III CSK 62/15

Sygn. akt III CSK 62/15

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa B. S.
‎przeciwko P. S.A. w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
‎z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I ACa 751/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 września 2014 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 6 marca 2014 r., obniżając zasądzone przez Sąd pierwszej instancji kwoty zasądzone z tytułu zadośćuczynienia oraz odszkodowania.

Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżyła powódka, wskazując w skardze kasacyjnej na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do pytania, czy ugruntowane stanowisko orzecznictwa dotyczącego przesłanek zastosowania art. 5 k.c. w odniesieniu do zarzutu przedawnienia roszczeń o  naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym uległo zmianie. Wskazała również, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie prawne nie zostało dostatecznie uzasadnione ani precyzyjnie sformułowane. Skarżąca przyznała, że judykatura w omawianym zakresie jest ugruntowana, więc postawienie w istocie teoretycznego pytania, czy „zapatrywanie na przesłanki zastosowania art. 5 k.c. w odniesieniu do zarzutu przedawnienia uległo zmianie (…), a jeżeli tak to w jakim kierunku?”, nie może być uznane za przyczynę kasacyjną uzasadniającą przyjęcie skargi. Taką przyczyną nie może być również odmienność orzeczeń Sądów pierwszej i drugiej instancji.

Także uzasadnienie „oczywistej zasadności” skargi jest niewystarczające, sprowadza się bowiem do ogólników, gdy tymczasem ocena i ustalenie wysokości zadośćuczynienia – odnoszona do konkretnych okoliczności sprawy – należy w  zasadzie do sądów meriti i do sfery oceny sędziowskiej. Nie wykazano, by w  rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia tej sfery, zwłaszcza w stopniu uzasadniającym oczywistą zasadność skargi.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.), odstępując, ze względu na trudną sytuację życiową powódki, od obciążania jej kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.).