III CSK 408/14

Sygn. akt III CSK 408/14

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z wniosku A. M., T. R., K. R., Z. R. i B. R.
‎przy uczestnictwie E. M.-K., A. M., A. R.-R. i M. P.
‎o zasiedzenie,
‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 marca 2015 r.,
‎skargi kasacyjnej wnioskodawców

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza na rzecz uczestniczki E. M.-K. koszty postępowania kasacyjnego po 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych od każdego z wnioskodawców, łącznie 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawców T. R., K. R., Z. R., B. R. i A. M. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 28 stycznia 2014 r. należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparli wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance jej oczywistej zasadności, co wymagało wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.).

Przytoczona przez skarżących przyczyna kasacyjna nie zachodzi, albowiem skarżący nie wykazali kwalifikowanej i widocznej prima vista wadliwości zaskarżonego postanowienia w powiązaniu z jego podstawą faktyczną i prawną oraz wyszczególnionymi podstawami skargi kasacyjnej. Skarżący nie przedstawili w skardze wyodrębnionego wywodu prawnego wskazującego, w czym przejawia się „oczywistość” naruszenia skonkretyzowanych przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, niepubl., z dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, niepubl. i  z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08), poprzestając jedynie na ogólnikowym wskazaniu, że „Sąd dopuścił się uchybień w zakresie postępowania dowodowego oraz oceny okoliczności mających kluczowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania”. Nie oznacza spełnienia wymogu wykazania przyczyny kasacyjnej z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. przedstawienie przez skarżącego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ponieważ wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlega analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

[l.n]