III CZ 109/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
17 czerwca 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 czerwca 2026 r. w Warszawie
zażalenia I. F.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie
z 12 marca 2026 r., V WSC 6/26,
w sprawie z powództwa I. F.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od I. F. na rzecz Banku spółki akcyjnej w W. 2700
(dwa tysiące siedemset) złotych kosztów postępowania
zażaleniowego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia
zobowiązanemu do dnia zapłaty.
[S.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wyrokiem
z 24 lutego 2025 r. w sprawie z powództwa I. F. przeciwko Bank spółce akcyjnej w
W. oddalił powództwo główne oraz oddalił powództwo ewentualne.
Wyrokiem z 15 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił
apelację powódki.
III CZ 109/26
2
Zarządzeniem z 21 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy wezwał pełnomocnika
powódki do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie
pełnomocnictwa do występowania przed Sądem Najwyższym - w terminie 7 dni pod
rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie zostało uznane
za doręczone 6 lutego 2026 r. za pośrednictwem portalu informacyjnego. Termin
na uzupełnienie braków upłynął 13 lutego 2026 r. Powódka, 23 lutego 2026 r.,
złożyła pismo procesowe „uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej”.
Postanowieniem z 12 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił
skargę kasacyjną uznając, że nie sposób uznać, iż powódka wykonała w terminie
ww. zarządzenie.
Powyższe orzeczenie zaskarżyła zażaleniem powódka, zarzucając
naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 13 § 2, art. 130 § 1
w zw. z art. 3986 § 1 i § 2 k.p.c., art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
We wnioskach skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego
postanowienia w całości i nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu, ewentualnie
uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu
do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie okazało się nieuzasadnione.
Zgodzić należy się ze skarżącą, że zgodnie z art. 91 pkt 1 k.p.c. –
w aktualnym brzmieniu - pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa
umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych,
nie wyłączając m.in. skargi kasacyjnej. Koresponduje to z wynikiem wykładni,
a mianowicie że niewymienienie czynności procesowych, do których podejmowania
pełnomocnik jest upoważniony, oraz brak rozszerzenia uprawnień pełnomocnika
poza zakres określony w art. 91 k.p.c. oznacza, iż zostało udzielone
pełnomocnictwo procesowe (zob. J. Gudowski [w:] Kodeks postępowania
cywilnego. Komentarz. Tom I. Postępowanie rozpoznawcze. Artykuły 1-124, wyd.
VI, red. T. Ereciński, Warszawa 2023, teza 2 do art. 91).
III CZ 109/26
3
Należy mieć jednak na względzie, że zmiana zakresu umocowania
(rozszerzenie lub ograniczenie), a więc odejście od wzorca określonego w art.
91 k.p.c., jest dopuszczalna, nie może jednak naruszać jego istoty i funkcji, jak też
wymaga wyraźnego zaznaczenia dokonywanych zmian w treści pełnomocnictwa.
Zatem omawiany przepis zasadniczo nie wyłącza możliwości ograniczenia zasięgu
pełnomocnictwa procesowego, np. tylko do jednej instancji, do zastępstwa
w określonym terminie (posiedzeniu), na czas pełnienia przez pełnomocnika
określonej funkcji, ewentualnie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności
procesowych podejmowanych w konkretnym sądzie. Niewykluczone jest także
udzielenie pełnomocnictwa procesowego na czas oznaczony, w każdym jednak
przypadku ograniczenie zakresu pełnomocnictwa musi być wyraźne
i jednoznaczne, by nie budziło żadnych wątpliwości (zob. J. Gudowski [w:] Kodeks
postępowania…, teza 1 do art. 91).
Pełnomocnictwo, które stało się przedmiotem oceny, jednoznacznie
wymienia czynności materialnoprawne i procesowe oraz szeroko rozumiane sądy
oraz organy, upoważaniające pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy.
Niewątpliwie, Sąd Najwyższy oraz ewentualne czynności, które mogły być
podejmowane przed takim Sądem, nie zostały wymienione.
W istocie, gdyby w treści rzeczonego pełnomocnictwa użyto zwrotu
„w szczególności”, to dokonując interpretacji na korzyść strony, należałoby przyjąć,
że obejmuje ono również wniesienie skargi kasacyjnej. Jednakże, pełnomocnictwo
nie zawiera takiego zwrotu. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że we wskazanym
dokumencie nastąpiło odejście od wzorca określonego w art. 91 k.p.c. przez jego
ograniczenie w postaci enumeratywnego wymieniania zakresu pełnomocnictwa.
W rezultacie nie obejmowało ono możliwości wniesienia skargi kasacyjnej.
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art.
39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. i zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 i art. 99 k.p.c.
rozstrzygnięto o kosztach postępowania zażaleniowego.
[S.J.]
[a.ł]
III CZ 109/26
4
