Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-08-26
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoSygn. akt III CSK 141/15
POSTANOWIENIE
Dnia 26 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku J. R.
przy uczestnictwie J. B., K. B., T. B.,
H. D., J. D., M. D., J. R., S. R., M. S., H. K., W. N., K. P., K. S., K. Z. i B. D.
o zasiedzenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 sierpnia 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika J. D.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II Ca 891/14,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 24 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach - w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia - zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 19 grudnia 2013 r.
Uczestnik J.D. wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że zachodzi nieważność postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.), gdyż w sprawie nie brali udziału wszyscy zainteresowani, przez co zostali pozbawieni możliwości obrony swych praw. Ponadto skarżący uznał, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), gdyż „przeprowadzone postępowanie dowodowe nie pozwoliło na poczynienie ustaleń co do zamanifestowania przez wnioskodawczynię intelektualnego zamiaru posiadania nieruchomością wyłącznie dla siebie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2010 r., III CZP 112/09 (OSNC 2010, nr 7-8, poz. 98), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że niewezwanie zainteresowanego udziałem w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu nieprocesowym nie powoduje nieważności postępowania. Uchwała dotyczy oczywiście także spraw o zasiedzenie. W tej sytuacji przyczyna kasacyjna przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. nie występuje.
Nie wykazano także oczywistej zasadności skargi, a skarżący w istocie krytykuje niekorzystne dla siebie ustalenia Sądu drugiej instancji co do zamanifestowania woli władania przez wnioskodawczynię nieruchomością tylko dla siebie. Należy także podnieść, wbrew temu, co twierdzi skarżący, że w sprawie o zasiedzenie sąd jest związany wnioskiem (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2015 r., III CZP 112/14, „Biuletyn SN” 2015, nr 6, s. 5).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
l.n
