Sąd Najwyższy

III CSK 266/17

postanowienie SN z dnia 2018-02-07

  • Pełna treść

To orzeczenie w Twojej sprawie

Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.

Częste pytania:

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CSK 266/17
Data orzeczenia2018-02-07
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Mirosław Bączyk, SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący), SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CSK 266/17

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z powództwa A. S.
‎
przeciwko E. B.
‎
o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 lutego 2018 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa […],

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w  […] adwokatowi O.M. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

 

Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., w którym oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 24 marca 2016 r. Powódka wystąpiła przeciwko pozwanej z pozwem o ochronę jej dóbr osobistych i domagała się m.in. nakazania pozwanej przeproszenia powódki w odpowiedni sposób, zasądzenia zadośćuczynienia w wysokości 1.000 000 zł oraz zasądzenia odpowiedniej kwoty na rzecz określonej w pozwie fundacji. Sąd Okręgowy oddalił powództwo powódki jako nieuzasadnione.

W skardze kasacyjnej powódki podnoszono naruszenie art. 23 k.c., 24 k.c. i  448 k.c. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku, jego zmianę i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca wyjaśniła, że skarga jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p., bowiem - wbrew ocenie Sądu Apelacyjnego - doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizując treść uzasadnienia obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej  i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do  rozpoznania, Sąd  Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o zadośćuczynienie nie występuje - wbrew stanowisku strony skarżącej -przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Złożona skarga kasacyjna nie jest bowiem oczywiście uzasadniona w rozumieniu tego przepisu.

Sąd Apelacyjny oczywiście trafnie założył, że de lege lata nie jest wyłączona możliwość przypisania sędziemu odpowiedzialności cywilnej w związku z bezprawnym naruszeniem dóbr osobistych innych osób w toku dokonywania przez niego czynności judykacyjnych (np. wydawania rozstrzygnięć i ich uzasadnienia). Muszą być jednak spełnione wszystkie przesłanki tej odpowiedzialności przewidziane w art. 23, 24 i 448 k.c.

Sąd Apelacyjny wskazał, że powódka łączy naruszenie jej dóbr osobistych przez pozwaną z treścią uzasadnienia postanowienia z dnia 8 maja 2014 r. (w sprawie - I C […]), uzasadnienia z dnia 5 maja 2014 r. (w sprawie I C […]) i fragmentami uzasadnienia z dnia 6 maja 2014 r. (w sprawie - I C […]; s.8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Szersza analiza treści uzasadnień wspomnianych postanowień prowadziła Sąd Apelacyjny do wniosku, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki. W uzasadnieniach tych podano informacje wynikające z dokonywanych przez Sąd ustaleń faktycznych w rozpatrywanych sprawach, ponadto zawarto tam rozważania i oceny, które mieszczą się w ramach dyskrecjonalnego osądu sądu, nie wychodzą one poza niezbędny cel i sens uzasadnienia jurydycznego i tym samym nie można uznać, że należy im przypisywać bezprawny charakter. Tym samym nie było podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki (np. w postaci jej godności i czci, por. s. 6 uzasadnienia skargi kascyjnej powódki). Sąd Apelacyjny trafnie też zauważył, że naruszenia dóbr osobistych nie można wiązać z samym tylko nieuwzględnieniem wniosków powódki o zwolnienie jej od kosztów sądowych lub ustanowienia pełnomocnika z urzędu (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce i postępowaniu kasacyjnym orzeczono stosownie do postanowień § 8 rozporządzenia MS z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714).

aw

jw

Zapytaj AI o to orzeczenie