III CNP 28/17

Sygn. akt III CNP 28/17

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa L.B-M.
‎przeciwko B.B.
‎o alimenty,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2018 r.,
‎na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt XI 1Ca […]/15,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich  uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymogi skargi wymienione w art. 424⁵ § 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony można było uznać za skargę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie a limine (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.).

Przedstawiona skarga przedmiotowym wymogom nie odpowiada, a jej wady mają charakter nieusuwalny. Skarga nie spełnia bowiem wymagania określonego w art. 424⁵ § 1 pkt 5 k.p.c.

Zgodnie z art. 424⁵ § 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia wyczerpującej i przekonywającej analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub  z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać,  że od  zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego  mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (zob.  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 140). Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną, ale także o  skargę o wznowienie postępowania oraz o inne środki prawne pozwalające na  zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności. Skarżący musi zatem przedstawić w skardze te okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz dowieść ich istnienia i odpowiednio uzasadnić. Skarga nie zawiera szczegółowej analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

Nieprzekonywające są twierdzenia skarżącego co do braku środków prawnych umożliwiających zmianę zaskarżonego orzeczenia, gdyż pominął on możliwość zmiany orzeczenia dotyczącego obowiązku alimentacyjnego, wynikającą  z art. 138 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i  opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682; dalej: k.r.o.). Nie wykazano podjęcia próby zmiany orzeczenia w oparciu o tę podstawę prawną. Wypada przypomnieć, że w  art. 138 k.r.o. chodzi o nowe orzeczenie, które „zastępuje” poprzednie. Wyrok  uwzględniający powództwo oparte na podstawie określonej w art. 138 k.r.o. pozbawia skuteczności wyrok poprzedni, ustalający wysokość obowiązku alimentacyjnego. Osoba zobowiązana domaga się w takim pozwie albo uznania, że jej obowiązek wygasł, albo zmniejszenia należnych od niej świadczeń.

Ze względów wskazanych powyżej Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 424⁵ k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 424⁸ § 1 k.p.c.).

aj

a.ł.