III CSK 101/15

Sygn. akt III CSK 101/15

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa B. Ł., J. K. i M. B.
‎przeciwko K. w K.
‎o stwierdzenie nieważności uchwał,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lipca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
‎z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I ACa 828/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

We wniesionej przez pozwaną skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej  do  rozpoznania oparty został na s. 2 na przesłankach wskazanych w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiadają wymaganiu  przewidzianemu w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do ogólnikowego zasygnalizowania kwestii wykładni art. 46 § 2 Prawa spółdzielczego, a nie wykazania wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego. Symptomatyczne jest zresztą, że  strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza na s. 4 i 5 uzasadnienia wniosku w kontekście prawnym, aczkolwiek skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie pogłębionej analizy jurydycznej.

Również przesłanka, o której mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba  dokonania wykładni przepisów art. 4 ust. 4¹ w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o  spółdzielniach mieszkaniowych, ani też - poza  gołosłownym stwierdzeniem - nie  wyjaśniła, na czym polega ewentualna rozbieżność w  orzecznictwie sądów co  do wykładni powyższych przepisów, nie wskazując nawet egzemplifikacyjnie orzeczeń sądowych będących źródłem takich rozbieżności interpretacyjnych.

W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).