Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2017-06-13
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoSygn. akt III CSK 417/16
POSTANOWIENIE
Dnia 13 czerwca 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku M. S.
przy uczestnictwie A. O. i M. O.
o zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 czerwca 2017 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II Ca (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestników kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w K., w sprawie o zniesienie współwłasności, zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 grudnia 2014 r.
Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego zasad zachowania rzetelnego procesu. Jednocześnie wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zagadnienie prawne mające uzasadnić przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostało sformułowane w sposób ogólnikowy oraz daleki od zasad poprawnej argumentacji jurydycznej. Również ogólnikowo sformułowano podstawę kasacyjną, czyniąc to w sposób praktycznie uniemożliwiający kontrolę kasacyjną.
Treść skargi wskazuje, że jej rzeczywistą przyczyną - nieprzewidzianą jednak przez art. 3988 § 1 k.p.c. - jest niezadowolenie z treści orzeczenia oraz krytyka ustaleń, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 3982 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).
Brak także podstaw do przyjęcia, że skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Skarżący nie wykazał, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39321 k.p.c.
jw
