II SAB/Wa 97/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi T. U. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r., przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP, T. U. (dalej także: "Skarżący"; "Wnioskodawca") na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") zwrócił się do Ministra Zdrowia (dalej: "Minister", "Organ") o udostępnienie informacji poprzez podanie:

1. Dla każdego miesiąca 2020 roku (z wyjątkiem stycznia i lutego) roku oraz dla każdego miesiąca 2021 roku (z wyjątkiem listopada i grudnia) liczby zgonów w Polsce z powodu COVID-19, ale bez stwierdzonych chorób współistniejących. Wskazał, że odpowiedzi należy udzielić w formie tabeli z uwzględnieniem podziału na następujące grupy wiekowe: Grupa 1 - osoby w wieku 0-11 lat Grupa 2 - osoby w wieku 12-17 lat Grupa 3 - osoby w wieku 18-30 lat Grupa 4 - osoby w wieku 31-40 lat Grupa 5 - osoby w wieku 41-50 lat Grupa 6 - osoby w wieku 51-60 lat Grupa 7 - osoby w wieku 61-70 lat Grupa 8 - osoby w wieku 71-80 lat Grupa 9 - osoby w wieku 81 lat i starsze.

2. Dla każdego miesiąca 2021 roku (z wyjątkiem listopada i grudnia) liczby zgonów w Polsce z powodu COVID-19, ale bez stwierdzonych chorób współistniejących osób, które nie przyjęły żadnej szczepionki przeciwko COVID-19. Wskazał, że odpowiedź powinna objąć grupy wiekowe jak w punkcie 1.

3. Dla każdego miesiąca 2021 roku (z wyjątkiem listopada i grudnia) liczby zgonów w Polsce z powodu COVID-19, ale bez stwierdzonych chorób współistniejących osób, które przyjęły szczepionkę przeciwko COVID-19, ale nie osiągnęły statusu osoby zaszczepionej przeciwko COVID-19. Wskazał, że odpowiedź powinna objąć grupy wiekowe jak w punkcie 1.

4. Dla każdego miesiąca 2021 roku (z wyjątkiem listopada i grudnia) liczby zgonów w Polsce z powodu COVID-19, ale bez stwierdzonych chorób współistniejących osób, które osiągnęły status osoby zaszczepionej przeciwko COVID-19. Wskazał, że odpowiedź powinna objąć grupy wiekowe jak w punkcie 1.

5. Dla każdego miesiąca 2021 roku, z wyjątkiem listopada i grudnia, liczby wykonanych szczepień przeciwko COVID-19 w grupach wiekowych określonych w punkcie 1.

6. Dla każdego miesiąca 2021 roku z wyjątkiem listopada i grudnia liczby osób, które osiągnęły status osoby zaszczepionej przeciwko COVID-19 w grupach wiekowych określonych w punkcie 1."

W dniu [...] stycznia 2022 r., Organ, drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP, przekazał Skarżącemu odpowiedź na jego wniosek wskazując, że statystyki zakażeń i zgonów z powodu COVID-19, z uwzględnieniem szczepienia przeciw COVID-19, umożliwiające przedstawienie danych w przekrojach płci i wieku zostały udostępnione na stronach internetowych:

https://basiw.mz.gov.pl/index.html#/visualization?id=3761 (statystyki 2021 r.) https://basiw.mz.gov.pl/index.html#/visualization?id=3653 (statystyki 2020r.)

Ponadto Minister poinformował, że liczba zgonów z powodu COVID-19 obejmuje:

- zgony bez chorób współistniejących - zgon z powodu COVID-19, przy czym osoba zmarła nie miała innych schorzeń;

- zgony z chorobami współistniejącymi - zgon z powodu COVID-19, przy czym u osoby zmarłej występowały inne schorzenia, zwykle przewlekłe, które mogły mieć wpływ na zakażenie i przebieg COVID-19.

Jednocześnie Minister stwierdził, że analiza i wnioskowanie na podstawie jednego zbioru, nie daje pełnego obrazu zgonów z powodu COVID-19. Wskazał też, że z uwagi na wprowadzanie korekt przez komórki Państwowej Inspekcji Sanitarnej, mogą także występować rozbieżności z wcześniejszymi raportami publikowanymi przez Ministerstwo Zdrowia.

W dniu [...] stycznia 2022 r., za pośrednictwem platformy e-PUAP, do Ministerstwa Zdrowia wpłynęło ponaglenie Skarżącego, w którym stwierdził, że pod wskazanym adresami internetowymi nie widnieją odpowiedzi na jego pytania, gdyż do osób niezaszczepionych zaliczono osoby, które przyjęły szczepionkę i które nie osiągnęły statusu osób w pełni zaszczepionych. Skarżący podał, że żąda udostępnienia informacji o liczbie zgonów, z uwzględnieniem osób, którym podano szczepionkę, a które nie osiągnęły statusu osoby w pełni zaszczepionej.

W dniu [...] stycznia 2022 r. Organ, drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP, wezwał Skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu społecznego w udostępnieniu wnioskowanych informacji.

W dniu [...] stycznia 2022 r., T. U., za pośrednictwem platformy

ePUAP wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra do załatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie - w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do jej odrzucenia - o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej ze względu na fakt, że w sprawie nie zachodzi stan bezczynności.

W uzasadnieniu, w odniesieniu do pisma z dnia [...] stycznia 2022 r., Organ wyjaśnił, że zostało ono zakwalifikowane jako nowy wniosek z uwagi na szeroki zakres wniosku oraz fakt, iż w dniu wpłynięcia wniosku Organ nie dysponował zestawieniami w nim wskazanymi, a także związaną z tym koniecznością wykonania dedykowanych prac analitycznych w różnych zbiorach danych, wyznaczył w dniu [...] lutego 2022 r., drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP, nowy termin załatwienia sprawy na dzień 1 marca 2022 r.

Ponadto stwierdził, iż ww. ponaglenie z dnia [...] stycznia 2022 r. różni się od zakresu wniosku z dnia [...] grudnia 2021 r., na który udzielono odpowiedzi w dniu [...] stycznia 2022 r.

W związku z powyższym Organ zakwalifikował ww. ponaglenie jako nowy wniosek i wezwał Skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu objętych nim informacji.

Minister zauważył, że zgodnie z ustawą z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 955 ze zm.) podmiotem właściwym w sprawie gromadzenia i udostępniania danych o zgonach wraz z ich przyczynami jest Główny Urząd Statystyczny. Wskazał, że Główny Urząd Statystyczny nadzorowany jest przez Prezesa Rady Ministrów, a nie Ministra Zdrowia, co wynika z ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. 2021 poz. 1893 ze zm.). Ponadto kwestia przekazywania danych z karty zgonu w celach statystycznych uregulowana jest w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. 2021 poz. 709, ze zm.) oraz ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. 2020 poz. 1947).

Zdaniem Organu, z powyższych regulacji wynika brak właściwości Ministra w zakresie gromadzenia i zestawiania danych w sposób objętym wnioskiem.

Organ zwrócił uwagę, że do Ministerstwa Zdrowia nie są przekazywane kopie kart zgonów, zatem Minister nie dysponuje danymi jednostkowymi o przyczynie zgonu, które mógłby zestawić z wnioskowanymi danymi w sposób gwarantujący uniknięcie wszelkich wątpliwości co do przyczyny zgonu. W związku z tym, Organ nie jest w stanie wskazać wyjściowej przyczyny zgonu bez zwrócenia do właściwych organów.

Niemniej jednak Organ podkreślił, że pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie, w jakim dysponował objętymi wnioskiem danymi z zachowaniem 14-dniowego terminu.

W ocenie Ministra powyższe okoliczności wykluczają możliwość postawienia Organowi zarzutu bezczynności i czynią skargę niezasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.").

Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest do rozpatrzenia wniosku Organu o odrzucenie skargi z uwagi na braki formalne skargi, które Organ upatruje w tym, że skargę, stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, można uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Tymczasem w nin. sprawie wymóg ten nie został przez Skarżącego dopełniony.

Akceptując co do zasady powyższy pogląd, Sąd wyjaśnia, że sprawie – w związku z wezwaniem Sądu z dnia [...] kwietnia 2022r. o podpisanie załącznika do dokumentu elektronicznego z dnia [...] stycznia 2022r. podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym - Skarżący uzupełnił powyższy brak formalny i złożył w dniu [...] kwietnia 2022r. w wyznaczonym przez Sąd terminie podpis elektroniczny na załączniku do dokumentu elektronicznego z dnia [...] stycznia 2022r. (k. 49 w zw. z k. 50 i 52 akt sądowych).

W związku z powyższym wniosek Organu o odrzucenie skargi należało uznać jako bezprzedmiotowy i oddalić zarzut.

Odnosząc się do meritum sprawy. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zarzucana w sprawie bezczynność Ministra nie miał a miejsca.

W punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności.

W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).

Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa (m.in. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, publ.: LEX nr 491969).

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Stwierdzenie po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej stanu bezczynności na gruncie U.d.i.p, wymaga dokonania uprzedniej oceny co do skutecznego skorzystania przez ten podmiot ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie.

Analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: "K.p.a.") kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 i 36 K.p.a.). Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.

Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Przyjąć należy, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej.

Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień z art. 36 K.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten ma charakter instrukcyjny.

Jednocześnie zaakcentować trzeba, że od milczenia organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12, publ.: LEX nr 1260046).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021r. Skarżący wystąpił do Ministra Zdrowia o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie określonych danych (szczegółowo opisanych na wstępie w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia).

Organ, w dniu [...] stycznia 2022r., z zachowaniem 14-dniowego terminu, a więc w zgodzie z wymogiem określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP, poinformował Skarżącego, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie dotyczy ogólnodostępnej bądź będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie.

Jednocześnie poinformował Wnioskodawcę, że statystyki zakażeń i zgonów z powodu COVID-19, z uwzględnieniem szczepienia przeciw COVID-19, umożliwiające przedstawienie danych w przekrojach płci i wieku zostały udostępnione na stronach internetowych (https://basiw.mz.gov.pl/index.html#/visualization?id=3761 [statystyki 2021 r.]; https://basiw.mz.gov.pl/index.html#/visualization?id=3653 [statystyki 2020r.], a także, że liczba zgonów z powodu COVID-19 obejmuje "zgony bez chorób współistniejących - zgon z powodu COVID-19, przy czym osoba zmarła nie miała innych schorzeń" i "zgony z chorobami współistniejącymi - zgon z powodu COVID-19, przy czym u osoby zmarłej występowały inne schorzenia, zwykle przewlekłe, które mogły mieć wpływ na zakażenie i przebieg COVID-19."

Z powyższego wynika, że wniosek Skarżącego z dnia [...] grudnia 2021r. nie spotkał się z "milczeniem" organu, lecz z konkretną reakcją i odpowiedzią Ministra, w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz w wymaganej prawem formie, przy czym organ udzielił tych informacji, którymi faktycznie dysponował, wyjaśniając jednocześnie wnioskodawcy, że nie jest właściwy w zakresie gromadzenia i zestawienia danych w sposób objęty wnioskiem tj. co do danych z kart zgonu, gdyż te gromadzi i jest ich dysponentem Główny Urząd Statystyczny.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że w dacie wniesienia skargi, organ pozostawał w stanie bezczynności wobec wniosku Skarżącego z dnia [...] grudnia 2021r. nawet jeśli Skarżący uznaje, że odpowiedź na te wniosek jest dla niego niesatysfakcjonująca, czemu dał wyraz w ponagleniu do wniosku z dnia [...] stycznia 2022r.

Jednocześnie Sąd zauważa, że przedmiotowe "ponaglenie", będące swoistego rodzaju "repliką" na uzyskaną przez Skarżącego odpowiedź Organu z dnia [...] stycznia 2022r., w swej treści różni się od zakresu przedmiotowego wniosku z dnia [...] grudnia 2021r. i dlatego Organ zakwalifikował je jako nowy wniosek i wezwał Wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Powyższa konstatacja jest o tyle istotna, że zarzuty Skarżącego dotyczące "nowego" wniosku, wynikającego z dodatkowych pytań zawartych w "ponagleniu" nie są przedmiotem sądowej kontroli w nin. sprawie, tj. skargi na bezczynność organu w zakresie wniosku z dnia [...] grudnia 2021r.

Jedynie ubocznie można dodać, że Minister Zdrowia po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia [...] stycznia 2022r. (tj. wspomnianego "ponaglenia") wydał decyzję z dnia [...] marca 2022r. w której odmówił Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym w tymże wniosku ("ponagleniu").

Reasumując dotychczasowe rozważania oraz przedstawione ustalenia, Sąd uznał, że zarzucana bezczynność nie miała miejsca i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.