II SAB/Wa 643/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę

A. M. (zwany dalej "skarżącym") wniósł 27 września 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako "CKL" lub "organ") w zakresie rozpoznania jego odwołania od postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej "[...]RKL") nr [...] z [...] lutego 2023 r.

CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarga skarżącego na przewlekłość postępowania w przedmiocie odwołania od ww. orzeczenia [...]RKL została wniesiona

w dniu 27 września 2024 r. (data stempla pocztowego), zatem po zakończeniu tego postępowania. Orzeczeniem bowiem nr [...] z [...] kwietnia 2024 r. CKL, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od orzeczenia [...]RKL nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Orzeczenie to doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2024 r. Z tej przyczyny, w ocenie CKL, skarga winna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu, gdyż na dzień jej wniesienia CKL nie pozostaje

w przewlekłości.

Sąd wskazuje, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie

i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu.

Sąd, zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Sąd ponadto, w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, w razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Sąd przed merytorycznym rozpoznaniem skargi zobowiązany jest do dokonania oceny dopuszczalności danej skargi i spełnienia warunków formalnych wnoszonego środka.

Sąd po przeprowadzeniu tej analizy, zgodnie z art. 58 § 1 P.p.s.a., może odrzucić skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt,

o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł do Sądu 27 września 2024 r. (data stempla pocztowego) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez CKL, czyli około miesiąc po wydaniu i otrzymaniu orzeczenia CKL z [...] kwietnia 2024 r. nr [...]. Orzeczenie to doręczono skarżącemu [...] sierpnia 2024 r. Z zestawienia ww. dat doręczenia i wydania ww. orzeczenia CKL z datą wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania - wynika, że skargę do Sądu złożono już po wydaniu orzeczenia przez CKL.

Zdaniem Sądu skarga jest zatem niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi w dacie, w której organ zakończył już postępowanie.

Sąd podkreśla, że powyższe rozstrzygnięcie ma uzasadnienie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podjął w składzie siedmiu sędziów 22 czerwca 2020 r. uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, wyrażając tezę, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę

w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (dostępna na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W uzasadnieniu ww. uchwały NSA wskazał, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale, wskazując, że NSA w uzasadnieniu tej uchwały odwołał się do ustawowych definicji bezczynności i przewlekłości zawartych

w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). NSA wyjaśnił też, że skarga w obu ww. przypadkach skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. Stan rzeczy kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie historyczny, a przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania.

Podobne stanowisko jest też prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, w którym akcentuje się, że teza ww. uchwały stanowi wskazówkę w zakresie koniecznego podejścia do obejmowania merytoryczną, sądowoadministracyjną kontrolą także spraw na przewlekłość postępowań administracyjnych, inicjowanych po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ. Tożsamy jest bowiem cel skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, czyli doprowadzenie do zwalczenia pasywności organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu. Słusznie też wskazuje się, że obie te skargi skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona bądź nie jest załatwiana. Zasadnie również zwraca się uwagę, że skoro w momencie wniesienia skargi nie występuje zarzucany stan bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania, bo postępowanie zostało uprzednio zakończone, to skarga wniesiona w takiej sytuacji nie może realizować wskazanego wcześniej jej celu, istoty (por: NSA w postanowieniach z: 8 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1363/20; 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 3123/19; 29 września 2020 r. sygn. akt II OSK 26/20, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.