II ZO 122/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 12 marca 2025 r.
SSN Marek Motuk (przewodniczący)
SSN Marek Siwek (sprawozdawca)
Ławnik SN Radosław Jeż
Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Brzezińska
przy udziale prokuratora A. S. Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora
Generalnego dla [...] okręgu regionalnego
w sprawie prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. X.Y.
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej
na posiedzeniu w dniu 12 marca 2025 r.
odwołania prokuratora X.Y.
od postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 28
listopada 2024 r. sygn. akt […] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w
czynnościach służbowych
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia
2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390, zwanej dalej „u.p.p.”) w
zw. z art. 150 § 5 u.p.p.
postanowił:
zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Prokurator Okręgowy w K. zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2024 r. zawiesił
prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. X.Y. w czynnościach służbowych na okres
sześciu miesięcy, poczynając od dnia 7 czerwca 2024 r., wobec powzięcia
uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego czynu zabronionego z art. 270
II ZO 122/24
2
§ 1 k.k., polegającego na posłużeniu się podrobionymi dokumentami w postaci
decyzji procesowych w sprawach o sygn. akt […], […]1, […]2, […]3 i […]4, co
mogło stanowić przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w art. 137 § 1 pkt 5
u.p.p.
Następnie Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora Generalnego
dla [...] okręgu regionalnego postanowieniem z dnia 8 października 2024 r. wszczął
postępowanie dyscyplinarne wobec X.Y., a wnioskiem z dnia 13 listopada 2024 r.
zwrócił się do Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym o przedłużenie
zawieszenia w czynnościach na okres kolejnych sześciu miesięcy, tj. do dnia 7
czerwca 2025 r.
Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym postanowieniem z dnia
28 listopada 2024 r. sygn. akt […] częściowo uwzględnił wskazany wyżej wniosek i
przedłużył zawieszenie w czynnościach prokuratora Prokuratury Rejonowej w P.
X.Y. do dnia 7 kwietnia 2025 r.
Od tego postanowienia odwołanie złożył prokurator X.Y., zaskarżając je w
całości i zarzucając „błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą
orzeczenia jak też obrazę prawa procesowego – art. 7 k.p.k., polegający na braku
wskazania faktów i wybiórczym przekazie okoliczności faktycznych”. Z treści
odwołania wynika jednocześnie, że zaskarżone postanowienie zakwestionowano z
powodu:
1. braku wskazania jakikolwiek ustaleń śledztwa prowadzonego przez
Prokuraturę Okręgową w G. w sprawie czynu zarzuconego prokuratorowi;
uniemożliwia to skarżącemu rzeczową polemikę z ustaleniami sądu
dyscyplinarnego jak i prokuratury i godzi w przysługujące mu prawo
do obrony;
2. braku wskazania okoliczności wskazujących na potrzebę dalszego
stosowania zawieszenia w czynnościach służbowych;
3. braku wskazania, w jakim zakresie ewentualne przywrócenie skarżącego do
służby prokuratorskiej spowodowałoby szkodę dla prokuratury, jej interesu
lub autorytetu i czy możliwe jest inne rozstrzygnięcie w tym zakresie,
np. skierowanie do innej jednostki organizacyjnej prokuratury, innego
wydziału lub wyznaczenie innego zakresu obowiązków;
II ZO 122/24
3
4. błędne ustalenia w zakresie stwierdzonej przez sąd dyscyplinarny znacznej
szkodliwości społecznej i korporacyjnej czynu zarzuconego skarżącemu;
5. błędne ustalenia w zakresie konieczności ochrony autorytetu prokuratury;
zdaniem skarżącego nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki do zawieszenia go
w czynnościach.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Odwołanie nie jest zasadne w zakresie żadnego z wymienionych w nim
uchybień.
Zarzut oznaczony wyżej jako pkt 1 odwołania jest chybiony. Sąd
Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym dostrzegł deficyty wniosku Zastępcy
Rzecznika Dyscyplinarnego o przedłużenie zawieszenia w czynnościach,
wskazując na ogólnikowość informacji o stanie śledztwa prowadzonego przez
Prokuraturę Okręgową w G. pod sygn. akt […] (brak informacji o powołaniu
biegłego z zakresu pisma ręcznego i wynikach ekspertyzy oraz o ewentualnych
zarzutach karnych wobec obwinionego), co spowodowało, że zawieszenie to
przedłużono jedynie o 4 miesiące, nie zaś o 6 miesięcy, o co wnioskował
Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego. Podejmując decyzję o przedłużeniu
zawieszenia w czynnościach, Sąd Dyscyplinarny oparł się na informacjach
zawartych we wniosku o przedłużenie zawieszenia w czynnościach. Z informacji
tych wynika, że prokuratorowi X.Y. przedstawiono zarzut uchybienia godności
urzędu prokuratorskiego (art. 137 § 1 pkt 5 u.p.p.) polegającego na posłużeniu się
jako autentycznymi dokumentami w postaci decyzji procesowych wydanych w
pięciu sprawach, na których został podrobiony jego podpis (w miejscu
przeznaczonym do podpisu osoby uprawnionej do zatwierdzania postanowień
sporządzonych przez Policję). Jednocześnie zachowanie to zostało ocenione jako
wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. Wskazano przy tym,
że X.Y. w oświadczeniu złożonym na żądanie Prokuratora Rejonowego w P.
stwierdził, że w związku z kontuzją ręki, jego żona X.Y.1 wypisała i podpisała za
niego decyzje w ww. sprawach, a on odcisnął na dokumentach swoją pieczęć
imienną. Należy zatem uznać, że podstawa faktyczna zawieszenia w czynnościach
jest obwinionemu znana i może on podjąć działania w celu obrony swojego
II ZO 122/24
4
stanowiska procesowego, pomimo braku informacji o stanie śledztwa
prowadzonego w tej sprawie przez Prokuraturę Okręgową w G.. Z tej podstawy
faktycznej wynika jednocześnie, że niecelowe jest podejmowanie w niniejszym
postępowaniu jakichkolwiek dodatkowych czynności dowodowych, na potrzebę
czego wskazywał odwołujący się.
Zarzuty oznaczone wyżej jako pkt 2, 3 i 5 odwołania również są chybione.
Mają one zresztą wyłącznie charakter polemiczny. Z wywodów Sądu
Dyscyplinarnego zawartych na stronie 3 i 4 uzasadnienia jednoznacznie wynika, że
przesłankami dalszego zawieszenia obwinionego w czynnościach służbowych jest
charakter zarzucanego mu przewinienia wyczerpującego znamiona przestępstwa
umyślnego z art. 270 § 1 k.k., ścisły związek zachowania objętego zarzutem z
wykonywaniem obowiązków prokuratora oraz potrzeba ochrony interesu
publicznego i autorytetu prokuratury. Należy zaznaczyć, że treść postawionego
prokuratorowi X.Y. zarzutu, którego podstawę faktyczną tworzą okoliczności
związane z posłużeniem się przez niego podrobionymi dokumentami w celu użycia
ich za autentyczne, bez wątpienia wymagają jego czasowego odsunięcia od
wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku prokuratora. Dalsze
wykonywanie czynności służbowych przez prokuratora X.Y. podważałoby w oczach
opinii publicznej autorytet urzędu prokuratorskiego oraz autorytet prokuratury jako
organu wykonującego zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stojącego na
straży praworządności. Osłabiałoby także społeczne zaufanie do urzędu
prokuratorskiego. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, w której osoba
wykonująca obowiązki prokuratora, sama występowałaby w procesowej roli
podejrzanego o popełnienie umyślnego przestępstwa przeciwko wiarygodności
dokumentów.
Również zarzut oznaczony jako pkt 4 odwołania jest chybiony. Dokonana
przez Sąd Dyscyplinarny ocena społecznej i korporacyjnej szkodliwości czynu
zarzucanego obwinionemu jako znacznej, jest prawidłowa. Świadome posłużenie
się przez prokuratora dokumentami zawierającymi jego podrobiony podpis, fakt,
że dokumentami tymi były decyzje procesowe kończące postępowania
w nadzorowanych sprawach, a także to, że przedmiotem zarzutów dyscyplinarnych
jest czyn godzący w wiarygodność dokumentów oraz podważający zaufanie do
II ZO 122/24
5
urzędu prokuratorskiego, potwierdzają trafność oceny dokonanej w powyższym
zakresie przez Sąd I instancji. Przy ocenie stopnia społecznej i korporacyjnej
szkodliwości czynów zarzucanych obwinionemu nie mają decydującego znaczenia
takie okoliczności jak „niemedialny” charakter wymienionych spraw oraz fakt
niedoręczenia „wadliwych” orzeczeń stronom postępowania.
Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia przez pryzmat
zarzutów zawartych w odwołaniu, Sąd Najwyższy uznał, że decyzja o przedłużeniu
zawieszenia prokuratora w czynnościach służbowych była w pełni zasadna, a sąd
meriti prawidłowo uznał, iż na gruncie niniejszej sprawy wystąpiła przesłanka
uzasadnionego przypadku, o której mowa w przepisie art. 150 § 3 u.p.p.
W tym stanie rzeczy zaskarżone orzeczenie należało utrzymać w mocy.
[M. T.]
[a.ł]
Radosław Jeż Marek Motuk Marek Siwek
