III CZ 173/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
13 marca 2025 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 marca 2025 r. w Warszawie
zażalenia Skarbu Państwa - Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury
w B.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 14 marca 2024 r., I WSC 6/24 (I ACa 532/23),
w sprawie z powództwa D. C. i P. C.
przeciwko Skarbowi Państwa - Szefowi Rejonowego Zarządu Infrastruktury
w B.
o odszkodowanie,
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powodów po 1350 (jeden
tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł kosztów postępowania
zażaleniowego.
UZASADNIENIE
Pozwany Skarb Państwa - Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury
w B. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 września
2023 r.
Zarządzeniem z 9 stycznia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do
uzupełnienia skargi kasacyjnej przez wskazanie adresu powodów oraz adresu
III CZ 173/24
2
jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa i Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej
Polskiej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z 15 stycznia 2024 r. pozwany wskazał jedynie adresy siedziby
jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa - Szefa Rejonowego Zarządu
Infrastruktury w B. i Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast
nie wskazał adresu powodów.
Postanowieniem z 14 marca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi odrzucił skargę
kasacyjną.
Powyższe orzeczenie zaskarżył zażaleniem pozwany zarzucając naruszenie
art. 3986 § 1 i 2 w zw. z art. 3984 § 3 w zw. z art. 126 § 2 pkt 1 w zw. z art. 130 § 1
i 2 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachodzi
konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej, mimo iż braki formalne pisma nie
powodowały niemożności nadania jej biegu.
We wnioskach skarżący domagał się uchylenia postanowienia w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie okazało się nieuzasadnione.
W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że w judykaturze zachodzą
rozbieżności w zakresie odpowiedniej kwalifikacji wymagań formalnych skargi
kasacyjnej pod kątem ich istotności umożliwiającej nadanie jej biegu. Stąd Sąd
Najwyższy nie wydawał orzeczenia w niniejszej sprawie, ponieważ analizowana
problematyka stała się przedmiotem zainteresowania powiększonego składu Sądu
Najwyższego. Do chwili obecnej jednakże nie wydano w tamtej sprawie
rozstrzygnięcia.
Drugą kwestią wywołującą różnice interpretacyjne jest kwalifikacja sprawy
kasacyjnej jako „nowej sprawy”. Nie mniej jednak problem ten nie występował
w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący nie miał wątpliwości, że sprawa kasacyjna
ma taki charakter. Aktualnie jednak można mieć w tym względzie wątpliwości
w szczególności z uwagi na nowelizację art. 91 pkt 1 k.p.c., w którym objęto
jednoznacznie zakresem pełnomocnictwa procesowego także skargę kasacyjną.
III CZ 173/24
3
Zaznaczono jednakże, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie była to kwestia
sporna.
Wracając zatem do problematyki wymogów formalnych skargi kasacyjnej
i skutków ich niedochowania, to niewątpliwie – co powyżej zaznaczono – występują
w tym względzie rozbieżności w judykaturze, czego namacalnym dowodem jest
potrzeba wypowiedzenia się na ten temat przez Sąd Najwyższy w powiększonym
składzie. Bezspornie podjęcie uchwały w tej materii pozwoliłoby na
skonkretyzowanie oceny niektórych argumentów skarżącego.
Tym niemniej oczekiwane stanowisko Sądu Najwyższego nie miałoby
bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, pozwoliłoby jedynie
przedstawić w uzasadnieniu orzeczenia pełniejszą argumentację.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skarżący został wezwany do
uzupełnienia jednoznacznie wskazanych braków formalnych skargi kasacyjnej.
W rezultacie w sytuacji, gdy zachodzą wspomniane już rozbieżności w judykaturze,
nie jest rzeczą strony, na etapie postępowania naprawczego, dokonywanie wyboru
i oceny zasadności zakresu wezwania, a w szczególności stypizowanych w nim
braków formalnych.
W konsekwencji należało uznać, że niezasadność zażalenia wynikała nie
tyle z odmiennej interpretacji doniosłości poszczególnych wymogów formalnych
skargi kasacyjnej, umożliwiających nadanie jej biegu, ile z bezpodstawnego
niedostosowania się skarżącego do wezwania o usuniecie jej braków formalnych.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał, że dalsze oczekiwanie na orzeczenie
powiększonego składu nie jest uzasadnione, a sprawa winna być rozstrzygnięta.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art.
39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. i zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 w zw. z art.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. rozstrzygnięto o kosztach postępowania zażaleniowego.
Jacek Grela
III CZ 173/24
4
[S.J.]
[a.ł]
