III CZ 122/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
21 kwietnia 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 21 kwietnia 2026 r. w Warszawie
zażalenia A.S.
na postanowienie Sądu Najwyższego
z 16 kwietnia 2025 r., I CSK 6747/22,
w sprawie z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K.
z udziałem A.S.
o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym bez zgody,
1. odrzuca zażalenie
2. przyznaje adwokat A.K. od Skarbu Państwa - Sądu
Okręgowego w K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści),
powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce
w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. odmówił przyjęcia
do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestniczki A.S. od postanowienia Sądu
Okręgowego w Kielcach z 14 grudnia 2021 r., wydanego w sprawie II Ca 515/20.
W zażaleniu na to postanowienie uczestniczka zarzuciła naruszenie art. 379 § 4
k.p.c., art. 49 k.p.c. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżąca wniosła o uchylenie
III CZ 122/25
2
zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej, ewentualnie
o przekazanie skargi kasacyjnej do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Dopuszczalność zażaleń do Sądu Najwyższego podlega regulacji
szczególnej zawartej w art. 3941 k.p.c. Oznacza to, że poza przypadkami
uregulowanymi w tym przepisie zażalenie do Sądu Najwyższego jest
niedopuszczalne. W świetle art. 3941 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego
o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest orzeczeniem
podlegającym zaskarżeniu zażaleniem. Oceny dopuszczalności zażalenia nie
zmienia powołanie się przez skarżącą w zażaleniu na przyczyny wadliwości
zaskarżonego postanowienia. W ocenie uczestniczki postanowienie to zostało
wydane w warunkach nieważności postępowania spowodowanej wadliwym
składem sądu, gdyż sędzia rozpoznający sprawę został wyłączony od jej
rozpoznania. Nieważność postępowania jest uwzględniana także z urzędu,
jednakże w ramach prowadzonego zgodnie z przepisami postępowania.
Stwierdzeniu nieważności postępowania nie może zatem służyć niedopuszczalny
środek prawny. Skarżąca nie powołała natomiast w zażaleniu innych okoliczności
i argumentacji prawnej wskazującej na konieczność rozpoznania zażalenia, mimo
jego niedopuszczalności, jako jedynego środka prawnego, przy pomocy którego
skarżąca mogłaby uzyskać możliwość ochrony swoich praw, w związku
z twierdzeniem o nieprawidłowym składzie sądu, w którym zapadło postanowienie
o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Brak zatem podstaw do
stwierdzenia naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Z tego względu zażalenie wniesione na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 16 kwietnia 2025 r. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, na
podstawie art. 373 § 1 w zw. z art. 397 § 3, art. 3941 § 3, art. 3986 § 3 i art. 39821
k.p.c.
[a.ł]
III CZ 122/25
3
Dariusz Zawistowski
