II USK 390/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 grudnia 2025 r.
SSN Ewa Stryczyńska
w sprawie z odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w Warszawie
z udziałem B.S., M.B., T.L., R.H., J.G., K.W. oraz S.1 Sp. z o.o.
z siedzibą w W.
o podleganie ubezpieczeniom społecznym,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 5 grudnia 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Warszawie
z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. akt III AUa 1398/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w
Warszawie na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz na rzecz S.1
Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty po 240,00 (dwieście czterdzieści)
złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w
postępowaniu kasacyjnym z odsetkami w wysokości odsetek
ustawowych za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia
zobowiązanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
II USK 390/24
2
Wyrokiem z 27 czerwca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie sprawie z
odwołania S. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych III Oddziału w Warszawie w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom
społecznym, z udziałem B.S., M.B., T.L., R.H., J.G., K.W. i S.1 sp. z o.o. w W.,
zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 13 lutego 2023 r. w
punkcie 1 w ten sposób, że zmienił decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III
Oddział w Warszawie z 15 września 2020 r.:
nr […] w ten sposób, że stwierdził, że B.S. nie podlega jako pracownik
obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i
wypadkowemu u płatnika składek S. Spółka z o.o. w W. z tytułu wykonywania
umowy o pracę zawartej z S.1 Spółka z o.o. od 7 września 2015 r. (pkt I 1 wyroku);
nr […] w ten sposób, że stwierdził, że M.B. nie podlega jako pracownik
obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i
wypadkowemu u płatnika składek S. Spółka z o.o. w W. z tytułu wykonywania
umowy o pracę zawartej z S.1 Spółka z o.o. od 10 sierpnia 2015 r. do 4 czerwca
2016 r. (pkt I 2 wyroku);
nr […] w ten sposób, że stwierdził, że J.G. nie podlega jako pracownik
obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i
wypadkowemu u płatnika składek S. Spółka z o.o. w W. z tytułu wykonywania
umowy o pracę zawartej z S.1 Spółka z o.o. w okresie od 2 września 2006 r. do 26
sierpnia 2007 r. oraz od 21 sierpnia 2012 r. (pkt I 3 wyroku);
nr […] w ten sposób, że stwierdził, że R.H. nie podlega jako pracownik
obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i
wypadkowemu u płatnika składek S. Spółka z o.o. w W. z tytułu wykonywania
zawartej umowy o pracę z S.1 Spółka z o.o. od 1 maja 2015 r. do 28 lutego 2018 r.
(pkt I 4 wyroku);
nr […] w ten sposób, że stwierdził, że T.L. nie podlega jako pracownik
obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i
wypadkowemu u płatnika składek S. Spółka z o.o. w W. z tytułu wykonywania
umowy o pracę zawartej z S.1 Spółka z o.o. od 1 grudnia 2002 r. do 6 marca 2015
r. (pkt I 5 wyroku);
II USK 390/24
3
nr […] w ten sposób, że stwierdził, że K.W. nie podlega jako pracownik
obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i
wypadkowemu u płatnika składek S. Spółka z o.o. w W. z tytułu wykonywania
umowy o pracę zawartej z S. 1 Spółka z o.o. od 1 września 2010 r. (pkt I 6
wyroku).
Nadto zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, że zasądził od
ZUS na rzecz S. Spółki z o.o. w W. zwrot kosztów zastępstwa prawnego,
pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu w Sądzie
Okręgowym w Warszawie (pkt II wyroku); zasądził od ZUS na rzecz S. Spółki z o.o.
w W. zwrot kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym,
pozostawiając także ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu w
Sądzie Okręgowym w Warszawie (pkt III wyroku).
W sprawie ustalono, że decyzjami z 15 września 2020 r. ZUS stwierdził, że
B.S., M.B., T.L., R.H., J.G., K.W. podlegają jako pracownicy obowiązkowo
ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu u
płatnika składek S. sp. z o.o. z tytułu wykonywania zawartej umowy o pracę z S.1
sp. z o.o. we wskazanych w decyzjach okresach.
Odwołania od powyższych decyzji złożył płatnik składek S. sp. z o.o.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2023 r. oddalił odwołania
i zasądził od S. Spółki z o.o. w W. na rzecz ZUS kwotę 1.080,00 zł tytułem zwrotu
kosztów zastępstwa procesowego.
Przedmiotem sporu była ocena, czy S. sp. z o.o. jako zleceniodawca w
istocie pozostawał pracodawcą wobec ubezpieczonych, którzy mieli zawarte
umowy o pracę z S.1 sp. z o.o. Konsekwencją stanowiska organu rentowego
pozostawało stwierdzenie, że formalnie nie istniał stosunek pracy pomiędzy
ubezpieczonymi a S.1 sp. z o.o., a obowiązki płatnika składek z tego tytułu na
obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe ponosił
S. sp. z o.o.
Sąd Okręgowy stwierdził, że to S. sp. z o.o. jest 100% właścicielem S.1 sp. z
o.o., ponadto zarząd w obydwu spółkach jest tożsamy. W ocenie Sądu pierwszej
instancji rzeczywistym i wyłącznym beneficjentem pracy wykonywanej przez
II USK 390/24
4
ubezpieczonych M.B., J.G., R.H., T.L., B.S. oraz K.W. była S. sp. z o.o., niezależnie
od tego czy pracowali na podstawie umowy o pracę czy umowy zlecenia. Co
prawda obie spółki mają odrębną osobowość prawną, jednakże nie sposób uznać,
że faktycznym pracodawcą dla ubezpieczonych, z którymi zawarto umowy o pracę
była spółka S. sp. z o.o., skoro z umów zleceń zawieranych z S.1 sp. z o.o. oraz S.
sp. z o.o. wynika, że ubezpieczeni nie mogli świadczyć pracy na rzecz innych
podmiotów bez zgody zleceniodawcy. Taka zgoda nie była wyrażana przez żadną
ze spółek przy zawieraniu umów zleceń i umowy o pracę, co wyraźnie wskazuje, że
ubezpieczeni byli traktowani jako pracownicy jednej firmy.
Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniosła odwołująca się.
W ocenie Sądu Apelacyjnego okoliczność, że S. Sp. z o.o. jest całościowym
udziałowcem w spółce S.1 Sp. z o.o. nie uprawnia do wniosku, że ubezpieczeni
świadczyli pracę na rzecz odwołującej się spółki na warunkach określonych w art.
22 § 1 k.p. Mimo powiązań pomiędzy spółkami, obie spółki formalnie stanowią
odrębne podmioty.
Ubezpieczeni pozostawali w stosunku pracy z S.1 sp. z o.o., a nie z S. sp. z
o.o., z którą to spółką ubezpieczeni równolegle pozostawali w cywilnoprawnym
stosunku umowy zlecenia. Organ rentowy nie zakwestionował tak
sformalizowanych stosunków prawnych między stronami. W szczególności nie
przedstawił okoliczności, z których wynikałoby, że ubezpieczeni w rzeczywistości
świadczyli pracę w ramach stosunku pracy na rzecz S. sp. z o.o., a nie na rzecz S.
1 sp. z o.o. Wydanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzji, opartych na
pewnych ustaleniach, nie zwalnia organu rentowego z obowiązku wykazania
inicjatywy dowodowej na wykazanie okoliczności, na które powołuje się w
zaskarżonych decyzjach. W ocenie Sądu drugiej instancji w realiach niniejszej
sprawy W ocenie Sądu Apelacyjnego organ rentowy nie wykazał, by S. Sp. z. o.o.
łączyły z ubezpieczonymi stosunki pracy, a co za tym idzie, że podlegają oni
ubezpieczeniom społecznym jako pracownicy odwołującej się spółki.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wywiódł organ rentowy,
zaskarżając w całości wyrok Sądu Apelacyjnego i opierając skargę kasacyjną na
II USK 390/24
5
obu podstawach kasacyjnych. Zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenie prawa
procesowego:
1) art. 3271 § 1 k.p.c., przez brak wskazania w uzasadnieniu przyczyn
nieuwzględnienia argumentacji i dowodów wskazanych przez organ rentowy;
2) art. 232 k.p.c. w zw. z art. 477 k.p.c., przez wydanie orzeczenia bez
przeprowadzenia merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ rentowy.
Skarżący
materialnego:
podniósł
również
zarzuty
naruszenia
przepisów
prawa
1) art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej w zw. z art. 22 § 1 k.p., przez
uznanie, że pracodawcą dla ubezpieczonych jest spółka S.1 Sp. z o.o., mimo że
właścicielem S.1 Sp. z o.o. jest odwołująca się spółka;
2) art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., przez przyjęcie, że organ rentowy nie
udowodnił, że rzeczywistym pracodawcą dla ubezpieczonych była odwołująca się
spółka, mimo że Sąd pominął materiał zgromadzony w aktach rentowych oraz nie
dokonał wykładni art. 3 k. p. w zw. z art. 22 § 1 k. p. z uwzględnieniem koncepcji
przebicia zasłony korporacyjnej;
3) art. 8 ust. 1 ustawy systemowej w zw. z art. 3 k.p. w zw. z art. 22 § 1 k.p.
przez uznanie, że pracodawcą dla ubezpieczonych jest spółka S.1 Sp. z o.o., mimo
że z dokumentacji załączonej do akt sprawy wynika, że rzeczywistym pracodawcą
dla ubezpieczonych pozostawała odwołująca się spółka (przebicie zasłony
korporacyjnej);
4) art. 3 k.p., w zw. z art. 22 § 1 k.p., przez niedokonanie ich wykładni z
uwzględnieniem koncepcji przebicia zasłony korporacyjnej;
5) art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 4 pkt 2 ppkt a w zw. z art. 8 ust. 2a oraz art. 17
ust. 1 ustawy systemowej, przez jego niezastosowanie, mimo że z załączonych do
sprawy akt rentowych wynika, że w przedmiotowej sprawie doszło do tzw. przebicia
zasłony korporacyjnej, a tym samym umowy o pracę zawarte z S.1 Sp. z o.o. na
gruncie przepisów prawa ubezpieczeń społecznych należy traktować jako
nieważne.
II USK 390/24
6
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w
całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie
wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie odwołania spółki, a
ponadto o zasądzenie od odwołującej się spółki na rzecz organu rentowego
kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania organ rentowy
powołał się na oczywistą jej zasadność. Wskazał, że Sąd powinien poddać decyzję
organu kontroli merytorycznej. Powinien zbadać czy organ rentowy prawidłowo
zastosował przepisy prawa przy ustalonym stanie faktycznym i ustalić, czy
faktycznie nastąpiło tzw. przebicie zasłony korporacyjnej prowadzące do obejścia
art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. W ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny nie
dokonał wykładni art. 3 k. p. w zw. z art. 22 § 1 k. p. w świetle koncepcji przebicia
zasłony korporacyjnej. Ograniczył się do badania powiązań osobowo-kapitałowych
pomiędzy tymi podmiotami wyłącznie z perspektywy art. 22 § 1 k.p. Ponadto
zdaniem organu rentowego ciężar dowodu w sprawach z zakresu ubezpieczeń
społecznych spoczywa na ubezpieczonych i płatnikach składek, ponieważ to te
podmioty kwestionują zasadność i prawidłowość decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną odwołująca się spółka i zainteresowany
S.1 sp. z o.o. wniosły o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz
zasądzenie od organu na rzecz odwołującej się i zainteresowanego zwrotu kosztów
postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymagań warunkujących
przyjęcie jej do rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
II USK 390/24
7
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien zatem
wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z powołanych powyżej okoliczności, a
jego uzasadnienie powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście,
biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba
merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie
jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, lecz
pozainstancyjnym nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym zakwestionowanie
prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, z uwagi na przeważający w jej
charakterze element interesu publicznego.
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wymienia
wprawdzie przepis art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wskazuje jednak na oczywistą
zasadność skargi kasacyjnej, a więc przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w ujęciu art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c. należy rozumieć sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej
instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna od razu, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania
prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr
453107; z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z 26 lutego 2001 r.,
I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 Nr 20, poz. 494; z dnia 17 października 2001 r.,
I PKN 157/01, OSNP 2003 Nr 18, poz. 437; z 8 marca 2002 r., I PKN 341/01,
OSNP 2004 Nr 6, poz. 100 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2008 r.,
I UK 218/07, LEX nr 375616). Oznacza to, że we wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie
konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w
oczywisty sposób sprzeczny (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada
2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Przyjmuje się, że nie spełnia tych wymagań
odwołanie się do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam zarzutu
II USK 390/24
8
określeniem „rażącego”, czy „oczywistego” naruszenia prawa, jeżeli nie zostanie
wykazane, w czym przejawia się owa oczywistość wydania wadliwego orzeczenia
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 lutego 2014 r., III PK 86/13, LEX nr
1644571; z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr 1511117; z 11 kwietnia
2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587). Chodzi zatem o taką sytuację, gdy nie tylko
zgłoszony zarzut naruszenia przepisu prawa jest słuszny, ale także stwierdzona
nieprawidłowość jest tego rodzaju, że powoduje jaskrawą wadliwość zaskarżonego
orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2016 r., V CSK
622/15, LEX nr 2057365).
Oceniany w tym kontekście wniosek pozwanego organu o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania, oparty na przesłance „oczywistej zasadności” nie
spełnia wyżej określonych ustawowych kryteriów.
W odniesieniu do podnoszonej przez skarżącego kwestii rozkładu ciężaru
dowodów w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, zauważyć można, że
postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych toczy się generalnie
według zasady kontradyktoryjnego postępowania, a w nim o rodzaju i zakresie
roszczenia decyduje odwołujący się (postanowienie Sądu Najwyższego z
6 listopada 2024 r., II USK 216/24, LEX nr 3781388). Ciężar udowodnienia
twierdzeń spoczywa na tej stronie, która je zgłasza (art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że w
postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych rozkład ciężaru dowodów zależy
od rodzaju decyzji. Jeżeli jest to decyzja, w której organ zmienia sytuację prawną
ubezpieczonego, to powinien wykazać uzasadniające ją przesłanki faktyczne. Już
w wyroku Sądu Najwyższego z 15 lutego 2007 r. (w sprawie I UK 269/06, OSNP
2008 nr 5-6, poz. 78), wskazano, że na organie rentowym, który przyjął zgłoszenie
do ubezpieczenia pracowniczego i nie kwestionował tytułu tego zgłoszenia oraz
przyjmował składki, spoczywa ciężar dowodu, że strony umowy o pracę złożyły
fikcyjne oświadczenia woli. Wydanie decyzji przez organ rentowy w postępowaniu
administracyjnym nie zwalnia go zatem od udowodnienia przed sądem podstawy
faktycznej decyzji, zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu wynikającą z art. 6
k.c. (por. wyroki Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2010 r., II UK 148/09, LEX nr
577847 czy z 9 grudnia 2008 r., I UK 151/08, LEX nr 518057).
II USK 390/24
9
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd drugiej instancji
szczegółowo odniósł się do środków dowodowych przedstawionych przez niego w
toku postępowania i trafnie przyjął, że nie jest możliwe choćby uprawdopodobnienie,
aby między zainteresowanym a spółką zależną nie istniał stosunek pracy, który w
rzeczywistości był wykonywany. Przeprowadzona została szczegółowa analiza przy
uwzględnieniu zaoferowanych dowodów, mająca na celu weryfikację prawidłowości
twierdzeń skarżącego wynikających z wydanych decyzji. Nie sposób więc
stwierdzić na czym rzeczywiście miałoby polegać naruszenie reguły rozkładu
ciężaru dowodu, skoro korzystna dla odwołującej się okoliczność (wykonywanie
pracy dla spółki zależnej) została udowodniona, zaś okoliczność wykazana przez
skarżącego (zależność spółki będącej pracodawcą od odwołującej się) nie
wpływała na konkluzję co do tego, że pracodawcą zainteresowanych faktycznie
powinna być odwołująca się spółka.
Sąd Najwyższy wielokrotnie dotychczas wskazywał, że w orzecznictwie
utrwalona jest wykładnia negująca możliwość skutecznego podnoszenia w skardze
kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 6 k.c., gdy faktycznie zmierza on do
zakwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych (por. wyroki: z dnia
13 czerwca 2000 r., V CKN 64/00, OSNC 2000 nr 12, poz. 232; z dnia
15 października 2004 r., II CK 62/04, LEX nr 197635; z dnia 8 listopada 2005 r.,
I CK 178/05, LEX nr 220844 oraz z dnia 15 lutego 2008 r., I CSK 426/07, LEX nr
465919), tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie.
Sąd Apelacyjny wyjaśnił, wszakże, że organ rentowy nie poczynił żadnych
ustaleń faktycznych odnoszących się do indywidualnej sytuacji ubezpieczonych.
Sąd ten stwierdził również, że organ rentowy nie przedstawił żadnych dowodów na
potwierdzenie, że pracodawcą ubezpieczonych była w istocie S. sp. z o.o., mimo
braku umów o pracę zawartych przez ubezpieczonych z tą spółką. Organ rentowy
ograniczył się tylko do przedłożenia na płycie CD bardzo obszernych akt kontroli,
nie wskakując przy tym o przeprowadzenie dowodu z których dokumentów,
znajdujących się na płycie, wnosi. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że z akt
osobowych ubezpieczonych wynikało, że umowę o pracę zawarli z S.1
Organ rentowy we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się
również koncepcję tzw. „przebicia zasłony korporacyjnej”. Warto więc zauważyć, że
II USK 390/24
10
poglądy wyrażone między innymi w wymienionym w skardze kasacyjnej wyroku
Sądu Najwyższego z 3 października 2017 r. (II UK 488/16, LEX nr 2361596)
bazowały na ustaleniu, że spółkę zależną i spółkę dominującą łączyła umowa, na
mocy której spółka zależna zobowiązała się do realizacji usług na rzecz spółki
dominującej przez swoich pracowników i na tej podstawie kierowała swoich
pracowników do wykonywania pracy w spółce dominującej i otrzymywała za to
wynagrodzenie. Takich relacji nie ustalono w niniejszej sprawie, a to one pozwalały
na wyciągnięcie wniosku o nadużywaniu konstrukcji osobowości prawnej lub
konstrukcji pracodawcy wynikającej z definicji zawartej w art. 3 k.p. ze skutkiem
polegającym na uznaniu, że określone działania podejmowane przez jeden podmiot
uznaje się w istocie za działania innego podmiotu (gdy spółka handlowa będąca
„prawdziwym pracodawcą” tworzy kontrolowaną przez siebie spółkę, powierzając
jej funkcję zatrudniania pracowników celem obejścia prawa i uniknięcia
zobowiązań).
Wobec niewykazania istnienia powołanych w skardze kasacyjnej przesłanek
uzasadniających skierowanie sprawy do merytorycznego rozpoznania, Sąd
Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. - orzekł o odmowie jej przyjęcia.
O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących koszty zastępstwa
prawnego odwołującej się spółki i zainteresowanej spółki, orzeczono na podstawie
art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. w
kwocie wynikającej z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z
2023 r. poz. 1935 ze zm.), a w zakresie odsetek - na podstawie art. 98 § 11 k.p.c.
[SOP]
