II UZ 51/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 czerwca 2026 r.
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z odwołania M.C.
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 18 czerwca 2026 r.,
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 14 sierpnia 2025 r., sygn. akt III AUa 125/21,
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z 10 lipca 2025 r. ustalił
wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie na kwotę 8.892 zł i postanowieniem z
14 sierpnia 2025 r. odrzucił skargę kasacyjną M.C. od wyroku tego Sądu z 4 marca
2025 r., sygn. III AUa 125/21, jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Zażalenie na postanowienie wniósł M.C. Zarzucił naruszenia przepisów
postępowania dotyczących wartości przedmiotu zaskarżenia, a ponadto wydanie
postanowienia w warunkach nieważności postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
II UZ 51/26
2
Ustalona przez Sąd Apelacyjny wartość przedmiotu zaskarżenia nie zamyka
kwestii dopuszczalności skargi kasacyjnej.
W sprawach o świadczenia powtarzające ubezpieczony uprawniony do
emerytury i prowadzący spór o jej wysokość może rozszerzyć żądanie o
świadczenia za dalszy okres, czyli także po wyroku sądu pierwszej instancji (art.
383 k.p.c.).
Skarżący wygrał sprawę przed Sądem pierwszej instancji, zatem można
przyjąć, iż nie rozszerzał żądania za dalszy okres, licząc zapewne na szybkie
zakończenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym.
Skoro tak się nie stało, a przy tym Sąd Apelacyjny podjął diametralnie inne
rozstrzygnięcie, to trudno odmówić ubezpieczonemu prawa do skorzystania z
możliwości wynikającej z art. 383 k.p.c. po wyroku sądu drugiej instancji, czyli
dopiero na etapie kasacyjnym w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej i
liczeniem wartości przedmiotu zaskarżenia za czas do wyroku Sądu drugiej
instancji (art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 383 k.p.c.).
W takiej sytuacji wartość ta może obejmować prócz pierwotnej wartości
przedmiotu zaskarżenia przed Sądem pierwszej instancji, także czasookres ponad
4. lat pomiędzy wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z 3 listopada 2020 r., sygn.
akt V U 2395/19 i wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 4 marca 2025 r.,
sygn. akt III AUa 125/21, co łącznie składa się na kwotę przewyższającą 10.000 zł,
warunkującą dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.), poprzestając
nawet na różnicy przyjętej w zaskarżonym postanowieniu, odnoszonej do jednego
miesiąca (2.014,65 zł – 1.273,66 zł).
W sprawie nie wystąpiła zarzucana nieważność postępowania.
Kierując się tymi motywami orzeczono jak w sentencji (art. 39815 § 1 k.p.c. w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
[a.ł]
Zbigniew Korzeniowski
II UZ 51/26
3
