II SAB/Wa 59/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z [...] lipca 2012r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wynagrodzeń członków zarządu PKP, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Polskim Kolejom Państwowym S.A. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 3000 (trzech tysięcy) złotych; 4. zasądza od Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w [...] na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Stowarzyszenie [...] w [...] - obecnie Stowarzyszenie [...] w [...] (zwane dalej: "Skarżącym") zwróciło się do Polskich Kolei Państwowych S.A. w [...] (zwana dalej: "Spółką") wnioskiem z [...] lipca 2012r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci umów podpisanych z członkami aktualnego zarządu Spółki.

2. Spółka w odpowiedzi podała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198, ze zm., zwana dalej: "u.d.i.p.").

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 lutego 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 466/12 uwzględnił skargę na bezczynność, zobowiązując Spółkę do rozpoznania ww. wniosku.

W wyniku skargi kasacyjnej Spółki ww. wyrok uchylił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 października 2013r. sygn. akt I OSK 1091/13.

4. WSA w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy - wyrokiem z 4 marca 2014r. sygn. akt II SAB/Wa 28/14 uwzględnił skargę na bezczynność, uznając, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądane umowy należy zakwalifikować jako informację publiczną.

NSA wyrokiem z 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1486/14 uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie.

5. WSA w Warszawie wyrokiem z 22 października 2015r. sygn. akt II SAB/Wa 828/15 oddalił ww. skargę, wskazując, że umowy podpisane z członkami zarządu Spółki nie stanowią informacji publicznej. Sąd uznał też, że pismo skierowane do Skarżącego, wskazujące, że wnioskowane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p., stanowiło prawidłową realizację wniosku z [...] lipca 2012r. o udostępnienie informacji publicznej, zatem Spółka nie pozostawała w bezczynności.

NSA wyrokiem z 21 kwietnia 2017r. sygn. akt I OSK 307/16 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zdaniem NSA, WSA w Warszawie, wskazując na związanie wyrokiem NSA z 24 czerwca 2015r. sygn. akt I OSK 1486/14 oraz uznając, że umowy menedżerskie pomiędzy Spółką a jej członkami zarządu nie stanowią informacji publicznej, błędnie odczytał wytyczne NSA zawarte w wyroku z 24 czerwca 2015r. NSA nie przesądził bowiem, że umowy zawarte z członkami zarządu Spółki nie stanowią informacji publicznej, bądź, że mogą być zakwalifikowane do tej kategorii tylko wówczas, gdy określony podmiot realizuje zadania publiczne. Pojęcie informacji publicznej nie może być wykładane tylko na podstawie literalnego brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w oderwaniu od innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności od art. 6 u.d.i.p., wskazywanego przez Skarżącego. Przepis ten wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Poza sporem pozostaje, że Spółka jest podmiotem, o którym stanowi art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p., a więc podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Skoro Spółka jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p., udostępnieniu podlegają takie dane, jak m.in.: informacje o organach i osobach piastujących w Spółce funkcje i o ich kompetencjach.

Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował treść umów menadżerskich zawartych pomiędzy Spółką a członkami jej zarządu, podpisanych w 2012r. i doszedł do wniosku, że w dokumentach tych znajdują się m.in. informacje dotyczące kompetencji poszczególnych członków zarządu Spółki, jak też sposobu podziału m.in. określonych obowiązków. W umowach określono również różnego typu oświadczenia, m.in. o możliwości wykonywania powierzonych członkom zarządu zadań. Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, które dane zawarte w spornych umowach stanowią informację publiczną, gdyż Sąd pierwszej instancji oceniał dane zawarte w umowach menadżerskich stanowiących przedmiot wniosku Stowarzyszenia jedynie w oparciu o kryterium wykonywania zadań publicznych oraz dysponowania majątkiem publicznym, bez uwzględnienia unormowania zawartego w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. NSA nakazał WSA w Warszawie, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ocenił czy w świetle powołanych przepisów, szeroko określających pojęcie informacji publicznej, biorąc pod uwagę także brzmienie art. 6 u.d.i.p., umowy menadżerskie objęte wnioskiem Skarżącego zawierają informację publiczną.

6. WSA w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17 zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku Skarżącego z [...] lipca 2012r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego.

W ocenie WSA w Warszawie informacja o wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenia członków jej zarządu stanowi informację o obciążeniu majątku państwowej osoby prawnej, a zatem jest to informacja publiczna. Sąd, po przeanalizowaniu treści umów menadżerskich zawartych pomiędzy Spółką a członkami jej zarządu, które podpisano w 2012r., stwierdził, że dane w nich zawarte stanowią informację publiczną. Odnoszą się one do kompetencji poszczególnych członków zarządu Spółki, sposobu podziału między członkami zarządu określonych obowiązków.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 881/18 oddalił skargę kasacyjną Spółki od ww. wyroku WSA w Warszawie z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17.

7. Spółka pismem z [...] czerwca 2019r. udostępniła Skarżącemu informacje publiczne zawarte w kontraktach w częściach, które uznała za zawierające informacje publiczne: dane osobowe i pełnione funkcje, przedmiot kontraktu, prawa i obowiązki oraz odpowiedzialność Zarządzającego, własność intelektualna, tajemnica przedsiębiorstwa spółki, czas obowiązywania kontraktu i tryb wcześniejszego jego rozwiązywania, zakaz konkurencji, postanowienia końcowe. Zdaniem Spółki pozostałe elementy kontraktów nie stanowią informacji publicznej.

8. Skarżący pismem z 14 stycznia 2020r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Spółki w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2012r., zarzucając naruszenie:

a) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. - przez niepełne zrealizowaniu wniosku z [...] lipca 2012r. o udostępnienie informacji publicznej i udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek;

b) art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez naruszenie ustawowego terminu czternastu dni na odpowiedź na wniosek o informację publiczną;

c) art. 153 P.p.s.a. - przez zlekceważenie oceny prawnej Sądu wyrażonej w wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 399/17 z 17 listopada 2017 r.

Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku, wymierzenie Spółce grzywny; zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania, wedle norm przepisanych, gdyż Spółka nie zrealizowała wniosku w pełnym zakresie. W dokumentach przekazanych brakuje informacji odnoszących się do wynagrodzeń. Tym samym Spółka, realizując wniosek, nie zastosowała się do oceny prawnej prawomocnego wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 399/17 i pozostaje w bezczynności. Od wydania wyroku przez NSA, a realizacją wniosku minęły ponad dwa miesiące, a Spółka do dnia złożenia skargi nie zrealizowała wniosku w pełnym zakresie. Nie sposób uzasadniać bezczynności Spółki błędnym odczytaniem przepisów, z uwagi na obszerne wywody sądów obu instancji. Informacje o wynagrodzeniach podlegają udostępnieniu, bo stanowią informację publiczną, co wprost wynika z ww. orzeczenia NSA. Od złożenia wniosku minęło ponad siedem lat, a mimo to nie zrealizowano go w pełni, choć wytyczne Sądu są jasne. Zwłoka, przekraczająca wszystkie terminy wskazane w u.d.i.p., nie ma uzasadnienia i Spółka pozostaje w bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.

9. Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona - wyrokiem WSA w Warszawie z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17. Skoro Sąd wydał już prawomocny wyrok, rozstrzygający skargę na bezczynność, którym zobowiązał organ do podjęcia działań zmierzających do zakończenia toczącej się przed nim sprawy z udziałem Skarżącego, skarga była niedopuszczalna (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 9 lutego 2007r. sygn. akt II SAB/Gd 58/06).

10. Sąd postanowieniem z 21 maja 2020r. dopuścił, na mocy ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię karty 471 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 399/17, w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru przez Spółkę odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2019r. o sygn. akt II SAB/Wa 399/17.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

2. Sąd stwierdza, że w sprawie – z uwagi na prawomocny i wiążący na mocy art. 190 P.p.s.a. - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2017r. sygn. akt I OSK 307/16 należało przyjąć, że Spółka mieści się w otwartym katalogu podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznej, określonym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., gdyż stanowi jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa, powstałą przez akt komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe 1 grudnia 2000r., na podstawie ustawy z 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948). Właścicielem całości akcji jest Skarb Państwa, co pozwala na uznanie, że Spółka jest osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy z 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2015 r., poz. 184) domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli udział w rynku właściwym przekracza 40%. Skoro Skarb Państwa, posiada 100% udziałów w Spółce, należało uznać, że Spółka spełnia kryteria z art. 4 ust. 1 pkt 5 in fine u.d.i.p., pozwalające na zakwalifikowanie jej do grona podmiotów objętych działaniem u.d.i.p. Pojęcie państwowej osoby prawnej zostało natomiast zdefiniowane w art. 1a ustawy z 8 sierpnia 1996r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez państwową osobę prawną należy rozumieć inną niż Skarb Państwa jednostkę organizacyjną, posiadającą osobowość prawną, której mienie jest w całości mieniem państwowym.

Spółka, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p., była więc zobowiązana do rozpatrzenia wniosku Skarżącego.

Z ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 307/16 wynika wyraźnie, że skoro Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, należy zwrócić szczególną uwagę na treść art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. i to bez względu na dalsze jednostki redakcyjne tego przepisu (oznaczone literami od a do f). Stosownie do powołanego przepisu udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o: statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują. Przesłanką udzielenia informacji publicznej określonej w art. 6 ust. 1 pkt 2 komentowanej ustawy jest istnienie bezpośredniego związku łączącego żądanie udostępnienia informacji z określonym podmiotem (M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 84, s. 87). Skoro zatem Spółka jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.d.i.p. to udostępnieniu podlegają takie dane jak m.in.: informacje o organach i osobach piastujących w Spółce funkcje i ich kompetencjach.

Z ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 307/16 wynika ponadto, że m.in. Sąd pierwszej nie ocenił czy informacja o wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenia członków jej zarządu stanowi obciążenie majątku państwowej osoby prawnej, o którym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. niezależnie od tego czy majątek Spółki jest majątkiem Skarbu Państwa czy Spółki. NSA wskazał ponadto, że niezasadny był zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a i d u.d.i.p., gdyż w umowach objętych wnioskiem Skarżącego brak jest informacji o majątku Spółki (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a) u.d.i.p.) oraz informacji o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p.). Z tego względu przepisy te nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, przyjął – na co prawidłowo zwrócono uwagę w skardze - po odwołaniu się do orzecznictwa, że informacja o wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenie członków jej zarządu stanowi informację o obciążeniu majątku państwowej osoby prawnej, a zatem jest to informacja publiczna.

Dodatkowo z ww. orzeczenia WSA w Warszawie wynika, że dane zawarte w umowach zawartych przez Spółkę z członkami jej zarządu, które podpisano w 2012r. stanowią informację publiczną. Odnoszą się one bowiem do kwestii kompetencji poszczególnych członków zarządu Spółki, sposobu podziału między członkami zarządu określonych obowiązków. Okoliczności, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 2 u.i.d.p., to informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o stanie prawnym lub formie prawnej (lit. a) organizacji (lit. b), przedmiotach działalności i kompetencjach (lit. c), organach i osobach sprawujących w nich funkcji i ich kompetencjach (lit. d) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Skoro zatem, żądane dokumenty zawierają informacje mające charakter informacji publicznej, to skargę na bezczynność należało uznać za zasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny w kolejnym wiążącym w sprawie, na podstawie art. 190 P.p.s.a., wyroku z 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 881/18, w którym utrzymał w mocy ww. wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 399/17 stwierdził - odnosząc się do zarzutu Spółki o naruszeniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., że należało rozważyć czy kontrakty menagerskie zawierają informacje publiczną. W ocenie NSA, w świetle przepisów u.d.i.p. i Konstytucji RP, pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko, a zatem za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Po pierwsze, co jest oczywiste, świadcząc usługi w zakresie masowego przewozu osób Spółka wykonuje zadania publiczne. Po drugie jedynym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa. Oznacza to, że Spółka dysponuje majątkiem publicznym, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia majątku jako ogółu praw i obowiązków określonego podmiotu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 11, Lex 2018).

NSA wyjaśnił ponadto, że podczas prac nad u.d.i.p. przyjęto, że majątek publiczny oznacza mienie państwowe, komunalne oraz mienie należące do sektora finansów publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50 procent udziałów w kapitale zakładowym (Biuletyn Komisji nr. 3967/III). W identyczny sposób pojęcie majątku publicznego rozumiane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tak więc okoliczność, że Spółka posiada także swój własny majątek, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

3. Sąd, mając na względzie powyższe oceny prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w ww. orzeczeniach i będąc nimi związany na mocy art. 190 P.p.s.a. w związku z art. 170 P.p.s.a., stwierdza, że Spółka, udzielając [...] czerwca 2019r. odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącego z [...] lipca 2012r. nie podała informacji żądanych przez Spółkę w pełnym zakresie. Spółka nie udzieliła bowiem informacji w zakresie wynagrodzenia członków jej zarządu, sprawujących funkcje w okresie objętym ww. wnioskiem, wskazując jedynie, że pozostałe elementy kontraktów menagerskich nie podlegają udostępnieniu, gdyż dotyczą zagadnień z zakresu prowadzenia przez Spółę działalności gospodarczej oraz gospodarowania majątkiem własnym, a nie działalności publicznej. Spółka wskazała także, że wynagrodzenie ówczesnego prezesa zarządu – J. K. było podawane do wiadomości publicznej przez tę osobę.

Warto jednak podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym i wiążącym m.in. Spółkę, na mocy art. 153 i art. 170 P.p.s.a., wyroku z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17, utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 881/18, wiążącym na mocy art. 190 i art. 170 P.p.s.a. – wyraźnie wskazał, że informacja o wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenie członków jej zarządu stanowi informację o obciążeniu majątku państwowej osoby prawnej, a zatem jest to informacja publiczna. Z tego m.in. powodu WSA w Warszawie w ww. orzeczeniu przyjął, że skoro żądane przez Skarżącego dokumenty zawierają informacje mające charakter informacji publicznej, to skargę na bezczynność należało uznać za zasadną.

Sąd zauważa, że bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej ma miejsce na gruncie u.d.i.p. wówczas, gdy organ:

- będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.),

- nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie

- nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W tej sytuacji brak udostępnienia przez Spółkę - mimo ww., prawomocnych orzeczeń NSA z 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 881/18 oraz WSA w Warszawie z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17 - informacji w zakresie wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenie członków jej zarządu stanowi o pozostawaniu przez Spółkę w bezczynności, począwszy od 15 dnia od doręczenia Spółce ww. prawomocnego orzeczenia WSA w Warszawie, czyli od 25 czerwca 2019r.

Sąd wskazuje, że ze zwrotnego poświadczenia odbioru przez Spółkę odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2019r. o sygn. akt II SAB/Wa 399/17, które Sąd dopuścił jako dowód w sprawie, na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a., wynika, że Spółka od 10 czerwca 2019r. dysponowała prawomocnym orzeczeniem Sądu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 399/17, a nie jak wskazała w piśmie z 19 czerwca 2019r. od 6 czerwca 2019r. Tym samym od daty 25 czerwca 2019r. należało liczyć bezczynność Spółki w braku udzielenia informacji w części dotyczącej wydatków Spółki na wynagrodzenie członków jej zarządu w okresie wskazanym we wniosku. Bezczynność ta trwała także na dzień złożenia skargi do WSA w Warszawie. Spółka nie podniosła też w odpowiedzi na skargę, że podjęła stosowne kroki, aby ujawnić, czy też ujawniła już Skarżącemu informację w zakresie wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenie członków jej zarządu objęte ww. wnioskiem z [...] lipca 2012r.

4. Sąd stwierdza ponadto, że na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. był zobowiązany wskazać, czy w okolicznościach sprawy bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne, jak również wiążące w sprawie wyżej wskazane orzeczenia NSA z 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 881/18 i WSA w Warszawie z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17 wskazywały, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 675/12; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro w rozpoznawanej sprawie już WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17 przyjął, że Spółka była bezczynna także w zakresie wysokości wydatków Spółki na wynagrodzenie członków jej zarządu, Spółka powinna po otrzymaniu ww., prawomocnego orzeczenia WSA w Warszawie, w związku z utrzymaniem go w mocy przez NSA w wyroku z 12 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 881/18, udzielić Skarżącemu informacji z tego zakresu w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Brak udzielenia tych informacji do dnia wydania niniejszego wyroku, czyli przez blisko 11 miesięcy, stanowi o rażącym naruszeniu prawa i uzasadnia zobowiązanie Spółki do udzielania żądanych przez Skarżącego informacji w ww. zakresie i w terminie wskazanym w sentencji wyroku, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki Spółki przy rozpoznawaniu w pełnym zakresie ww. wniosku Skarżącego skomplikowanym charakterem sprawy. Skoro bowiem Sądy administracyjne obu instancji wyjaśniły w motywach orzeczeń zapadłych w rozpoznawanej sprawie, jakie przepisy prawa warunkowały udzielenie żądanej przez Spółkę informacji o charakterze publicznym - także w zakresie wynagrodzeń przyznanych członkom zarządu Spółki - należało przyjąć, że nie istniały wątpliwości w tej części, przede wszystkim, z uwagi na treść art. 153, art. 170 i art. 190 P.p.s.a. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia Spółce, na mocy art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywny w wysokości 3000 zł, z uwagi na pozostawanie przez Spółę w bezczynności w rozpoznaniu w pełnym zakresie wniosku Skarżącego z [...] lipca 2012r., w części dotyczącej wydatków Spółki na wynagrodzenia członków jej zarządu, mimo wydania w sprawie przez WSA w Warszawie prawomocnego wyroku z 17 listopada 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 399/17. Grzywnę, o której mowa w ww. przepisach, wymierza się, stosownie do art. 154 § 6 P.p.s.a., do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Zdaniem Sądu wyżej wskazany wymiar grzywny winien skłonić Spółkę do zaniechania dalszego naruszania prawa i rozpoznania sprawy z ww. wniosku Skarżącego, bez konieczności występowania przez stronę z kolejną skargą. Niekwestionowaną okolicznością jest to, że od dnia uprawomocnienia się ww. orzeczenia WSA w Warszawie wyrok ten nie został wykonany przez Spółkę w całości, lecz jedynie w części. Spółka po upływie 14 dni od uprawomocnienia się tego wyroku pozostaje zatem w bezczynności w zakresie wskazanym w sentencji niniejszego orzeczenia WSA w Warszawie z 21 maja 2020r., której nie usprawiedliwiła. Oznacza to, że Spółka od blisko 11 miesięcy pozostaje w stanie bezczynności, która przybiera postać kwalifikowaną.

5. Sąd w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku. Orzeczenie z punktu trzeciego ma uzasadnienie w treści art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych (punkt czwarty sentencji) wydano na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a.

Sąd wyjaśnia ponadto, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a.