III CSK 179/17

Sygn. akt III CSK 179/17

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku S.P.
‎przy uczestnictwie H.T., G.T., H.F., A.J., K.M., D. M., J.S., Z.F., D.M., Gminy L., D.Ł., L.K. i A.Ś.
‎o zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 listopada 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, oddala wniosek uczestników H.F., A.J., K.M., D.M. i J.S. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz przyznaje radcy prawnej A.W. (Kancelaria Radcy Prawnego w K.) od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt zł) z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną wnioskodawczyni z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zasiedzenie częściowo zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 czerwca 2016 r.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego nieprecyzyjnego określenia żądania wniosku i przeprowadzenia w takiej sytuacji dowodu z opinii biegłego oraz wpływ na ocenę charakteru posiadania. Ponadto wskazał na  potrzebę rozstrzygnięcia, jakie elementy władztwa świadczą o samoistnym charakterze posiadania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jest oczywiste, że istotne zagadnienie prawne - jako przyczyna kasacyjna uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania - musi pozostawać w ścisłym związku z podstawami kasacyjnymi, tylko bowiem wtedy Sąd Najwyższy ma możliwość rozstrzygnięcia tego zagadnienia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2003 r., IV CZ 51/03, nie publ., i z dnia 6 czerwca 2012 r., I UK 54/12, nie publ.).

Pierwsze „zagadnienie prawne” sformułowane przez skarżącego w istocie odbiega od podstaw kasacyjnych, natomiast drugie - związane z pierwszym - skupia się na próbie uniwersalnego wyjaśnienia, jakie elementy władztwa nad rzeczą świadczą o samoistności posiadania.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, ocena samoistności posiadania zależy od okoliczności konkretnego przypadku i dotyczy zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych cech posiadania; jest kwestią faktu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1999 r., III CKN 199/98, nie publ., i z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 341/98, nie publ.). Próba znalezienia kryteriów uniwersalnych kwalifikacji posiadania jako samoistnego jest niemożliwa.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 1 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 393²¹ k.p.c.

jw