Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-08-20
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III CSK 133/15
POSTANOWIENIE
Dnia 20 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z wniosku E. K.
przy uczestnictwie C. S.
o dział spadku,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 sierpnia 2015 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca 1140/12,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek wnioskodawczyni o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. - w sprawie o dział spadku – Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie z dnia 8 lutego 2012 r..
Uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona oraz że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące wzajemnych rozliczeń między uczestnikami postępowania (art. 1038 § 1 zdanie pierwsze k.c. w związku z art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W skardze występuje sprzeczność argumentacyjna, skarżąca bowiem twierdzi, że skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu oczywistego naruszenia art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c., a zarazem podnosi, że występuje zagadnienie prawne dotyczące stosowania tego przepisu. Jeżeli skarga jest oczywiście uzasadniona, to wskazane zagadnienie nie występuje, a jeżeli to zagadnienie występuje i jest rzeczywiście istotne, to skarga nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną. Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się i samodzielnie ustalać przyczyn kasacyjnych, a skarżący powinien przestawić je i uzasadnić w sposób precyzyjny, jednoznaczny o pozbawiony sprzeczności. Niezależnie od tego należy podnieść, że Sąd drugiej instancji przekonująco wyjaśnił, dlaczego nie zawiesił postępowania i dlaczego oddalił wnioski dowodowe.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), a orzekając o kosztach nie odstąpił od zasady wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c.
