III CNP 27/15

Sygn. akt III CNP 27/15

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej Kraków
‎przeciwko H. Z., W. Z., A. P.

i K. P.
‎o opróżnienie lokalu mieszkalnego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2015 r.,
‎na skutek skargi pozwanych H. Z. i W. Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
‎z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II Ca 91/13,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 424⁹ w zw. z art. 398⁹ § 2 i art. 424¹² k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem,” skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 424⁵ § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. w zw. z art. 417¹ § 2 k.c. – to wyrok, który jest sprzeczne z zasadniczymi i  niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo został wydany w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i  jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona.

Pozwani – H. Z, W. Z. we wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 9 lipca 2013 r. skardze nie przedstawili wywodu prawnego zawierającego argumenty świadczące o tym, że zaskarżony wyrok jest niewątpliwie sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że został wydany w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Zarzuty podniesione w skardze są przede wszystkim polemiką z ustaleniami dokonanymi przez orzekające w sprawie sądy i  ich oceną, co nie uzasadnia stwierdzenia, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny przepisami prawa dotyczącymi rozwiązania stosunku najmu. Pozwani nie twierdzą nawet, że zakończyli pobyt w USA, co mogłoby stanowić argument, że wskazany w  zaskarżonym wyroku lokal jest im rzeczywiście niezbędny. Nie bez znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku jest także to, że w  lokalu tym pozostaje córka i pozwanych i jej mąż.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 424⁹ k.p.c.).