II SAB/Wa 723/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku M. G. z dnia [...] października 2022 r. w części obejmującej decyzję wskazane w punkcie 7 strona 4 wniosku do Ministra Rozwoju Pracy i Technologii w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych z dnia [...] listopada 2021 r. dotyczące działki nr [...] przy ulicy W. B., [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 zł. (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. G. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2022r. o udostępnienie informacji publicznej.

Dnia [...] października 2022r. M. G. skierował do Organu następujący wniosek:

W trybie dostępu do informacji publicznej proszę o przesłanie na mój adres e-mail zeskanowanych kopii wniosków oraz decyzji wskazanych w punkcie 7, strona 4 we Wniosku do Ministra Rozwoju Pracy i Technologii w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych z dnia [...] listopada 2021 podpisanego przez Panią D. W. w imieniu Prezydenta [...] (Wydział [...]). Wniosek dotyczył odstępstwa dla działki nr [...], przy ul. [...].

Pismem z dnia [...] października 2022r. Organ wskazał, iż przedmiotowy wniosek nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie może zostać rozpatrywany w jej trybie.

Organ wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zawsze jednak pojęcie informacji publicznej odnosi się do faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi zatem dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1601/19 stwierdził: "Stosownie bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenie istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na postawie kryterium interesu ogólnego a nie jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. (...) Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach.

Mając powyższe na uwadze uznano, że w ww. zakresie wniosek z [...].10.2022r. o udzielenie informacji publicznej nie ma na celu uzyskania informacji służącej obiektywnie jakiemukolwiek dobru powszechnemu, lecz dotyczy jedynie indywidualnego interesu. Wnioskowane informacje mają służyć wnioskującemu w postępowaniach przeciwko inwestycji zaprojektowanej na działce [...], która jest przedmiotem wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (wszczętych na żądanie tego samego wnioskodawcy). Należy również podkreślić, iż przywołane przez wnioskodawcę postępowania w sprawie uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych:

- były prowadzone na wniosek osób, które obecnie nie mają tytułu prawnego do działki ew. nr [...],

- zostały zakończone odmową zezwolenia na odstępstwo, przez co nie miały i nie mają żadnego wpływu na obecne i przyszłe zagospodarowanie tejże działki,

- nie mają powiązania z postępowaniem dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] przez obecnych właścicieli.

Organ uznał, że skoro przedmiotem wniosku jest realizacja indywidualnego interesu Wnioskodawcy, to nie dotyczy on sprawy publicznej i nie może zostać udostępniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący podkreślał, iż dokumenty, o które zawnioskował spełniają przepisy ustawy. Zostały one wytworzone przez urzędy publiczne, są w dyspozycji Organu oraz częściowo dotyczą nieruchomości będących własnością skarbu Państwa lub Miasta [...]. Ww. wyroki sądów administracyjnych dotyczą spraw szczególnych i badały okoliczności dla konkretnych spraw. W tych i innych wyrokach sądy administracyjne podkreślają ze ograniczenia dostępu do informacji publicznej muszą być szczegółowo i wnikliwie przeanalizowane, gdyż ograniczenia te mają mieć charakter szczególny i uzasadniony. W ocenie Skarżącego tak w stanie faktycznym sprawie nie jest.

Skarżący wskazał, iż jako współwłaściciel działki [...] (sąsiadującej z działką [...]) w dniu [...].07.2022 złożył do organu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].03.2022 zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę dla działki [...] na podstawie art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a.. Organ błędnie nie uznał Skarżącego za stronę postępowania. Dnia [...].08.2022r. Organ wydał postanowienie nr [...], w którym wszczął postępowanie w sprawie wywołanej ww. wnioskiem. Do dnia dzisiejszego, tj. [...].10.2022r. (czyli blisko 3 miesiące od daty wniosku) Organ nie wydał decyzji administracyjnej. Skarżący wskazał, iż podobne wnioski o wznowienie złożyły jeszcze dwie inne osoby. W ich sprawach Organ również – pomimo wszczęcia postępowania, nie wydał stosownych decyzji. W ramach postępowania Skarżący i inne osoby dostarczyły organowi rozbudowany materiał dowodowy uwzględniający opinie techniczne architekta wskazujące na niezgodność z prawem decyzji [...].

Skarżący podkreślił, że jego wniosek z dnia [...].10.2022 (odrzucony przez Organ) o udostępnienie dokumentów dotyczących wniosków (Organu) oraz decyzji (odpowiedniego Ministra) dotyczyły odstępstw dla działki [...] od przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ww. wnioski oraz decyzje były składane przed wydaniem decyzji nr [...]. Decyzje pozostawały odmowne. Ostatecznie Minister Rozwoju i Technologii wyraził zgodę na odstępstwo w zakresie usytuowania miejsc postojowych na działce [...]. W rezultacie Organ w imieniu Prezydenta [...] wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2022r. udzielając stosownego odstępstwa.

Organ uznał, że z uwagi na wielkość działki i gabaryty projektowanego budynku należy inwestorom umożliwić usytuowanie miejsc postojowych o 70 cm bliżej od granicy działki (od strony działki ewid. nr [...]) niż wymagają tego przepisy techniczno-budowlane. Organ kierował się tym, aby inwestorzy mogli wybudować segment zabudowy szeregowej.

W ocenie Skarżącego, Prezydentowi [...] umknęło, że odstępstwa dopuszcza się zgodnie z art. 9 ust. 1 prawa budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Spełnienie zachcianek inwestorów budowy zbyt dużego budynku na niewielkiej działce z całą pewnością takim szczególnie uzasadnionym przypadkiem nie jest. Nie jest to więc przypadek szczególnie uzasadniony, lecz działanie w kierunku usankcjonowania zbyt dużego budynku na działce o powierzchni 174 m2 Organowi zupełnie umknęło, że niewielkie rozmiary działki ewid. nr [...] powinny wykluczać tego typu zabudowę, a projektowany budynek jest w stosunku do wielkości działki za duży.

Skarżący wskazuje, że organ z jednej strony ocenia wniosek jako niezasadny, z drugiej strony analizuje niejako dokumenty, o które wnioskował. Organ pozostaje również niespójny. Skoro Organ sam pisze, że dokumenty, o które wnioskuję "nie mają powiązania z postępowaniem dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] przez obecnych właścicieli", to niniejszym bezpodstawny jest argument Organu stwierdzający, że mój wniosek służy pozyskaniu dokumentów, które posłużą postępowaniu przeciwko inwestycji planowanej na działce [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).

Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3).

Konstytucja RP nie definiuje, jakie organy wchodzą w skład systemu władz publicznych. Z drugiej jednak strony, w art. 10 Konstytucji RP ustrojodawca wskazuje, że "władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały". Bez wątpienia zakres pojęcia władzy publicznej jest znacznie szerszy. Do podmiotów wchodzących w zakres tej władzy zaliczymy: Sejm i Senat (także Zgromadzenie Narodowe), Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy wojskowe, sądy administracyjne, Trybunał Stanu, Trybunał Konstytucyjny, Prezydenta RP, Radę Ministrów, ministrów, Prezesa Rady Ministrów, Radę Gabinetową (pomimo tego, że organ ten nie ma żadnych uprawnień poza konsultacyjnymi), delegatury ministerstw i urzędów centralnych, wojewodów, organy administracji zespolonej, organy administracji niezespolonej, organy gminy, powiatu i województwa oraz ich struktury pomocnicze i jednostki organizacyjne, regionalne izby obrachunkowe oraz samorządowe kolegia odwoławcze. W skład władzy publicznej wchodzą także samorządy gospodarcze i zawodowe, chociaż w komentowanym przepisie zostały one ujęte w odrębnym punkcie (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz wymienione w Rozdziale IX Konstytucji RP organy kontroli państwowej i ochrony prawa (Najwyższa Izba Kontroli, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), a także wiele innych podmiotów działających na podstawie ustaw szczególnych, w tym m.in. Rzecznik Praw Dziecka, czy też Rzecznik Praw Pacjenta (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018).

W świetle wskazanej wykładni Prezydent [...] jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Należy wyjaśnić, że wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Tylko w sytuacji wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania), braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (vide: wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., I OSK 1742/18, z dnia 16 października 2018r., I OSK 2621/16, z dnia 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3085/19, z dnia 22 marca 2018r., I OSK 2399/16).

Jednocześnie Organ nie ma żadnych podstaw prawnych do badania tego czy wniosek Skarżącego dotyczył tzw. prywatnego interesu. Warto przytoczyć przy tym wyrok NSA z dnia z dnia 12 października 2023 r., sygn. III OSK 1572/22, w którym wyraźnie wskazano, iż: "Klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy zatem od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada.

Gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zabrania organom żądania wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego lub faktycznego, tym bardziej, że często naruszanie interesu indywidualnego (jednostkowego) skłania wnioskodawców do podjęcia szerszych działań na rzecz pewnej grupy osób czy społeczności. Treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zabrania organom żądania wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego lub faktycznego, tym bardziej, że często naruszanie interesu indywidualnego (jednostkowego) skłania wnioskodawców do podjęcia szerszych działań na rzecz pewnej grupy osób czy społeczności."

Dodać również należy, że wobec braku w polskim systemie prawnym ustawy statuującej system powszechnej jawności dokumentów mających znaczenie dla obywateli, tryb pozyskiwania danych ustalony w u.d.i.p. może być wykorzystany w sprawie ( wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14). Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z 9 lipca 2014r., sygn. akt I OSK 2532/13. Brak jest zatem podstaw prawnych, aby podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądał lub samodzielnie ustalał przyczyny, dla których został złożony wniosek na podstawie u.d.i.p. (poza sytuacją, gdy żądanie dotyczy informacji przetworzonej).

Dnia [...] października 2022r. M. G. skierował do Organu następujący wniosek:

W trybie dostępu do informacji publicznej proszę o przesłanie na mój adres e-mail zeskanowanych kopii wniosków oraz decyzji wskazanych w punkcie 7, strona 4 we Wniosku do Ministra Rozwoju Pracy i Technologii w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych z dnia [...] listopada 2021 podpisanego przez Panią D. W. w imieniu Prezydenta [...] (Wydział Architektury i Budownictwa [...]). Wniosek dotyczył odstępstwa dla działki nr [...], przy ul. [...].

Niewątpliwie w zakresie żądania kopii decyzji wniosek stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem spraw związanych z zagospodarowaniem przestrzennym we wskazanej lokalizacji, co jest ważną kwestią chociażby dla społeczności lokalnej.

Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, nie stanowi on bowiem podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmują jasne sformułowanie żądania. Takie wymogi przedmiotowy wniosek spełnia. Informacja publiczna w powyższym zakresie powinna zostać Wnioskodawcy udzielona (pkt 1 wyroku).

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Reasumując – częściowo błędne poinformowano Skarżącego, iż jego żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej (pismo z dnia [...] października 2022r.) oznacza, że Organ uchybił ustawowemu – 14 dniowemu terminowi. Stąd też zachodzą podstawy do stwierdzenia, że pozostaje on w bezczynności.

W ocenie WSA w Warszawie organ dopuścił się zatem bezczynności we wskazanym zakresie. Nie udostępnił bowiem w tym zakresie (obejmującym decyzje) informacji publicznej pomimo wniosku Skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, że zasadność skargi na bezczynność nie jest uzależniona od powodów niepodjęcia czynności czy wydania aktu, a w szczególności od zawinionej czy niezawinionej opieszałości organu, czy od przekonania, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Organ nie dotrzymał natomiast terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Jednocześnie zgodnie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd i stwierdzenia stanu bezczynności w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej jest on jednocześnie zobowiązany do dodatkowego stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Środek ten winien być interpretowany ściśle i stosowany w sposób ostrożny. I choć postępowanie organu w niniejszej sprawie, a właściwie jego brak do czasu wniesienia skargi, w oczywisty sposób jest naganne, to nie sposób dopatrzyć się w nim cech rażącego naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, podniesione przez Organ w odpowiedzi na skargę okoliczności, choć nie usprawiedliwiają pozostawienia wniosku Skarżącego bez realizacji, to wynikają z obiektywnych kryteriów Analiza treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zestawieniu z udzieloną przez Organ odpowiedzią dowodzi, że zostały podjęte działania w sprawie. Organ przyjął jednak częściowo błędną wykładnię przepisów.

Sąd uznał zatem, że z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika by działania Organ nosiły znamiona uporczywości i nie sposób zakwalifikować bezczynności Organu, jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego nie było również podstaw do orzekania grzywny lub podejmowania innych środków restrykcyjnych.

Rozpoznając ww. wniosek Skarżącego, Organ uwzględni ocenę prawną Sądu odnośnie podmiotu i przedmiotu tego wniosku, a także rozważy, czy żądane dokumenty wymagają zanonimizowania danych osobowych (pkt 1 wyroku).

Kolejna, informacja z wniosku Skarżącego w zakresie żądania "kopi wniosków" nie stanowi jednak, w ocenie Sądu, informacji publicznej (pkt 3 wyroku).

Skarżący żąda bowiem dokumentów przedłożonych do każdej ze zindywidualizowanych spraw, zakończonych wydaniem decyzji.

Należy wskazać, iż jawność postępowania administracyjnego może być rozważana w dwóch aspektach:

- tzw. jawności wewnętrznej (względnej), dotyczącej stron i uczestników postępowania na prawach strony, oraz

- jawności zewnętrznej, to jest jawności wobec podmiotów niebędących uczestnikami postępowania.

Jawność wewnętrzna jest ściśle związana z zasadami ogólnymi czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz informowania (art. 9 k.p.a.). Jawność zewnętrzna jest realizowana w szczególności poprzez prawo dostępu do informacji publicznej wynikające z przepisów u.d.i.p. (por. H. Knysiak-Sudyka, w: T. Woś, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 268).

Przepisy k.p.a. nie zawierają regulacji dotyczących kwestii udostępniania akt podmiotom, które nie są stronami postępowania. Informacje znajdujące się w aktach spraw administracyjnych mogą być w pewnych sytuacjach udzielane osobom niebędącym stronami tych postępowań w trybie u.d.i.p. Przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi u.d.i.p. zawiera art. 6 u.d.i.p. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Natomiast same dokumenty (w niniejszym stanie faktycznym wnioski złożone w sprawie) na podstawie, których wydano decyzje stanowią de facto informację dotyczącą stosowania prawa w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14.12.2005r. sygn. akt IV SA/GI 912/05). Zatem w powyższym zakresie żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Sąd, mając powyższe rozważania na względzie uznał, że nie było podstaw do udostępniania w drodze u.d.i.p. żądanych przez Skarżącego wniosków. Sąd w związku z tym uznał, że zasadne było oddalenie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargi w tym zakresie (punkt 3 sentencji).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku (zobowiązującej organ do udzielenia informacji w zakresie pkt 1 wniosku) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., jak w punkcie drugim wyroku (stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa). Natomiast w zakresie żądania "kopii wniosków" Sąd uznał, że zasadne było oddalenie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargi (punkt 3 sentencji). Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).