III CSK 254/15

Sygn. akt III CSK 254/15

POSTANOWIENIE

Dnia 19 listopada 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa B. Ł. przeciwko A. P.
‎przy uczestnictwie interwenienta ubocznego M. G.
‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 listopada 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
‎z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II Ca 456/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje przynajmniej jedna z ustawowych przesłanek: istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

We wniesionej przez pozwaną skardze kasacyjnej wniosek o  przyjęcie jej  do  rozpoznania (s. 3 i 4 skargi) oparty został na przesłankach wskazanych  w  art. 398⁹ § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Sformułowane w ujęciu strony  skarżącej  i  uzasadnione na s. 12-13 skargi zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do sformułowania kilku obszernych pytań zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości nasuwających się stronie pozwanej. Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w pogłębionym kontekście prawnym, aczkolwiek skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie analizy jurydycznej, której brakuje w uzasadnieniu wniosku.

Również przesłanka, o której mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonanie wykładni przepisu art. 6 u.k.w.h., ani też - poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśniła na s. 13 - 14 skargi, na czym polega ewentualna rozbieżność w  orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu. O  istnieniu w orzecznictwie sądów takiej rozbieżności interpretacyjnej w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. nie świadczy odmienna ocena prawna wyrażona przez sądy obu instancji orzekające w tej sprawie i brak aprobaty skarżącej dla oceny zaprezentowanej przez Sąd odwoławczy.

Ponieważ skarżąca stwierdziła na s. 4, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w  czym   ta   oczywistość się   wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do  stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego  z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga  kasacyjna  pozwanej nie przedstawia w uzasadnieniu wniosku (s. 12-14) żadnego uzasadnienia przesłanki „oczywistości” skargi.

Skarżąca nie przekonała zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 5, § 8 pkt 8 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U.2013, poz. 461, ze zm. Dz.U.2015, poz. 616).