II UZ 24/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 marca 2026 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z odwołania M.K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Bydgoszczy
o niezrealizowane świadczenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 18 marca 2026 r.,
zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 7 kwietnia 2025 r., sygn. akt III AUa 255/23,
I. oddala zażalenie;
II. zasądza od odwołującego się na rzecz organu rentowego
240 zł (dwieście czterdzieści) z odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c.
tytułem zwrotu kostów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, w
sprawie z odwołania M.K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
Oddziałowi w Bydgoszczy o niezrealizowane świadczenie, odrzucił skargę
kasacyjną odwołującego się.
Sąd ten wskazał, że wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2024 r. oddalono apelację
M.K. Wyrok ten został przez odwołującego się zaskarżony skarga kasacyjną. Sąd
odwoławczy wskazał na limit określony w art. 3982 § 1 k.p.c. oraz, że
postanowieniem z dnia 26 marca 2025 r. ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia
II UZ 24/26
2
na kwotę 2.932 zł mając na względzie, że świadczenie z tytułu renty rodzinnej i
dodatku pielęgnacyjnego zostało M.K. wypłacone w kwocie 22.998,56 zł. netto.
Ubezpieczony wnosił o wypłatę kwoty 23.030,16 zł. - czyli różnica między kwotą
wypłaconą a dochodzoną wynosi 31,60 zł. Odwołujący się domagał się zwrotu
kwoty 2.900 z. Zatem wartość przedmiotu sporu wyniosła 2.932 zł. W rezultacie,
Sąd odwoławczy odrzucił skargę kasacyjnąna podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
Postanowienie z dnia 7 kwietnia 2025 r. zaskarżył zażaleniem odwołujący
się. Nie wskazał na przepisy, które jego zdaniem zostały naruszone. Domagał się
uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia podał:
„Podstawą wydania zaskarżonego orzeczenia było błędne ustalenie wartości
przedmiotu zaskarżenia przez Sąd Apelacyjny. W skardze została wskazana
wartość zaskarżenia 22.999 zł. Jest to kwota, która teoretycznie została
przekazana skarżącemu. Równocześnie jednak organ wszczynał postępowanie
egzekucyjne o zwrot przedmiotowego świadczenia. Uznanie zatem zasadności
odwołania powoduje, iż całe postępowanie egzekucyjne było prowadzone
bezzasadnie i wszelkie koszty egzekucyjne było ściągane w sposób niewłaściwy. W
celu dokonania ustalenia jak wyżej koniecznym jest przesądzenie zasadności
odwołania. Mając na uwadze powyższe wnoszę jak we wstępie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Argumenty podniesione w zażaleniu są mętne. Odwołujący się w istocie
potwierdza stanowisko Sądu odwoławczego, z którego wynika, że wartość
przedmiotu zaskarżenia nie przekracza 10.000 zł. Przedmiotem niniejszego
postępowania nie było postępowanie egzekucyjne, a zatem uwagi odwołującego
się odnoszące się do niego (zresztą niejasne) nie mają wpływu na określenie
przedmiotu zaskarżenia w sprawie o niezrealizowane świadczenie.
Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.
39814 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. Koszty postępowania zażaleniowego
rozliczono według reguł z art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c.
II UZ 24/26
3
[A.P.]
[a.ł]
