III CSK 248/18

Sygn. akt III CSK 248/18

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z wniosku K. S.
‎przy uczestnictwie J. M., B. J., M. J., D. C., A. J., K. K., M. J., Z. C., A. G. oraz Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
‎o ustanowienie drogi koniecznej,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 lutego 2019 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika J. M.

od postanowienia Sądu Okręgowego w N.
‎z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt III Ca (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. stwierdza, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 398⁴ § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.). Podał, że Sądy orzekające w niniejszej sprawie pominęły podstawową klauzulę generalną, którą wziąć należy  pod uwagę ustalając drogę konieczną tj. klauzulę interesu społeczno-gospodarczego. Przyjęty wariant dla ustanowionej służebności nie wypełnia również przesłanek wymienionych w art. 145 k.c., a wydając przedmiotowe postanowienie Sąd Okręgowy naruszył przepisy postępowania, w szczególności przez oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego oraz zaniechanie dopuszczenia dowodów z urzędu w postaci uzupełniających opinii biegłych, a także oględzin nieruchomości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przyczyna kasacyjna określona w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. (oczywista zasadność skargi kasacyjnej) występuje wtedy, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na "pierwszy rzut  oka", bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (zob.  postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.).

Skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Ograniczył się do podania własnej oceny rozstrzygnięcia i ogólnej konstatacji, że w wyniku niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie doszło do ustanowienia drogi konicznej zgodnie z wariantem, który nie uwzględnia  interesów żądającego ustanowienia drogi koniecznej oraz właściciela nieruchomości. Jest to niewystarczające do przyjęcia, że skarżący wykazał kwalifikowane, widoczne prima facie naruszenie przepisów prawa.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 520 § 1 k.p.c.

aj