III CSK 248/16

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2016-12-14

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CSK 248/16
Data orzeczenia2016-12-14
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Jacek Gudowski, SSN Jacek Gudowski (przewodniczący), SSN Jacek Gudowski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CSK 248/16

POSTANOWIENIE

Dnia 14 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku A. G.
przy uczestnictwie R. K. i A. K.
o ustanowienie drogi koniecznej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 grudnia 2016 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestników kwotę 120 zł (sto dwadzieścia zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w K. - w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej - oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 marca 2013 r.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Według skarżącego, samo ustalenie negatywnej przesłanki, jaką jest brak odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, powinno skutkować ustanowieniem odpowiedniej służebności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadnienie skargi kasacyjnej (oczywista zasadność skargi – art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) rozmija się z ustaleniami Sądów meriti, które zdecydowały o oddaleniu wniosku. Sądy wyraźnie i jednoznacznie ustaliły – w sposób niepoddający się kontroli kasacyjnej – że możliwe jest uczynienie odpowiedniego dostępu do drogi publicznej z działki nr [x] bez konieczności obciążania działek uczestników oraz bez ponoszenia nakładów, które byłyby niewspółmierne.

W tej sytuacji argumenty skarżącego, że służebność drogi koniecznej jest „prawem bezwzględnym” i że Sąd był zobowiązany ustanowić tę służebność bez względu na „incydentalność przejazdu” lub brak sprzeciwu właścicieli, są bezzasadne i odbiegają od istoty rozstrzygnięcia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach sądowych orzekając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

aj

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)