Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2018-04-20
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III CSK 299/17
POSTANOWIENIE
Dnia 20 kwietnia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku T. P. i J. P.
przy uczestnictwie M. P. i Wspólnoty Gruntowej "Ł."
w P.o zasiedzenie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 kwietnia 2018 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców
od postanowienia Sądu Okręgowego w N.
z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt III Ca …/17,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki M. P. kwotę 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie nieruchomości oddalił apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 27 października 2016 r.
Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność, m.in. przez błędne ustalenie władztwa wnioskodawców nad sporną nieruchomością, a także zignorowanie zeznań świadków przez Sądy obu instancji oraz rażące naruszenie swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna – zarówno w zakresie uzasadnienia przyczyny kasacyjnej, jak i uzasadnieniem podstaw kasacyjnych – wbrew użytym sformułowaniem, koncentruje się na krytyce ustaleń oraz oceny dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (3983 § 3 k.p.c.). Ocena dowodów jest zresztą podważana w sposób bezpośredni przez odwołanie się do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący nie wykazali zatem przesłanek oczywistej zasadności skargi kasacyjnej określonych jednolicie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (np. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).
W okolicznościach sprawy oraz w świetle dokonanych ustaleń zastosowanie art. 172 k.c. przez odmowę stwierdzenia zasiedzenia było prawidłowe.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie (art. 3989 § 2 k.p.c.).
aj
