III CZ 95/25

III CZ 95/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ireneusz Kunicki 28 kwietnia 2026 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 28 kwietnia 2026 r. w Warszawie zażalenia Spółdzielczej A. w W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 4 marca 2025 r., I WSC 46/25 (I ACa 1319/23), w sprawie z powództwa W.A. przeciwko Spółdzielczej A. w W. o przywrócenie do pracy i zapłatę, oddala zażalenie, pozostawiając rozstrzygniecie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. (E.C.) UZASADNIENIE Postanowieniem z 4 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną pozwanej Spółdzielczej A. w W. w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I wyroku tego Sądu z 3 października 2024 r., III CZ 95/25 2 uwzględniającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 28 kwietnia 2023 r. i oddalającego powództwo W.A. ponad kwotę 52 200 zł. Sąd odwoławczy argumentował, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu tej części orzeczenia, gdyż jest ono dla niej oczywiście korzystne. Wskazał ponadto, że pozwana nie podnosiła, aby za rozpoznaniem skargi w tym zakresie przemawiał interes publiczny. W zażaleniu na to postanowienie pozwana zarzuciła naruszenie art. 363 k.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wyrokiem z 28 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie w punkcie I oddalił powództwo główne, a w punkcie II zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 104 400 zł. Wyrokiem z 3 października 2024 r. w punkcie I Sąd Apelacyjny w Szczecinie, na skutek apelacji pozwanej, zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 52 200 zł i oddalił powództwo w pozostałej części. W punkcie II zaś Sąd odwoławczy orzekł o oddaleniu apelacji skarżącej w pozostałym zakresie. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie pozwana zaskarżyła skargą kasacyjną w całości. Obecnie nie budzi już wątpliwości, że pokrzywdzenie orzeczeniem (gravamen) jest przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia. Oznacza to, że środek zaskarżenia wniesiony od orzeczenia, które nie jest niekorzystne dla skarżącego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny (zob. uchwałę siedmiu sędziów SN z 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz. 108). Oznacza to, że również wniesienie skargi kasacyjnej w sytuacji braku pokrzywdzenia prowadzi do jej odrzucenia, o czym rozstrzyga sąd drugiej instancji na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., a gdyby do tego nie doszło Sąd Najwyższy stosownie do art. 3986 § 3 k.p.c. III CZ 95/25 3 Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa o pokrzywdzeniu strony, można mówić jedynie wówczas, gdy powstanie dla niej niekorzystna różnica pomiędzy zgłoszonym przez nią w sporze żądaniem, a treścią rozstrzygnięcia. Skarżącemu, który nie wykazał pokrzywdzenia orzeczeniem, można zarzucić brak interesu prawnego w kwestionowaniu orzeczenia w celu uzyskania jego uchylenia bądź zmiany (zob. np. postanowienie SN z 22 maja 2019 r., IV CSK 87/18). Pozwana nie miała takiego interesu w odniesieniu do rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim uwzględniono jej apelację i oddalono powództwo ponad zasądzoną kwotę w wysokości 52 200 zł. W tej części wyrok Sądu odwoławczego był dla pozwanej ewidentnie korzystny, nie było zatem podstaw, aby zaskarżać go skargą kasacyjną. Nie można także dostrzec żadnych okoliczności, które z uwagi na interes publiczny przemawiałyby za potrzebą rozpoznania skargi kasacyjnej w części odrzuconej przez Sąd odwoławczy. Nie wskazywała ich zresztą także sama skarżąca. Pozwana skoncentrowała się w zażaleniu na wykazaniu swojego pokrzywdzenia poprzez nieoddalenie powództwa, pomijając zupełnie przedmiot postanowienia zaskarżonego zażaleniem. W konsekwencji Sąd drugiej instancji trafnie postąpił, odrzucając skargę kasacyjną pozwanej od swego wyroku w części dotyczącej oddalenia powództwa. Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Ireneusz Kunicki (E.C.) [a.ł] III CZ 95/25 4