Sygn. akt III CSK 100/14
POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa Z. P.
przeciwko B.-L. B., C. sp.j. w O.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 maja 2014 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 13 listopada 2013 r.
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i
zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5400 (pięć tysięcy
czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
2
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym.
Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie
orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz
o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym
jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi
do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać,
że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989
§ 1 k.p.c.
i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Określone w art. 3984
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli
skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984
§ 2 k.p.c. być zatem
osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek
o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny
skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie
przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź
odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
We wniesionej skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania
oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Zdaniem
skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona przez błędne
zakwalifikowanie umowy stron jako umowy pośrednictwa w obrocie
nieruchomościami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kodeks postępowania cywilnego wielokrotnie posługuje się pojęciem
„oczywistość” odnosząc je np. do bezzasadności dochodzonego roszczenia,
3
wniosku o wyłączenie sędziego, zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa
materialnego (art. 531
, art. 499 pkt 1, art. 39816
, art. 4249
k.p.c.). Oczywista
zasadność lub bezzasadność wynika już z samej treści pisma procesowego, jest
widoczna dla każdego prawnika bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej.
W wypadku oczywistej zasadności konkretnego wniosku, bez dokładnego badania
i oceny przytoczonych argumentów jest jasne, że wniosek powinien zostać
uwzględniony. Odnosząc powyższe uwagi do kwestii oczywistej zasadność skargi
kasacyjnej należy stwierdzić, że przedmiotowa „oczywistość” zachodzi wówczas,
gdy z treści skargi, bez potrzeby jej głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań
prawnych wynika, że przytoczone w niej podstawy uzasadniają uwzględnienie
skargi (tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r.,
III CSK 216/07, niepubl; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca
2007 r. II CSK 184/07, niepubl.).
Skarżący nie wykazał w oddzielnym wywodzie tak rozumianej oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej. Przede wszystkim nie przedstawił jakie konkretnie
okoliczności przemawiają za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., I CSK 490/07, niepubl.).
Z tych względów uznając, że nie zostały spełnione przesłanki przejęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989
§ 1 i 2
k.p.c. postanowił jak wyżej uwzględniając na podstawie art. 98 w zw. z art. 39821
,
391 § 1 k.p.c. żądanie zwrotu kosztów postępowania.
