III CSK 425/14

Sygn. akt III CSK 425/14

POSTANOWIENIE

Dnia 25 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa D. […] Spółki Akcyjnej w K.
‎przeciwko A. C. i K. K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 marca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i  zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanych kwoty po 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] - w sprawie o zapłatę - zmienił wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 czerwca 2013 r.

Od wyroku Sądu drugiej instancji powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność, gdyż jej zdaniem Sąd drugiej instancji w prowadził postępowanie dowodowe z urzędu, a tym samym naruszył zasadę kontradyktoryjności procesu cywilnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącej, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić stosowne argumenty. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).

Skarga nie spełnia tych przesłanek, a więc nie można mówić o jej oczywistości.

Artykuł 232 k.p.c. daje sędziemu dyskrecjonalne uprawnienie do dopuszczenia dowodów niewskazanych przez stronę. Powinien wprawdzie korzystać z tego uprawnienia w sposób umiarkowany, jednak nie można mu retrospektywnie zarzucać, że jakieś dowody ex officio dopuścił, zwłaszcza gdy przyczynia się to do ustalenia prawdy materialnej. Gospodarczy charakter sprawy nie ma tu znaczenia, gdyż z chwilą likwidacji postępowania gospodarczego nie działa także zasada prekluzji dowodowej w sposób określony w uchylonych przepisach (art. 479¹² k.p.c.).

Oczywiście, nie mogą być kwestionowane ustalenia Sądu, a do tego sprowadza się zarzut naruszenia art. 278 k.p.c.; kognicja Sądu Najwyższego jest w tym zakresie wyłączona (art. 398³ § 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 398²¹ i art. 391 § 1 k.p.c.

[l.n]