem, którego skutki mogą być rozpoznawane na drodze sądowej, jest - oprócz zdarzeń cywilnoprawnych 3 regulowanych w prawie cywilnym, takich jak czynność prawna czy też czyn niedozwolony - także akt administracyjny wywołujący skutki w zakresie prawa cywilnego (por. postanowienia z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 1000/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 6 oraz z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 161). Stanowisko to uzasadniane jest trafnym stwierdzeniem, że nie można z góry wykluczyć możliwości powstania stosunku cywilnoprawnego między podmiotami związanymi stosunkiem administracyjnoprawnym. Roszczenia cywilnoprawne wynikają bowiem z tak różnych źródeł, iż nie sposób przyjąć, że źródło przesądza o charakterze stosunku prawnego. Między osobami pozostającymi w stałym stosunku cechującym się brakiem równorzędności może także dojść do ukształtowania więzi, w której podmioty te mają równy status. Nie ulega wątpliwości, że między biegłym a organami procesowymi prowadzącymi postępowanie karne przygotowawcze a także sądowe postępowanie cywilne lub karne nie występuje stosunek równorzędności. Stosunek ten wykazuje cechy nadrzędności sądu (prokuratora, Policji) i podległości biegłego ponieważ zadanie biegłego jest jednostronnie wyznaczone i kontrolowane przez organ, który go powołał. Stosunek ten wynika z regulacji proceduralnych, mających charakter publicznoprawny (art. 278 k.p.c., art. 195-196, 287 w zw. z art. 285 § 1 i 2 k.p.k.). Wynagrodzenie biegłego zarówno w postępowaniu cywilnym jak i karnym regulowane jest przepisami prawa publicznego, a nie prywatnego (dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445; rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. w sprawie kosztów przeprowadzania dowodu z opinii biegłych w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 46, poz. 254 ze zm.). W postępowaniu karnym wynagrodzenie biegłego kwalifikowane jest w ramach kosztów procesu karnego jako element wydatków Skarbu Państwa (art. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.), w postępowaniu przygotowawczym ustalenie wysokości tego wynagrodzenia oraz obowiązek jego wypłaty biegłemu obciąża „władzę lub organ, które dokonują odnośnej czynności procesowej” (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 1999 r., I KZP 3/99, OSNKW 1999, nr 5-6, poz. 29 oraz uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2000, V KKN 192/00, OSNKW 2000, nr 7-8, poz. 74). Podkreślenia wymaga okoliczność, 4 że postanowienie o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia podlega kontroli sądowej także wówczas, gdy wydawane jest przez prokuratora bądź organ nieprokuratorski prowadzący postępowanie przygotowawcze, a więc także Policję (art. 626a k.p.k.). Okoliczność ta nie została dostrzeżona przez Sąd Okręgowy oraz powoda, który w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu pozwu powtórzył nieaktualne w obecnym stanie prawnym stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1997 r., III CKU 24/97 (OSP 1998 nr 3, poz. 61). Według art. 626a k.p.k., jeżeli prokurator nadrzędny nad prokuratorem prowadzącym postępowanie przygotowawcze bądź - w przypadku prowadzenia tego postępowania przez organ nieprokuratorski - prokurator właściwy do sprawowania nadzoru, nie przychyli się do zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów, kieruje je do sądu, co otwiera drogę do sądowej kontroli rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznanego biegłemu wynagrodzenia za wydaną opinię. Przepis ten został wprowadzony z dniem 6 czerwca 2006 r. ustawą z dnia 17 lutego 2006 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 66, poz. 467) w celu zadośćuczynienia wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2005 r., K 35/04 (OTK - A 2005, nr 3, poz. 23), w którym stwierdzono, że przepis art. 465 § 2 k.p.k. w części zawierającej zwrot „a w wypadkach przewidzianych przez ustawę – sąd”, w zakresie, w jakim pomija sądową kontrolę postanowienia prokuratora o wynagrodzeniu biegłego jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Z przytoczonych względów wątpliwości Sądu Okręgowego oparte także na założeniu, że prawo biegłego do wynagrodzenia za opinie wydaną w postępowaniu przygotowawczym, nie podlega kontroli sądowej, nie znajdują uzasadnienia. Skoro więc stosunek prawny łączący Policję z biegłym ma charakter publicznoprawny, wynagrodzenie za wydaną przez biegłego opinię regulują przepisy prawa publicznego, a ponadto postanowienie o przyznaniu takiego wynagrodzenia objęte jest - na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego - kontrolą sądu, to nie ulega wątpliwości, że sprawa, w której biegły dochodzi wynagrodzenia za opinię wydaną w postępowaniu przygotowawczym, nie należy do drogi sądowej (art. 1 i 2 k.p.c.). 5 Teza taka staje się nieaktualna w sytuacji, gdy powód opiera swoje roszczenie na twierdzeniach wskazujących, że między biegłym i organem prowadzącym postępowanie przygotowawcze powstał stosunek cywilnoprawny i z niego wynika dla powoda roszczenie zgłoszone w pozwie. Kwestia, czy do powstania takiego stosunku prawnego mogło w ogóle dojść na gruncie obowiązującego prawa, a jeśli nawet doszło, to czy jest on ważny, nie może – w razie negatywnej odpowiedzi na oba postawione pytania - prowadzić do odrzucenia pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. O dopuszczalności (niedopuszczalności) drogi sądowej nie decyduje bowiem obiektywne istnienie (nieistnienie) roszczenia, podlegającego ochronie na drodze sądowej, lecz przesądzają twierdzenia powoda o istnieniu stosunku prawnego z zakresu objętego pojęciem sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 i 2 § 1 i 3 k.p.c. Dodać należy, że we wstępnej fazie zaznajamiania się z twierdzeniami powoda podanymi w pozwie sąd nie bada prawa podmiotowego, o którego istnieniu twierdzi powód, a tym bardziej nie rozważa, czy zgłoszone przez powoda roszczenie jest usprawiedliwione prawem materialnym. Przedmiotem procesu jest bowiem roszczenie procesowe, mające byt odrębny od prawa materialnego. Kwestia dopuszczalności drogi sądowej powinna być zatem oceniana w granicach wyznaczonych przez roszczenie procesowe (hipotetyczne roszczenie materialne, o którego istnieniu twierdzi powód). Sąd Okręgowy przedstawił zagadnienie prawne w oderwaniu od twierdzeń powoda, na których oparte zostało żądanie. Powód w pozwie sporządzonym na urzędowym formularzu, w rubryce „Fakt podlegający stwierdzeniu” wskazał „zawarcie umowy zlecenia, w szczególności w zakresie dotyczącym wynagrodzenia powoda” i na tę okoliczność powołał dowód z zeznań świadka R.B. W uzasadnieniu pozwu powód ponadto stwierdził, że wynagrodzenie było negocjowane, a jego wysokość ustalona została ostatecznie na warunkach wskazanych przez powoda, w oderwaniu od przepisów regulujących wynagrodzenie biegłych sądowych. Powód twierdzi, że w sprawie niniejszej należy mu się wynagrodzenie umówione, nie zaś wynagrodzenie, które organ procesowy przyznaje biegłemu w związku z wydaniem przez niego opinii na polecenie tego organu. Powód twierdzi zatem o istnieniu stosunku cywilnoprawnego. Przedstawione zagadnienie prawne pomija tę istotną 6 okoliczność, dotyczy hipotetycznego stanu faktycznego, skonstruowanego przez Sąd w oderwaniu od twierdzeń powoda. Już z tych względów brak było podstaw do rozstrzygania przedstawionego zagadnienia prawnego. Zwrócić należy ponadto uwagę, że z żadnego dokumentu załączonego do akt sprawy nie wynika, w jakim trybie i przez jaki organ procesowy powierzono (zlecono) biegłemu wydanie opinii, co więcej, treść dokumentu na k. 14 akt sugeruje, że nastąpiło to w trybie postanowienia wydanego przez sąd, nie zaś przez Policję. Może się zatem okazać, że po wyjaśnianiu tych kwestii i sprecyzowaniu (potwierdzeniu) twierdzeń powoda, przedstawione zagadnienie prawne również nie będzie niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów należało odmówić podjęcia uchwały.

Orzeczenia powołane w tym orzeczeniu

Liczba powołanych orzeczeń: 6. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze, z fragmentem uzasadnienia.

  • I KZP 3/99Sąd Najwyższy · uchwała · 1999-03-16
    „… tego wynagrodzenia oraz obowiązek jego wypłaty biegłemu obciąża „władzę lub organ, które dokonują odnośnej czynności procesowej” (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 1999 r., I KZP 3/99, OSNKW 1999, nr 5-6, poz. 29 oraz uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2000, V KKN 192/00, OSNKW 2000, nr 7-8, poz. 74).”
  • II CKN 340/98Sąd Najwyższy · postanowienie · 1999-03-10
    „… niedozwolony - także akt administracyjny wywołujący skutki w zakresie prawa cywilnego (por. postanowienia z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 1000/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 6 oraz z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 161).”
  • I CKN 1000/97Sąd Najwyższy · postanowienie · 1998-04-22
    „… w prawie cywilnym, takich jak czynność prawna czy też czyn niedozwolony - także akt administracyjny wywołujący skutki w zakresie prawa cywilnego (por. postanowienia z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 1000/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 6 oraz z dnia 10 marca 1999 r., II CKN 340/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 161).”
  • III CKU 24/97Sąd Najwyższy · postanowienie · 1997-05-28
    „Okoliczność ta nie została dostrzeżona przez Sąd Okręgowy oraz powoda, który w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu pozwu powtórzył nieaktualne w obecnym stanie prawnym stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1997 r., III CKU 24/97 (OSP 1998 nr 3, poz. 61).”
  • K 35/04Trybunał Konstytucyjny · wyrok · 2005-03-14
    „Nr 66, poz. 467) w celu zadośćuczynienia wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2005 r., K 35/04 (OTK - A 2005, nr 3, poz. 23), w którym stwierdzono, że przepis art. 465 § 2 k.p.k. w części zawierającej zwrot „a w wypadkach przewidzianych przez ustawę – sąd”, w zakresie, w jakim pomija sądową kontrolę …”
  • SK 12/99Trybunał Konstytucyjny · wyrok · 2000-07-10
    „… wydanie opinii, nie jest stosunkiem równoprawnych podmiotów, jak to ma miejsce w stosunku cywilnoprawnym, wskazał jednak, że skoro w orzecznictwie (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., SK 12/99, OTK 2000, nr 5, poz. 143) przyjmuje się, że roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowi decyzja administracyjna, podlegają rozpoznaniu na drodze przed sądem powszechnym, to …”

Powiązane przepisy

Zapytaj AI o to orzeczenie