III CSK 51/19

Sygn. akt III CSK 51/19

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Beata Janiszewska

w sprawie z wniosku M. S.
‎przy uczestnictwie T. H., W. B. M. B., P. C., A. C., J. G. K., Z. H., M. K. W., M. M. , P. M., Z. M., I. T., K. W. i G. W.
‎o zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 września 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika T. H.

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarżący T. H. wniósł o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w K., w którym to postanowieniu oddalono apelację W. R. od postanowienia Sądu Rejonowego w S., stwierdzającego nabycie przez H. S. w drodze zasiedzenia bliżej określonej nieruchomości gruntowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 398⁹ k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisu Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji  w przedmiocie przyjęcia sprawy do rozpoznania ma również na celu  realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 398⁴ § 1 i 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona (ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany, a także wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Nadto skarga kasacyjna powinna  spełniać wymagania przewidziane dla pisma procesowego i być wzbogacona o bliżej określone odpisy (art. 398 § 3 zd. 1 in fine k.p.c.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno korespondować z przesłankami określonymi w art. 398⁹ k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2005 r., II CZ 89/05).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej stanowią niezależne elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia (art. 398⁴ § 1 pkt 2 oraz 398⁴ § 2 k.p.c.), toteż konieczne jest  ich wyraźne wyodrębnienie (por. post. SN z: 10 stycznia 2001 r., V CZ 189/02 oraz 23 stycznia 2008 r., II PK 278/07). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi  kasacyjnej do rozpoznania ma podstawowe znaczenie na etapie oceny dokonywanej w ramach przedsądu. Jego istotą jest bowiem uargumentowanie stanowiska, że przedmiotem badania przez Sąd Najwyższy powinna być skarga kasacyjna wywiedziona w sprawie, która została już rozpoznana i rozstrzygnięta przez Sądy powszechne, czyli co od której strona zrealizowała już prawo do rozpoznania sprawy w dwu instancjach. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych służy innemu celowi, w postaci dokonania merytorycznej oceny zasadności skargi, co do której uprzednio stwierdzone już zostały podstawy do jej przyjęcia. Analiza  tego uzasadnienia może być wprawdzie pomocna w rozważeniu, czy  okoliczności sprawy świadczą o zaistnieniu skonkretyzowanych przez ustawodawcę przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jednak zasadniczy cel wywodów strony skarżącej jest w tym przypadku ukierunkowany na  wyjaśnienie zaistnienia takich naruszeń przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które uzasadniają wnioski skargi: o uchylenie zaskarżonego orzeczenia albo o jego uchylenie i stosowną do żądania strony zmianę.

Jako podstawę przyjęcia skargi do rozpoznania skarżący wskazał na jej oczywistą zasadność. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania przez  skarżącego niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd  II instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub  powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Składający skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wskazujący, w  czym wyraża  się ta „oczywistość" i przedstawić odpowiednie argumenty (por. post. Sądu  Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi przy tym występować w ramach podstaw skargi (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01).

Skarżący wraz z wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie sprecyzował, które przepisy zostały naruszone w kwalifikowany sposób, i na czym polegać ma oczywista zasadność skargi. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że występuje ona w sprawie „z powodu rażących naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego, skutkujących niezgodnym z prawem oraz poczuciem sprawiedliwości rozstrzygnięciem, co prowadzi do pozbawienia uczestnika prawa własności nieruchomości”. W związku z tym podkreślić należy, że  poprawne uzasadnienie wniosku o przyjęcie sprawy do rozpoznania jest obowiązkiem składającego skargę. Powołując się na przesłankę oczywistej zasadności, powinien był on wskazać naruszony przepis i wyjaśnić, w czym upatruje kwalifikowany charakter naruszenia prawa przez Sąd II instancji.

Niezależnie od tego, że skarżący zaniechał sporządzenia prawidłowego, wyczerpującego uzasadnienia wniosku o przyjęcie sprawy do rozpoznania, Sąd Najwyższy wskazuje, iż zgłoszone zarzuty, wsparte uzasadnieniem podstaw skargi kasacyjnej, nie świadczą o oczywistej zasadności tej skargi. Nadto istotna część naruszeń prawa procesowego wskazanych w przedmiotowym środku zaskarżenia nie podlega w ogóle kontroli w toku postępowania kasacyjnego; skarżący, wbrew zakazowi wynikającemu z art. 398³ § 3 k.p.c., dążył bowiem do podważenia oceny dowodów dokonanej przez Sąd II instancji.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, by zachodziły przyczyny określone art. 398⁹ k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

jw

l.n