II ZK 114/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 stycznia 2026 r.
SSN Tomasz Demendecki
w sprawie dr n. med. P. Z.
obwinionego o popełnienie przewinienia zawodowego, stanowiącego naruszenie
art. 59 Kodeksu Etyki Lekarskiej, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.
o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia
6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta,
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu bez udziału
stron w dniu 28 stycznia 2026 r.
wniosku obrońcy obwinionego o wstrzymanie wykonania prawomocnego
orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009
r. o izbach lekarskich – dalej powoływanej jako: u.o.i.l.
postanowił
wstrzymać wobec dr n. med. P. Z. wykonanie prawomocnego
orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 8 marca 2024 r.,
sygn. akt [...], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego
Sądu Lekarskiego [...] z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt
[...], do czasu rozpoznania kasacji.
UZASADNIENIE
Do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy obwinionego dr n. med. P.
Z. od prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z dnia 8 marca
2024 r., sygn. akt [...], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu
II ZK 114/25
2
Lekarskiego [...] z dnia 16 października 2023 r., sygn. akt [...]. Orzeczeniem sądu
dyscyplinarnego pierwszej instancji uznano obwinionego za winnego popełnienia
czynu, stanowiącego naruszenie art. art. 59 Kodeksu Etyki Lekarskiej, art. 41 ust. 2
ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 26
ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw
Pacjenta, za które wymierzono mu karę pieniężną w wysokości dwukrotnego
przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw na rzecz Hospicjum […].
W kasacji obrońca podniósł zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa
materialnego oraz procesowego, a nadto rażącej niewspółmierności orzeczonej
kary. Nadto, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 112 pkt 1 u.o.i.l., obrońca
złożył wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia wobec
obwinionego do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest zasadny.
Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k., który ma zastosowanie w postępowaniu
dyscyplinarnym lekarzy na mocy art. 112 pkt 1 u.o.i.l., w razie wniesienia kasacji
Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego
orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Przepis ten nie
zawiera katalogu przesłanek, od których ziszczenia się uzależnione jest
zastosowanie omawianej instytucji. Nie ma przy tym wątpliwości co do tego, że
powinno ono mieć miejsce w sytuacjach uzasadnionych szczególnymi
okolicznościami dającymi podstawę do tego, że wykonanie kary przed
rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla obwinionego nieodwracalne
następstwa. Pod pojęciem szczególnych okoliczności należy przy tym rozumieć
rangę i doniosłość zarzutów podniesionych w kasacji, których uwzględnienie jest
prawdopodobne.
Dokonując tak ograniczonej oceny podniesionych w kasacji zarzutów, które
wymagają drobiazgowego rozważenia, a przez to nie mają przed przystąpieniem do
II ZK 114/25
3
rozpoznawania sprawy, charakteru oczywistego, należało stwierdzić, że na
obecnym etapie zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Powyższe nie determinuje kierunku merytorycznego rozpoznania kasacji, istotnie
zasadność podniesionych zarzutów zbadana zostanie na etapie właściwego
postępowania kasacyjnego.
W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.
[M. T.]
[r.g.]
