III CSK 225/20

Sygn. akt III CSK 225/20

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa K. R.
‎przeciwko A. N. reprezentowanemu przez przedstawiciela ustawowego matkę A. N.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 maja 2021 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 17 lutego 2020 r., sygn. akt I ACa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek istotne wątpliwości prawne, które mogłyby odpowiadać przesłankom przewidzianym w art. 389⁹ § 1 pkt 1 lub 2 k.p.c. Problemy podnoszone w skardze kasacyjnej mają bądź charakter sytuacyjny, bądź dotyczą fragmentów regulacji prawnej, które nie budzą jakichkolwiek istotnych wątpliwości prawnych. W konsekwencji brak kwestii, które odpowiadałyby przesłankom określonym w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Bez wątpienia skargi nie  można także uznać za oczywiście zasadną w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Jest to jedyna przesłanka, na której występowanie wskazano wprost w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W sprawie nie można jednak stwierdzić, by Sąd drugiej instancji dopuścił się rażącego i oczywistego błędu w ramach wykładni prawa lub subsumcji (a więc kwestii mogących stanowić przedmiot kontroli Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym), który odpowiadałby pojęciu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

jw