PrawMi

Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76 - jak powołują go inne sądy

Rodzaj i data według orzeczeń, które je powołują.

Pełnej treści nie ma w bazie PrawMi

To orzeczenie powołują inne sądy, ale jego pełnej treści nie ma w bazie PrawMi. Poniżej zdania, w których się na nie powołują. Treść orzeczenia sprawdzisz w oficjalnym źródle.

Szukaj w oficjalnym źródle: wyszukiwarka orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl)

Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.

Zapytaj za darmo

Powołują to orzeczenie

Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 16. Na liście 15 z nich. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.

  • I CSK 662/23Sąd Najwyższy · postanowienie · 2024-03-26
    „W tej części uzasadnienie wniosku ograniczył się do powołania na okoliczności faktyczne sprawy i na jeden wyrok Sądu Najwyższego z 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNC 1977, nr 7, poz. 121.”
  • II CSK 757/18Sąd Najwyższy · wyrok · 2020-09-09
    „Zleceniobiorca nadal pozostaje dłużnikiem zobowiązanym do świadczenia, zgodnie z treścią zobowiązania (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: uchwała z dnia 23 lutego 2018 r., III CZP 104/17, OSNC 2019/2/14 oraz wyroki: z dnia 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNC 1977/7/121 i z dnia 25 stycznia 2013 r. II CSK 317/12, nie publ.).”
  • III CSK 227/14Sąd Najwyższy · postanowienie · 2014-09-23
    „… w uchwale z dnia 11 października 1995 r., III CZP 139/95 (OSNC 1996, nr 1, poz. 17) oraz w wyrokach z dnia 13 lutego 1970 r., III CRN 546/69 (OSNCP 1970, nr 10, poz. 192), z dnia 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76 (OSNCP 1977, nr 7, poz. 121), z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 452/06 (OSNC-ZD 2008, nr 1, poz. 20), z dnia 9 kwietnia 2010 r., III CSK 273/09 (nie publ.), z dnia 13 kwietnia 2011 r., V CSK 313/10 (nie …”
  • II CSK 317/12Sąd Najwyższy · wyrok · 2013-01-25
    „W celu usunięcia tej przeszkody, dający zlecenie powinien wystąpić do sądu z powództwem o uznanie czynności uniemożliwiającej zadośćuczynienie jego roszczeniu za bezskuteczną na podstawie art. 59 k.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNC 1977, Nr 7, poz. 121).”
  • II CSK 281/10Sąd Najwyższy · wyrok · 2010-10-06
    „… prawną, która 6 w całości lub w części zostaje uznana za bezskuteczną, oraz stwierdza, że jest bezskuteczna tylko w stosunku do powoda (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 1970 r., III CRN 302/76, OSNCP 1970, nr 10, poz.192, z dnia 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNCP 1977, nr 7, poz. 121 i z dnia 11 października 1995 r., III CZP 139/95, OSNC 1996, nr 1, poz. 17).”
  • II CSK 463/07Sąd Najwyższy · wyrok · 2008-02-29
    „Najwyższego z dnia 27 czerwca 1975 r., III CZP 55/75, OSNCP 1976, nr 4, poz. 75 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 1 czerwca 1976 r., I CR 128/76, OSNCP 1977, nr 4, poz. 70, z dnia 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNCP 1977, nr 7, poz. 121 i z dnia 30 października 2003 r., IV CK 131/02, niepubl.).”
Pokaż pozostałe (9)
  • V CSK 248/07Sąd Najwyższy · wyrok · 2007-10-04
    „… zaspokojeniu ma służyć uznanie czynności prawnej dłużnika za bezskuteczną (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 1970 r., III CRN 546/69, OSNCP 1970, nr 10, poz. 192 i z dnia 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNCP 1977, nr 7, poz. 121 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1995 r., III CZP 139/95, OSNC 1996, nr 1, poz. 17).”
  • I ACa 338/19Sąd apelacyjny · wyrok · 2019-09-19
    „… za bezskuteczną, oraz stwierdzać, że jest ona bezskuteczna tylko w stosunku do powoda (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 lutego 1970 r., III CRN 546/69; wyrok Sądu Najwyższego z 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76; wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 1995 r., III CZP 139/95).”
  • I ACa 485/14Sąd apelacyjny · wyrok · 2016-02-26
    „Konsekwencją postawienia takiego wniosku jest wykluczenie możliwości zastosowania w sprawie niniejszej art. 59 k.c. Sam fakt zawarcia umowy nie narusza praw wierzyciela, jeśli może on być zaspokojony z innych praw majątkowych (por. motywy wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSNC 1977/7/121).”
  • VI ACa 536/13Sąd apelacyjny · wyrok · 2013-09-20
    „… która w całości lub w części zostaje uznana za bezskuteczną oraz stwierdzić, że jest ona bezskuteczna tylko w stosunku do powoda (wyrok SN z 13.02.1970 r. III CRN 546/69, wyrok SN z 28.12.1976 r. III CRN 302/76, uchw. SN z 11.10.1995 r. II CZP 139/95, wyrok SN Z 17.09.2003 r. II CK 10/02), albowiem ochroną objęta jest konkretna wierzytelność, stanowiąca przedmiot żądania ochrony, a nie wszelkie wierzytelności …”
  • I ACa 113/13Sąd apelacyjny · wyrok · 2013-05-08
    „Fakt dokonania przez dłużnika niekorzystnego rozporządzenia majątkowego nie uzasadnia powództwa ze skargi, jeżeli wierzyciel może zaspokoić się z innych składników majątku dłużnika (wyrok Sądu Najwyższego z 28 grudnia 1976 r., III CRN 302/76, OSN 1977/7/121).”
  • II Ca 639/22Sąd powszechny · wyrok · 2023-01-30
    „… skargę pauliańską należy oznaczyć wierzytelność podlegającą ochronie, tj. opisać ją pod kątem podmiotowym i przedmiotowym (wyr. SN z 13.2.1970 r., III CRN 546/69, Legalis; wyr. SN z 28.12.1976 r., III CRN 302/76, Legalis; uchw. SN z 11.10.1995 r., III CZP 139/95, OSNC 1996, Nr 1, poz. 17; wyr. SN z 4.10.2007 r., V CSK 248/07, Legalis; wyr. SN z 20.2.2015 r., V CSK 305/14, Legalis).”
  • X GC 945/20Sąd powszechny · 2021-04-08
    „Jeżeli przyjmujący zlecenie zbył rzecz nabytą dla dającego zlecenie w imieniu własnym, dający zlecenie może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną na podstawie art. 59 KC (zob. wyr. SN z 28.12.1976 r., III CRN 302/76, OSNCP 1977, Nr 7, poz. 121).”
  • XIV C 18/17Sąd powszechny · wyrok · 2021-03-31
    „Sam fakt dokonania przez dłużnika niekorzystnego rozporządzenia majątkowego nie uzasadnia skargi, jeżeli wierzyciel może zaspokoić się z innych składników majątku dłużnika (por. wyr. SN z 28.12.1976 r., III CRN 302/76, OSNCP 1977, Nr 7, poz. 121; wyr. SA w Lublinie z 20.11.1996 r., I ACr 306/96, L.).”
  • IV Ca 494/13Sąd powszechny · wyrok · 2013-10-25
    „Pokrzywdzenie powstaje bowiem na skutek takiego stanu faktycznego majątku dłużnika, który powoduje niemożność, utrudnienie albo opóźnienie zaspokojenia wierzycieli, w tym wierzycieli przyszłych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 1976 r. III CRN 302/76).”