III CSK 90/16

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2016-09-20

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CSK 90/16
Data orzeczenia2016-09-20
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Bogumiła Ustjanicz, SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący), SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CSK 90/16

POSTANOWIENIE

Dnia 20 września 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku L. G.
przy uczestnictwie M. G., A. M., L. M. i M. Z.
o dział spadku po W. M., dział spadku po X. M., częściowy dział spadku po Y. M. i zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 września 2016 r.,
na skutek wniosku pełnomocnika uczestników A. M. i L. M.

o dokonanie wykładni, ewentualnie o sprostowanie postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt III CSK 90/16,

oddala wnioski.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik uczestników A. M. i L. M. wniósł o dokonanie wykładni, ewentualnie o sprostowanie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2016 r. w odniesieniu do oznaczonej wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył:

Zgodnie z art. 350 § 1 k.p.c., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, co ma również wprost zastosowanie do postanowień co do istoty sprawy wydawanych w postępowaniu nieprocesowym, a także, stosownie do art. 361 k.p.c., odpowiednio do postanowień. W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, treść postanowienia jest jednoznaczna, nie wymaga prostowania. Wniosek skarżących był nieuzasadniony.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. został określony charakter skargi kasacyjnej, jej dopuszczalność, zasady oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o dział spadku i zniesienie współwłasności oraz kontrolowania, czy została prawidłowo wskazana przez skarżących. Przeprowadzona weryfikacja wykazała, że wartość ta jest mniejsza niż 150 000 zł (art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.), w odniesieniu do każdego ze skarżących, nawet przy uwzględnieniu powoływanego zawyżenia dopłat i spłat. Nie było zatem podstaw do uznania, że wystąpiły, przewidziane w art. 352 k.p.c., przesłanki do dokonywania wykładni postanowienia.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił obydwa wnioski.

aw

jw

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)