II SAB/Wr 1369/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wymiany karty pobytu I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. D. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej również: Wojewoda, organ) "w sprawie wydania plastikowej karty na podstawie decyzji organu o zmianie zezwolenia na pobyt czasowy".

Skarżący, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 229 ust. 1 i art. 235 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079, dalej: u.o.c.), wnioskował o: 1/ zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do wydania skarżącemu karty pobytu w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, w razie gdy karta pobytu będzie nadal ważna w tym momencie; 2/ stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3/ przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł; 4/ zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 23 września 2024 r., organ wydał decyzję o zmianie, na wniosek skarżącego, decyzji tego organu z 27 października 2022 r. udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji do dnia 31 marca 2025 r. w części dotyczącej ważności zezwolenia – termin ten przedłużono do 27 października 2025 r. W związku z tym strona skarżąca złożyła w dniu 16 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu) wniosek o wymianę plastikowej karty pobytu na podstawie wyżej wskazanej decyzji. Jak podkreślono, wniosek ten nie został zarejestrowany w systemie rejestracji wniosków cudzoziemców ani skarżący nie otrzymał żadnej informacji o stanie jego sprawy. Podniesiono nadto, że długie postępowanie w sprawie wymiany karty pobytu spowoduje wygaśnięcie ważności nowego dokumentu jeszcze przed jego wydaniem, przy czym dokument ten jest skarżącemu niezbędny, bowiem jest on specjalistą, który wykonuje swoją pracę w obszarze międzynarodowym, wymagającym zagranicznych podróży służbowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że na mocy art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 337 ze zm., dalej: ustawa pomocowa) termin dotyczący nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu postępowania w sprawach dotyczących cudzoziemców został przedłużony do 4 marca 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie przedmiot skargi został określony, zgodnie z treścią jej petitum, jako bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wydania plastikowej karty pobytu. Ze względu jednak na okoliczności wynikające zarówno z analizy akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia skargi, w którym wskazano, że postępowanie, w ramach prowadzenia którego bezczynność organu zaskarżono, zainicjowane zostało wnioskiem skarżącego o wymianę karty pobytu w związku z wydaniem przez organ decyzji zmieniającej wcześniej podjętą decyzję zezwalającą stronie na pobyt czasowy w zakresie terminu obowiązywania tego zezwolenia, przedmiot niniejszej sprawy został określony jako bezczynność Wojewody w sprawie wymiany karty pobytu. Należy w związku z tym również zaznaczyć, odnosząc się do okoliczności powoływanych przez organ w odpowiedzi na skargę, że przepis art. 100d ustawy pomocowej w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do biegu terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia, zmiany lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, stały lub pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, nie zaś do wszelkich spraw dotyczących cudzoziemców.

Ze względu na tak wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została poprzedzona złożonym w dniu 1 sierpnia 2025 r. ponagleniem. Tym samym spełniony został warunek formalny wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a.

Przystępując do rozpoznania skargi zaznaczyć najpierw należy, że zainicjowana nią kontrola sądowa dokonywana jest na dzień jej wniesienia. W konsekwencji, Sąd bada zasadność skargi uwzględniając głównie stan prawny obowiązujący do dnia wniesienia skargi.

Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a., jednak wynika z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca określa bowiem bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma zatem znaczenia, z jakich powodów dana sprawa nie została załatwiona, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca.

Oceniając działanie organów w tym kontekście uwzględnić trzeba, że zobowiązane są one do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służą m.in. przepisy określające terminy załatwienia spraw (art. 35 – 36 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie ocenie Sądu została poddana bezczynność Wojewody w wymianie cudzoziemcowi karty pobytu. Wobec powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 242 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm., dalej: u.o.c.) karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Jak stanowi zaś art. 245 ust. 3 u.o.c., kartę pobytu wymienia lub odmawia jej wymiany wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Z art. 245 ust. 6 u.o.c. wynika natomiast, że odmowa wydania albo wymiany karty pobytu następuje w drodze decyzji. Należy zatem przyjąć, że brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania (również wymiany) karty pozostaje poza kontrolą sądu. Wskazuje się nadto, że wydanie (wymiana) karty pobytu ma charakter materialno-techniczny i należy je zaliczyć do grupy czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co implikuje dopuszczalność skargi w tym przedmiocie (por. wyroki NSA: z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 775/22, z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 933/22, z 21 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 829/22, dostępne w CBOSA).

Karta pobytu jest dokumentem, który w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy (art. 242 u.o.c.). Jej wymiana również znajduje swoje umocowanie w przepisach wyżej powoływanej ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 229 ust. 1 u.o.c., dokumenty, o których mowa w art. 226 pkt 1-5 (w tym karta pobytu), wydaje się i wymienia na wniosek cudzoziemca (z wyłączeniem pierwszej karty pobytu, którą, zgodnie z ust. 2 przytoczonego przepisu, poza przypadkami wymienionymi w ust. 4, wydaje się z urzędu). Stosowanie zaś do art. 241 pkt 1 u.o.c., kartę pobytu wymienia się w przypadku zmiany danych umieszczonych w dotychczasowej karcie pobytu. Należy nadto podkreślić, że w przypadku zaistnienia przesłanki wymiany tego dokumentu, uchylanie się od tego obowiązku usankcjonowane jest karą grzywny (art. 465 ust. 1 pkt 4 u.o.c.).

Należy nadto zaznaczyć, że wszelkie czynności organów związane z kartą pobytu podejmowane są w ramach określonej procedury. Przy czym pewne czynności jak m.in. odmowa wydania (wymiany), odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania (wymiany), zostają ujęte w rygory określone przepisami k.p.a. I tak odmowa wydania lub wymiany karty następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 245 ust. 6 u.o.c.). W art. 247 u.o.c. przewidziano zaś, że cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania karty pobytu lub jej wymiany, gdy przy składaniu wniosku o jej wydanie lub wymianę albo w terminie, o którym mowa w art. 246 ust. 2 u.o.c., nie złożył on odcisków linii papilarnych w celu wydania lub wymiany karty pobytu. Zgodnie natomiast z art. 227 u.o.c. w przypadku, gdy którykolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 226 u.o.c. (w tym karta pobytu), został wydany osobie nieuprawnionej, organ wydający ten dokument stwierdza, w drodze decyzji, jego nieważność. Regulacje powyższe dowodzą, że okolicznościom prawnym i faktycznym, w oparciu o które dokonywane jest określenie sytuacji prawnej cudzoziemca w postaci szeroko pojętej procedury wydania karty pobytu ustawodawca nadał ramy przewidziane w k.p.a. Przy czym sama procedura wydania karty pobytu kończy się czynnością materialno-techniczną, nie zaś decyzją lub postanowieniem. Wyraża się podjęciem czynności faktycznej mającej związek z potrzebą dokonania personalizacji karty i zleceniem jej sporządzenia (wydrukowania) przez właściwy podmiot i wywołuje bezpośrednio skutki w sferze zewnętrznej administracji (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 1132/22, dostępne w CBOSA).

W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył do organu wniosek o wymianę karty pobytu w dniu 16 grudnia 2024 r. (data wpływu do organu) w związku z wydaniem przez Wojewodę w dniu 23 września 2024 r. decyzji o zmianie decyzji z 27 października 2022 r. udzielającej cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji do dnia 31 marca 2025 r. w części dotyczącej ważności zezwolenia – przedłużając ten termin do 27 października 2025 r. Wniosek ten został błędnie dołączony przez organ do akt administracyjnych sprawy dotyczącej odrębnego postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji wszczętego jego wnioskiem w dniu 31 maja 2024 r. Akta te zostały przekazane Sądowi w związku ze skargą na bezczynność organu w ramach ww. postępowania, zarejestrowaną pod sygnaturą II SAB/Wr 1462/25.

Wypada zaznaczyć, że czynność w postaci wydania (wymiany) karty pobytu nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a jedynie podjęcia działań natury faktycznej w postaci spersonalizowania nowego dokumentu i wysłania zlecenia jego wydruku Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Mając na uwadze charakter tych czynności uznać należy, że podjęcie działań w sprawie wydania karty pobytu ma charakter postępowania uproszczonego – bez konieczności postępowania wyjaśniającego. Charakter tych czynności jako technicznych pozwala na porównanie ich z instytucją wydawania zaświadczeń i na pomocnicze (nie bezpośrednie) zastosowanie terminu wynikającego z art. 217 § 3 k.p.a. Oznacza to, że organ powinien wykazać inicjatywę nie później niż w terminie 7 dni, a w wyjątkowych przypadkach, kiedy np. zachodzi potrzeba zlokalizowania akt administracyjnych oraz sformułowania odpowiedniego podania do innego organu lub sądu, okres ten nie powinien przekraczać 14 dni (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 712/22, z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 1025/22 i z 14 lutego 2023 r. II OSK 1134/22 oraz powołane tam orzecznictwo NSA, dostępne w CBOSA).

W realiach badanej sprawy wniosek skarżącego o wymianę karty pobytu wpłynął do Wojewody w dniu 16 grudnia 2024 r. W tych okolicznościach organ powinien niezwłocznie podjąć czynności zmierzające do wymiany tego dokumentu. Z akt sprawy wynika, że od czasu złożenia wniosku aż do wniesienia niniejszej skargi, tj. przez dziewięć miesięcy, Wojewoda nie przejawiał zainteresowania sprawą ani nie podejmował żadnych czynności procesowych zmierzających do załatwienia sprawy. Opisane zachowanie Wojewody wypełnia zatem znamiona bezczynności rozumianej zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę całokształt powyższych ustaleń, uwzględniając także zakres stwierdzonego naruszenia prawa Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikowaną formą bezczynności będzie bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Może być to zatem tylko taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a przy tym stanowić rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 659/23, dostępne w CBOSA).

Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie rażące (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1218/25, dostępne w CBOSA).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że Wojewoda znacznie przekroczył termin wymiany skarżącemu karty pobytu. Zaistniała dziewięciomiesięczna zwłoka nosi cechy rażącego naruszenia prawa ze względu na kilkunastokrotne przekroczenie ustawowego terminu załatwienia sprawy oraz brak należytej aktywności organu w postępowaniu. Zwłoka, która wystąpiła w niniejszym postępowaniu, została zatem zawiniona przez organ, który nie dołożył należytych starań, aby zakończyć postępowanie zgodnie z wymogiem art. 12 k.p.a.

Zachowanie organu pozostaje więc w jawnej i oczywistej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania oraz z przepisami wyznaczającymi terminy załatwienia sprawy. Niezałatwienie sprawy, wymagającej od organu podjęcia wyłącznie czynności materialno-technicznej, przez dziewięć miesięcy, podważa nie tylko wskazane wcześniej regulacje procesowe ale również zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników dla władzy publicznej wyrażoną w art. 8 k.p.a. Postawa organu nie daje się także pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Nosi przy tym znamiona oczywistości, które w okresie przed wniesieniem skargi nie miało żadnego racjonalnego uzasadnienia mogącego usprawiedliwiać organ administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I i II sentencji wyroku).

Mając zaś na uwadze, że do dnia wyrokowania nie zostało wykazane, że sprawa została załatwiona w formie prawem przewidzianej – wobec niezałatwienia przez organ wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2024 r. o wymianę karty pobytu – zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni, liczonym od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku).

W konsekwencji przedstawionej wyżej oceny bezczynności, korzystając z uprawnienia przyznanego art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w wysokości 300 zł (pkt IV sentencji wyroku).

Zgodnie z powyższą regulacją, sąd może bowiem orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest związany wnioskiem ani zakresem żądania strony, zaś oceniając przesłanki do przyznania sumy pieniężnej bierze pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy, leżące zarówno po stronie organu, jak i samej strony, takie jak np. czas trwania postępowania, stopień bezczynności, jej okoliczności indywidualne i dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona, rodzaj sprawy, w której nastąpiła bezczynność oraz jej znaczenie dla strony skarżącej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej oparte jest więc na instytucji uznania sędziowskiego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1896/24, dostępne w CBOSA).

Należy podkreślić, że środek w postaci przyznania stronie skarżącej od organu sumy pieniężnej stanowi dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Pełni nie tylko funkcję prewencyjno-represyjną, z uwagi na groźbę konieczności wydatkowania określonej kwoty ze środków publicznych na rzecz strony postępowania, a tym samym wzmacnia gwarancję terminowego załatwiania spraw, ale także funkcję kompensacyjną. Przyznanie stronie sumy pieniężnej pozostaje bez wpływu na przysługujące jej od organu odszkodowanie. Ma być ono natomiast swego rodzaju rekompensatą za krzywdę moralną spowodowaną bezczynnością organu i za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałego sposobu rozpoznawania jej sprawy przez organ (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 868/23 oraz cytowane tam orzecznictwo, dostępne w CBOSA).

Przyznawanie takich świadczeń stronom przez sądy ma na celu wymuszenie na organach podjęcie skutecznych działań zapewniających prawidłową realizację ich zadań. Jednocześnie Sąd nie jest związany wnioskiem ani zakresem żądania strony, a oceniając przesłanki do przyznania sumy pieniężnej bierze pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił żądania strony co do wysokości sumy, która powinna być przyznana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że zasądzona kwota jest adekwatna i wystarczająca w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. W ocenie Sądu zasądzona kwota z jednej strony zadośćuczyni stronie za opieszałość organu administracji w załatwieniu jej sprawy, z drugiej będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie postępowania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I – IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).