III CSK 89/15

Sygn. akt III CSK 89/15

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku R. G. przy uczestnictwie K. S., Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Krakowa

i Gminy Miejskiej Kraków
‎o stwierdzenie zasiedzenia,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
‎z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II Ca 1148/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i  zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestników K. S., Gminy Miejskiej Kraków oraz Skarbu Państwa (Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa) kwoty po 600 zł (sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia z dnia 13 stycznia 2014 r. Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie.

Wnioskodawca zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego skargą kasacyjną, wskazując, że zostało naruszone prawo strony do należytej obrony swych praw, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących poważne wątpliwości, a także że skarga kasacyjna „wydaje się też być” oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nieważność postępowania z powodu pozbawienia strony możliwości obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.) występuje wtedy, gdy z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej strona nie mogła brać i nie brała udziału w  postępowaniu lub jego istotnej części. W orzecznictwie przyjmuje się, że niewydanie formalnych postanowień o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia określonych środków dowodowych (art. 236 k.p.c.) można uznać za uchybienie nieistotne, niemające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji, w  której sąd w sposób dostatecznie pewny określi materiał dowodowy mogący stanowić podstawę merytorycznego orzekania (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2007 r., III CSK 368/06, nie publ.).

Skarżący nie wykazał nieważności postępowania i nie wskazał, które dowody nie były stronie znane, co uniemożliwia – Sądowi Najwyższemu oraz stronie przeciwnej – odniesienie się do tego zarzutu.

Skarżący, powołując się na potrzebę wykładni, nie wykazał także, jakie poważne wątpliwości budzą art. 244–257 k.p.c., ani nie powołał żadnych orzeczeń wskazujących na rozbieżność w orzecznictwie sądów. W istocie skarżący kwestionuje ustalenia oraz ocenę dowodów, co w postępowaniu kasacyjnym – zgodnie z art. 398³ § 3 k.p.c. – jest niedopuszczalne.

Brak także podstaw do przyjęcia oczywistej zasadności skargi, tym bardziej że skarżący sam stwierdza, iż tylko „wydaje się”, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 398²¹, art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.