III CSK 296/17

Sygn. akt III CSK 296/17

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z wniosku P.G.
‎przy uczestnictwie K.K., A.G. i G.S.
‎o ustanowienie służebności przejazdu, przechodu, przegonu i wodociągu,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki K.K.

od postanowienia Sądu Okręgowego w N.
‎z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt III Ca […]/17,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i  zasądza od uczestniczki K.K. na rzecz wnioskodawcy kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje  potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na jej oczywistej zasadności.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki  oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi oraz argumentacji wykazującej, że   istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia  skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie oczywistego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz  sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6  listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżąca wskazała, że skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu naruszenia prawa materialnego tj. art. 145 k.c.

Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania  nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane   przez skarżącą   nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd   Najwyższy nie   dopatrzył się rażącego naruszenia powołanego  przepisu, widocznego prima  facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że  w  niniejszej sprawie doszło   do  oczywistego naruszenia prawa. Wobec  powyższego nie można uznać, że  przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Oceniając możliwe sposoby ustanowienia służebności Sąd drugiej instancji uznał, że wariant trzeci będzie najbardziej bezpieczny pod względem ruchu  drogowego; będzie jedynie poszerzeniem służebności już istniejącej celem  dostosowania jej do obecnych potrzeb. Zdaniem skarżącej, wariant drugi ustanowienia służebności będzie mniej obciążał jej nieruchomość, aniżeli przyjęty   przez w  zaskarżonym orzeczeniu, przy czym argumentacja przytoczona w uzasadnieniu tego stanowiska w istocie zmierza do zakwestionowania poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Wypada przypomnieć, że - stosownie do art. 398³ § 3 k.p.c. - podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Wobec powyższego nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw

a.ł.