III CSK 225/16

Sygn. akt III CSK 225/16

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi M. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II Ca (…)

w sprawie z wniosku M. S.
‎przy uczestnictwie B. S. i M. S.
‎o zniesienie współwłasności,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 listopada 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt II Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy  zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu  najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma   ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.

Choć skarżąca wskazała na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej to nie występuje ta przesłanka przyjęcia jej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.).

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni  przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z  góry  widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100). W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez  Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o  przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że  jest  ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on  zawrzeć   wywód   prawny  wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por.   np.  postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).

Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Wykładnia Sądu Okręgowego dotycząca art. 403 § 2 k.p.c. nie budzi zastrzeżeń. Nie zachodziła potrzeba prowadzenia dowodu z opinii dalszego biegłego, skoro  wartość nieruchomości została ustalona w postępowaniu prawomocnie zakończonym, na podstawie prawidłowo przeprowadzonej ekspertyzy z opinii biegłego M. P. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., I CZ 115/ 11).

Poza tym. wszystkie zarzuty mające uzasadniać wniosek o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej dotyczą oceny dowodu w postaci sporządzonej w postępowaniu opinii biegłego sądowego oraz ustalenia faktów dokonanych przez sądy meriti w oparciu o te dowody. Tymczasem. zgodnie z art. 398³ § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez Sądy meriti  ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398¹³ § 2 k.p.c.)

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw