III CZ 41/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Piotrowska
14 kwietnia 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 14 kwietnia 2026 r. w Warszawie
zażalenia I.K.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 6 sierpnia 2025 r., I ACa 1356/22 (WSC 87/25),
w sprawie z powództwa I.K.
przeciwko Bank w W.
o ustalenie,
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 6 sierpnia 2025 r. wydanym w sprawie z powództwa I.K.
przeciwko Bank w W. o ustalenie, Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił skargę
powódki od wyroku tego Sądu z 5 marca 2025 r. w sprawie I ACa 1356/22. W
uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarga jest niedopuszczana rationae
valoris, albowiem powódka określiła w niej wartość przedmiotu zaskarżenia na
kwotę 48 279 zł.
W zażaleniu na to postanowienie, powódka zarzuciła naruszenie art.
25 § 1 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. oraz art. 3986 § 1 w zw. z art. 3984 § 3 k.p.c.
przez zaniechanie przez Sąd Apelacyjny sprawdzenia wartości przedmiotu
zaskarżenia oraz zwrócenia się przez ten Sąd do pełnomocnika powódki
o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości z tym związanych w sytuacji, w której ta
III CZ 41/26
2
sprawa jest niewątpliwie tak zwaną sprawą kasacyjną w świetle art. 3982 § 1 k.p.c.,
skoro poprzednia skarga kasacyjna powódki została, przy niezmienionym
przedmiocie żądania oraz rozstrzygnięcia, uwzględniona wyrokiem Sądu
Najwyższego z 27 maja 2022 r. w sprawie II CSKP 314/22, uchylającym poprzedni
wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 8 października 2019 r. i przekazującym
sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z akt sprawy wynika, że powódka, kwestionując ważność bliżej opisanej
umowy kredytu, podawała, jako wartość sprawy lub wartość przedmiotu
zaskarżenia różne kwoty. W pozwie powódka wskazała, że domaga się ustalenia
nieistnienia wierzytelności pozwanego Banku w kwocie 1 026 407,31 zł,
wynikającej z bliżej opisanej umowy kredytu oraz ustalenia, że istnieje
wierzytelność Banku wobec niej w kwocie 48 279 zł. W apelacji wniesionej od
wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 marca 2018 r (I C 791/16),
oddalającego powództwo, wskazała jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę
1 026 407,31 zł (k.566 akt). W skardze kasacyjnej wniesionej od poprzedniego
wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 8 października 2019 r. (I A Ca 560/19),
oddalającego jej apelację, powódka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na
kwotę 662 428 zł (k.765 akt). W tej sytuacji Sąd Najwyższy, uznając tę skargę za
dopuszczalną rationae valoris w świetle art. 3982 § 1 k.p.c., rozpoznał ją
merytorycznie w wyroku z 27 maja 2022 r. (II CSKP 314/22).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy wskutek uchylenia przez Sąd Najwyższy
poprzedniego wyroku Sądu drugiej instancji, Sąd Apelacyjny w Warszawie
wyrokiem z 5 marca 2025 r. (I A Ca 1356/22) ponownie oddalił apelację powódki.
W apelacji tej, co należy przypomnieć, wartość przedmiotu zaskarżenia została
podana na kwotę 1026 407,31 zł (k.566 akt). Przed odrzuceniem przedmiotowej
skargi kasacyjnej kwestia wartości przedmiotu zaskarżenia wymagała w tej sytuacji
wyjaśnienia przez Sąd Apelacyjny wskazanych wyżej rozbieżności, w drodze
stosownego wezwania pełnomocnika powódki. Odrzucenie skargi kasacyjnej
powódki było zatem co najmniej przedwczesne.
III CZ 41/26
3
W tym stanie rzeczy, orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 1 w zw. z art.
3941 § 3 i art. 39815 § 1 k.p.c.).
Agnieszka Piotrowska
(A.D.)
[a.ł]
