III CSK 366/15

Sygn. akt III CSK 366/15

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa K. S.
‎przeciwko G. K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 stycznia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na występowanie na tle tej sprawy dwóch istotnych zagadnień prawnych. Pierwsze ma dotyczyć tego, czy jest dopuszczalne uzupełnienie weksla in blanco zgodnie z deklaracją wekslową, jeśli umowa, z której świadczenie miał zabezpieczać, okazała się nieważna i co najwyżej można by dochodzić zapłaty tej kwoty z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Dostrzec trzeba, co trafnie podkreślono w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w tej sprawie, że zagadnienie prawne w istocie na tle tej sprawy nie powstaje. W deklaracji wekslowej bowiem strony nie odwołały się do żadnej umowy – weksel nie stanowił więc zabezpieczenia roszczenia wynikającego z żadnej konkretnej umowy, lecz konkretnie w deklaracji wskazanej kwoty za wykonaną pracę, bez względu na tytuł prawny, na podstawie którego ta kwota się należy. Co najwyżej można by uznać, że strony per facta concludentia zawarły w chwilą wystawienia deklaracji wekslowej umowę ugody i zabezpieczyły ją wekslem. Drugie wskazane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne ma dotyczyć tego, na kim spoczywa ciężar dowodu co do wartości świadczenia nienależnego, które ma zabezpieczać weksel. Znów kwestia ta na tle tej sprawy nie powstaje. Wysokość kwoty wpisanej do weksla, prawidłowo, została skonkretyzowana w deklaracji wekslowej. W konsekwencji to dłużnik ją kwestionując może wykazywać, że kwota należna jest inna.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

[l.n]