II SAB/Wa 87/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Partię Polityczną [...] z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych); 4. zasądza od Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Wnioskiem z [...] czerwca 2021 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący", "stowarzyszenie") wystąpiło do partii politycznej [...] z siedzibą w [...] (dalej: "partia polityczna") o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie:

• informacji o wszystkich umowach zawartych przez partię z kontrahentami od 1 stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku poprzez podanie strony każdej umowy, przedmiotu umowy, kwoty umowy oraz daty jej zawarcia;

• historii rachunków bankowych partii ze wszystkich kont od [...] stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku;

• skanów uchwał podjętych w okresie od [...] stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku dotyczących wysokości składek wraz ze zmieniającymi uchwałami;

• skanów umów i porozumień z innymi partiami politycznymi, stowarzyszeniami, fundacjami, ruchami politycznymi zawartych w okresie od [...] stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku.

Jednocześnie skarżący wniósł o przesłanie żądanych informacji na wskazany adres poczty elektronicznej.

Powyższy wniosek został doręczony partii politycznej listem poleconym o nr [...] w dniu [...] lipca 2021 r.

Wobec braku odpowiedzi na wniosek informacyjny, stowarzyszenie (pismem z 15 grudnia 2021 r.) wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność partii politycznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja RP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, a tym samym nieuzasadnione ograniczenie skarżącemu prawa do informacji;

2) art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, a podmiot zobowiązany jest do powiadomienia w terminie określonym w ust. 1 o przyczynach opóźnienia oraz możliwości udostępnienia informacji, poprzez niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej i braku odpowiedzi na złożony wniosek, przy jednoczesnym zaniechaniu powiadomienia o przyczynach opóźnienia i formie w jakiej informacja może być niezwłocznie udostępniona;

3) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 w zakresie w jakim z konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez zaniechanie udostępnienia informacji objętych wnioskiem, co prowadzi do ograniczenia debaty publicznej o finansach partii politycznych oraz działaniach partii politycznych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie partii politycznej do załatwienia w całości jego wniosku z [...] czerwca 2021 r.; stwierdzenie, że bezczynność partii politycznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie partii politycznej grzywny; zasądzenie od partii politycznej na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie podkreśliło, że partia polityczna jest organem zobowiązanym do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a objęte wnioskiem żądania niewątpliwie stanowią informację publiczną, jak również informację jawną w rozumieniu Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 372 ze zm.; dalej: "u.p.p."). Skarżąca powołała się na art. 11 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 24 ust. 1 u.p.p., a także orzeczenia sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę partia polityczna wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania od skarżącego. Podkreśliła, iż jest podmiotem specyficznym, na którym spoczywa też obowiązek udostępniania informacji publicznej, o czym stanowi art. 4 ust. 2 u.d.i.p. Charakter podmiotów takich jak partie polityczne czy związki zawodowe (będących organizacjami lub zrzeszeniami obywatelskimi o celach obejmujących udział w życiu publicznym w zakresie odpowiadającym ustawowej konstrukcji tych organizacji) powoduje, że interpretacja ich obowiązków na gruncie u.d.i.p. musi być odmienna od obowiązków np. organów gminy czy państwa. Kluczowa w tym zakresie będzie zawsze przedmiotowa ocena merytorycznej treści wniosku, a zatem ścisłe powiązanie żądanych danych ze "sprawą publiczną". Zatem nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem partii politycznej, ale jedynie to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p.

W ocenie partii politycznej, informacje o wszystkich zawartych przez nią umowach nie mają waloru informacji publicznej, bowiem nie istnieje żaden interes publiczny w tym, aby partie polityczne udostępniały umowy cywilnoprawne służące kreowaniu ich wizerunku, taktyki lub strategii programowej czy politycznej. Wnioskowane umowy zawierają cały zbiór różnych informacji, z których aspekt finansowy stanowi znikomą część. Zasada jawności finansowania partii politycznej nie może stanowić skutecznego uzasadnienia dla każdej potrzeby uzyskiwania informacji o wewnętrznym życiu i sprawach partii. Żądane umowy mają charakter dokumentów wewnętrznych. Należy także zwrócić uwagę na konstytucyjne prawo partii politycznych do zachowania w tajemnicy aspektów dotyczących ich wewnętrznych decyzji, kształtowania wewnętrznej polityki, linii programowych i ideowych, a także koncepcji, strategii i taktyki politycznej, organizacji, czemu również może służyć zawieranie umów z profesjonalnymi podmiotami.

W kwestii wniosku o udostępnienie skanów uchwał dotyczących składek, partia polityczna powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 513/13, zgodnie z którym tylko niektóre informacje zawarte w protokołach z posiedzeń zarządu partii lub w podjętych przez ten zarząd uchwałach będą miały przymiot informacji publicznej, jak również na wyrok NSA z 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1190/15, akcentujący, iż wskazanie, o jakie informacje chodzi, obciąża podmiot żądający dostępu do nich, nie zaś partię polityczną (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero sprecyzowanie żądania, które byłoby nakierowane na uzyskanie konkretnej informacji, mającej znamiona informacji publicznej, rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego obowiązek udostępnienia treści protokołu lub uchwały, lecz jedynie w tej części, która spełnia przesłanki z u.d.i.p. Partia polityczna ma więc prawo udostępnienia wyciągu z protokołu lub uchwały, ale brak jest podstawy prawnej do formułowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, żądania uzupełnienia lub sprecyzowania wniosku o jej udostępnienie.

Partia polityczna uznała, iż historie rachunków bankowych nie stanowią informacji publicznej. Obrazują one operacje jakie są dokonywane przez podmiot, który zawarł z bankiem umowę bankową. Potwierdzają stan konta - przychody i wydatki. Są to kwestie związane z obsługą finansową danego podmiotu w związku z zawartą umową bankową. Informacją publiczną niewątpliwie jest wysokość subwencji przyznanej partii politycznej i sposób jej wydatkowania, jednakże historie rachunków bankowych nie odzwierciedlają rozliczenia środków publicznych przyznanych partii w postaci subwencji, a tym samym nie stanowią informacji publicznej. Nie są one dokumentami urzędowymi czy dokumentami z przebiegu i efektów kontroli.

Natomiast umowy zawarte z innymi partiami politycznymi, stowarzyszeniami, fundacjami oraz ruchami politycznymi mogą posiadać walor informacji publicznej, jednakże bez wątpienia znajdują się tam również treści, które nie stanowią informacji publicznej i w tym zakresie treść tych umów stanowi wewnętrzną sprawę partii politycznej, bo dotyczy określenia zasad podejmowanej przez te podmioty współpracy. To po stronie skarżącego leży sprecyzowanie wniosku w taki sposób, aby nie było wątpliwości, o pozyskanie jakich informacji wnosi.

Reasumując, partia polityczna stwierdziła, iż nie dopuściła się bezczynności, gdyż informacje żądane przez stowarzyszenie nie miały charakteru informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a:

1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności,

2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,

3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Wedle art. 4 ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz partie polityczne. Zatem w niniejszej sprawie o spełnieniu zakresu podmiotowego u.d.i.p. świadczy wprost treść cyt. wyż przepisu.

W kwestii kryterium przedmiotowego należy wskazać na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dookreśla pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (vide wyrok NSA z 11 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1060/05).

Stosownie do treści art. 11 ust. 2 Konstytucji RP, finansowanie partii politycznych jest jawne. Powtórzenie tego przepisu stanowi art. 23a u.p.p., który wyraża zasadę jawności finansów partii, odnosząc ją jedynie do źródeł finansowania. Z zasady tej wynika zakaz utajniania finansów partyjnych oraz odpowiadający mu nakaz ujawniania informacji finansowych o działalności partii. Jawność finansowania działalności partyjnej traktowana jest jako instrument zwalczania korupcji i innych negatywnych zjawisk, stwarzających zagrożenia dla stabilności politycznej państwa i demokratycznej gry wyborczej. Partie są zatem zobligowane do ujawnienia wszelkich informacji związanych ze źródłami i sposobami gromadzenia środków finansowych oraz wskazywania celów i podstaw ich wydatkowania.

W wyroku z 18 lipca 2012 r., sygn. akt K 14/12 (publ. OTK-A 2012/7/82) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, iż celem partii politycznych jest realizacja funkcji polegających na wpływaniu na kształt polityki państwowej, w tym także funkcji uczestniczenia w rządzeniu, przy czym funkcje te w przeważającej mierze są realizowane dzięki wykorzystywaniu budżetowych środków finansowych. Analizując zagrożenia wynikające z prowadzenia przez partie polityczne działalności gospodarczej, Trybunał podkreślił znaczenie przejrzystości finansów partii politycznych w demokratycznym państwie prawa. Zdaniem Trybunału, w skrajnym przypadku brak tej przejrzystości stwarzałby zagrożenie dla realizacji wspomnianych wyżej, ważnych funkcji w systemie politycznym, a ponadto mógłby prowadzić do załatwiania prywatnych spraw przy pomocy publicznych pieniędzy. Wprowadzanie ograniczeń jawności w omawianym zakresie zmniejszałoby przejrzystość finansów partii, co mogłoby powodować negatywne konsekwencje.

Biorąc pod uwagę podstawy działania partii politycznych, należy uznać za słuszne i pożądane, aby obywatele mieli dostęp do informacji dotyczących ich finansów. Stanowisko takie wynika w szczególności z faktu, że zasoby pieniężne poszczególnych ugrupowań składają się w znacznej mierze ze środków publicznych (subwencji lub dotacji, kreowanych m.in. z wpływów podatkowych). Tym samym obywatele, którzy co najmniej w sposób pośredni (poprzez płacenie podatków) umożliwiają prawidłowe funkcjonowanie poszczególnych ugrupowań, powinni mieć prawo do weryfikacji źródeł i sposobów gromadzenia oraz wydatkowania pieniędzy.

W świetle powyższych rozważań, zarówno informację o wszystkich umowach zawartych przez partię polityczną z kontrahentami od [...] stycznia 2020 r. do dnia wykonania wniosku, jak i historię (wyciągi) z jej rachunków bankowych, obejmującą analogiczny okres, należy zakwalifikować jako informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. (vide wyroki NSA z 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1343/18 oraz z 25 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 916/21).

Natomiast o tym, że uchwała, na podstawie której ustala się wysokość składki członkowskiej w partii politycznej, jest informacją publiczną i jako taka podlega ujawnieniu w trybie u.d.i.p. wypowiedział się NSA w wyroku z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 513/13. Jak wynika z art. 24 ust. 1 u.p.p., majątek partii politycznej powstaje m.in. ze składek członkowskich. Statut partii politycznej w § 25 ust. 2 pkt 7 stanowi, że do kompetencji Zarządu Krajowego należy w szczególności ustalanie wysokości składek członkowskich, zasad ich regulowania i podziału pomiędzy struktury terenowe Partii. Z kolei Zarząd Krajowy jest najwyższym organem władzy wykonawczej Partii (vide § 25 ust. 1 statutu partii politycznej), zaś uchwały władz Partii dla swej ważności wymagają zwykłej większości głosów i podejmowane są w głosowaniu jawnym, z zastrzeżeniem § 17 ust. 5 (vide § 18 ust. 2 i ust. 4 statutu partii politycznej).

Również żądane przez skarżącego umowy i porozumienia z innymi partiami politycznymi, stowarzyszeniami, fundacjami oraz ruchami politycznymi należy uznać za informację publiczną. Podkreślenia wymaga, iż nadrzędnym celem partii politycznej jest udział w życiu publicznym, co jest równoznaczne z przejawem działalności partii w tym właśnie obszarze. Wzmiankowane umowy i porozumienia (do których należy m.in. umowa koalicyjna), zawierające wiążące strony umowy ustalenia, są przejawem działalności partii politycznej w sferze publicznej.

Jednocześnie nie można wykluczyć, że wnioskowane umowy z kontrahentami czy też umowy i porozumienia z innymi partiami politycznymi, stowarzyszeniami, fundacjami bądź ruchami politycznymi mogą zawierać pewne treści, które nie stanowią informacji publicznej bądź informacje prawnie chronione. Dostęp do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, co potwierdza treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 u.d.i.p. Dlatego w przypadku uznania, iż udzielenie żądanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, partia polityczna powinna odmówić udostępnienia informacji w tym zakresie. Odmowa ta, wedle art. 16 ust. 1 u.d.i.p., następuje w formie decyzji administracyjnej.

Mając na względzie, że do dnia wydania wyroku partia polityczna nie zrealizowała wniosku informacyjnego stowarzyszenia z [...] czerwca 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie pierwszym sentencji wyroku zobowiązał partię polityczną rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy.

W ocenie tut. Sądu, partia polityczna zlekceważyła wniosek informacyjny skarżącego, w ogóle na niego nie odpowiedziała, a swoje stanowisko w kwestii żądań tego wniosku przedstawiła dopiero w odpowiedzi na skargę (pismo partii politycznej z [...] stycznia 2022 r.). Nadto w żaden sposób nie usprawiedliwiła swojego milczenia. Ze względu na zlekceważenie stowarzyszenia w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji publicznej, jak również biorąc pod uwagę okres ponad roku, który upłynął od złożenia wniosku, Sąd stwierdził w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność partii politycznej miała charakter rażącego naruszenia prawa.

W punkcie trzecim sentencji wyroku Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o wymierzenie partii politycznej grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Celem grzywny jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Jest to dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a także dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Biorąc pod uwagę czas opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku informacyjnego stowarzyszenia, a także fakt, iż do chwili obecnej wniosek ten (nawet w części) nie został przez partię polityczną rozpatrzony na gruncie u.d.i.p., Sąd wymierzył partii politycznej grzywnę w wysokości 1000 zł. Zdaniem Sądu grzywna w tej wysokości spełni swą funkcję restrykcyjną oraz prewencyjną na przyszłość, uświadamiając partii politycznej wagę terminowego, sprawnego rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej (vide art. 13 u.d.i.p.).

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.