III CNP 26/16

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2016-12-09

Dane orzeczenia

SygnaturaIII CNP 26/16
Data orzeczenia2016-12-09
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Cywilna Wydział III
SędziowieSSN Antoni Górski, SSN Antoni Górski (przewodniczący), SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt III CNP 26/16

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa A. W.
przeciwko E. R.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 grudnia 2016 r.,
na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II Ca (…),

1. odrzuca skargę;

2. oddala wniosek o zasądzenie na rzecz pełnomocnika pozwanej z urzędu kosztów zastępstwa prawnego w  postępowaniu skargowym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym sformalizowanym, co wiąże się z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa. W części określającej jej treść powinna czynić zadość wymaganiom wyszczególnionym w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. Brak któregokolwiek z tych elementów konstrukcyjnych stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi.

Artykuł 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, którego skarga  dotyczy. Niezbędne jest przeprowadzenie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że szkoda już nastąpiła oraz określeniem czasu jej wystąpienia, rozmiaru, a także wykazaniem istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem.

W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Przede wszystkim, nie wykazano, że choroba psychiatryczna skarżącej oraz związane z tym problemy na płaszczyźnie zawodowej pozostają w związku przyczynowym ze sprawą o zapłatę czynszu najmu. Na tym tle, brak określenia rozmiaru i czasu wystąpienia szkody  stanowi kwestię drugorzędną.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu skargowym przez adwokata ustanowionego z urzędu podlegał oddaleniu. We wniosku nie zawarto bowiem oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.), oświadczenie to stanowi element konstrukcyjny wniosku i powinno być wyraźnie sformułowane (por. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 133/11, LEX nr 1215161). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., III SPP 27/11, LEX nr 1106755).

jw

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)